പണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് ഇവിടുത്തെ ചെലവൊക്കെ നോക്കിക്കാണും! എന്നുവച്ച് നിങ്ങളെയും കൊച്ചുങ്ങളെയും എന്നും എന്റെ ഭർത്താവ് നോക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് നടക്കുന്ന കാര്യമല്ല…..

Story written by Jk

“ഏട്ടത്തി, സുഗുവേട്ടന് ഒട്ടും വയ്യ! അപ്പുവിനോടും കണ്ണനോടും എന്തെങ്കിലും സഹായിക്കാൻ പറയണം!”

​ഗീത അത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​”ഞാൻ അവർ വരുമ്പോൾ പറയാം! തൽക്കാലം ഇത് കയ്യിൽ വച്ചോളൂ…” എന്നും പറഞ്ഞ് കുറച്ച് അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടുകൾ മാലതി ഗീതയുടെ കയ്യിൽ വച്ചുകൊടുത്തു.

​ഗീത മാലതിയുടെ നേരെ കൈകൾ കൂപ്പി. കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ആ കൈകളിലേക്ക് വീണു പടർന്നു. നന്ദിയോടെ, എന്നാൽ വലിയൊരു അപകർഷതാബോധത്തോടെ അവർ ആ പണവും വാങ്ങി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു.

​അവിടെനിന്ന് ഗീത ഇറങ്ങുമ്പോൾ, പത്തു പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് തന്റെ രണ്ട് ആൺമക്കളെയും വിളിച്ച് ഇറങ്ങിയ ദിവസമായിരുന്നു മാലതിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്.

​കാലം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറിയത്! പഴയ ഓർമ്മകൾ മാലതിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

​”പണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് ഇവിടുത്തെ ചെലവൊക്കെ നോക്കിക്കാണും! എന്നുവച്ച് നിങ്ങളെയും കൊച്ചുങ്ങളെയും എന്നും എന്റെ ഭർത്താവ് നോക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് നടക്കുന്ന കാര്യമല്ല!”

​അന്ന് ഗീത ഉറഞ്ഞുതുള്ളി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും മാലതിയുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വരാന്തയുടെ കോണിൽ സ്വന്തം ഏട്ടത്തിയും മക്കളും അപമാനിക്കപ്പെടുന്നത് കേട്ട് ഒന്ന് പ്രതികരിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ തലകുനിച്ചു നിലത്തു നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അന്ന് സുകുമാരൻ…

​മാലതിയുടെ ഭർത്താവ് ശ്രീധരൻ ആയിരുന്നു ആ കുടുംബത്തിലെ മൂത്ത സന്തതി. അയാൾക്ക് താഴെ മൂന്ന് ആളുകളാണ്.

സുകുമാരനും സുഭദ്രയും സുന്ദരനും.

ചെറുപ്പത്തിലെ അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ ശ്രീധരൻ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെയാണ് നോക്കി വളർത്തിയത്. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും മാറ്റിവെച്ച് അനിയന്മാരുടെ പഠിപ്പും സഹോദരിയുടെ വിവാഹവുമെല്ലാം അയാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമലിലേറ്റി.

​വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാലതി ആ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ചുകയറിയപ്പോൾ ശ്രീധരൻ അവരോട് ആദ്യം പറഞ്ഞതും അതുതന്നെയായിരുന്നു:

“മാലതീ, തനിക്ക് താഴെയുള്ളത് എന്റെ അനിയന്മാരും അനിയത്തിയുമല്ല, എന്റെ മക്കളാണ്. അവരെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ സ്നേഹിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ കുടുംബം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ടു പോകൂ.”

​മാലതി അത് ശിരസ്സാവഹിച്ചു. സ്വന്തമായി രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ ഉണ്ടായപ്പോഴും… അപ്പുവും കണ്ണനും… അവരെക്കാൾ പ്രിയം ശ്രീധരന് അനിയന്മാരോടും അനിയത്തിയോടും തന്നെയായിരുന്നു…

വീട്ടിൽ എന്ത് നല്ല സാധനം കൊണ്ടുവന്നാലും ആദ്യം കൂടപ്പിറപ്പുകൾക്ക് കൊടുത്തിട്ടേ സ്വന്തം മക്കൾക്ക് നൽകിയിരുന്നുള്ളൂ.

അപ്പുവും കണ്ണനും അത് കണ്ടാണ് വളർന്നത്.

സന്തോഷത്തോടെ തന്നെ ആ കുടുംബം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി…

​എന്നാൽ, അതിന് അധികം ആയുസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..

വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.. ജോലിസ്ഥലത്തുണ്ടായ ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ ശ്രീധരന്റെ ജീവൻ പൊലിഞ്ഞു.

​മാലതി തനിച്ചായി..

ആദ്യമൊക്കെ “ഞങ്ങളുണ്ട് ഏട്ടത്തീ, ഒന്നും പേടിക്കണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞ് അനിയന്മാർ മാലതിയെ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു.

എന്നാൽ നാളുകൾ കഴിയുംതോറും ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂട് കുറഞ്ഞു വന്നു. ഒരളവ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഏട്ടത്തിയും മക്കളും അവർക്ക് വെറുമൊരു ബാധ്യതയായി മാറി.

​പ്രത്യേകിച്ച് സുകുമാരന്റെയും സുന്ദരന്റെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറി. ഗീതയും സുന്ദരന്റെ ഭാര്യയും മാലതിയേയും മക്കളെയും ശത്രുക്കളെപ്പോലെ കാണാൻ തുടങ്ങി.

ഒടുവിൽ, തറവാട്ടുസ്വത്തിൽ ഒരു വീതം പോലും കൊടുക്കാതെ, ഇറക്കിവിടുംപോലെ തന്നെ അവിടെനിന്ന് മാലതിയെയും മക്കളെയും അവർ പറഞ്ഞയച്ചു..

​കയ്യിൽ പണമില്ലാതെ, ചോരക്കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് മാലതി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

എന്നാൽ അവിടെയും ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും മാത്രമായിരുന്നു അവരെ കാത്തിരുന്നത്.

അടച്ചുറപ്പില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ ഓട്ടുപുര. മഴ പെയ്താൽ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന മേൽക്കൂര.

​എന്നിട്ടും മാലതി തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. മക്കൾക്ക് വേണ്ടി അവർ ഉറക്കമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. വീടുകളിൽ പണിക്കു പോയി, പച്ചക്കറി വിറ്റു, തയ്യൽ പണികൾ ചെയ്തു. പല രാത്രികളിലും മക്കൾക്ക് വയറുനിറയെ കഞ്ഞി കൊടുത്ത്, താൻ വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് വയറു നിറച്ചു.

​അമ്മയുടെ ഈ കഷ്ടപ്പാടും കണ്ണീരും കണ്ടാണ് അപ്പുവും കണ്ണനും വളർന്നത്. കളിപ്പാട്ടങ്ങളോ നല്ല വസ്ത്രങ്ങളോ ചോദിച്ച് അവർ ഒരിക്കലും അമ്മയെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചില്ല.

കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ വച്ച് രാപ്പകലില്ലാതെ അവർ പഠിച്ചു. സ്കൂളിലും കോളേജിലും തിളങ്ങുന്ന വിജയങ്ങൾ നേടി.

​കാലം കടന്നുപോയി. അമ്മയുടെ വിയർപ്പിന് ദൈവം ഫലം നൽകി. വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ഒടുവിൽ ഇരുവരും നല്ല നിലയിലെത്തി..

മൂത്തമകൻ അപ്പു പഠിച്ച് വലിയൊരു ഡോക്ടറായി. ഇളയവൻ കണ്ണൻ പരീക്ഷകളെല്ലാം എഴുതിയെടുത്ത് ഗവൺമെന്റ് എൻജിനീയറുമായി.

​ഇപ്പോൾ മാലതിക്ക് പഴയ പട്ടിണിയോ വിഷമങ്ങളോ ഇല്ല. ആൺമക്കൾ രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ അമ്മയെ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെയാണ് നോക്കുന്നത്.

പണ്ട് ചോർന്നൊലിച്ച പഴയ വീടിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള വലിയൊരു വീടുയർന്നു. മാലതിക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മുന്നിലെത്തിക്കാൻ അപ്പുവും കണ്ണനും മത്സരിച്ചു.

​അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് സുകുമാരന് കടുത്ത രോഗം ബാധിച്ച വിവരം നാട്ടുകാരനായ ബാലൻ വഴി അവർ അറിയുന്നത്.

കിഡ്നി സംബന്ധമായ രോഗവും അനുബന്ധ പ്രശ്നങ്ങളും കാരണം സുകുമാരൻ ആശുപത്രിയിലാണെന്നും, കയ്യിൽ പണമില്ലാതെ കുടുംബം വലയുകയാണെന്നും ബാലൻ വീട്ടിൽ വന്ന് പറഞ്ഞു.

​വിവരമറിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും അമർഷവുമാണ് ഉയർന്നുവന്നത്.

​”അമ്മേ, ആ ആളുകളുടെ കാര്യം എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട…

പണ്ട് നമ്മളെ പട്ടിണിക്കിട്ട്, തറവാട്ടിൽ നിന്ന് ആട്ടിയോടിച്ചവരല്ലേ അവർ? അന്ന് ഈ ചെറിയച്ഛന് നമ്മളോട് ഒരു ദയയും തോന്നിയില്ലല്ലോ. നമ്മൾ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടോ? അവർക്കിപ്പോൾ വന്നത് അവരുടെ കർമ്മഫലമാണ്. നമ്മളായിട്ട് അവരെ സഹായിക്കേണ്ടതില്ല!” കണ്ണൻ തീർത്തു പറഞ്ഞു.

​എന്നാൽ, ശ്രീധരന്റെ ശാന്തമായ സ്വഭാവവും വിശാലമനസ്സും അതേപടി പകർന്നു കിട്ടിയ അപ്പു ഇളയ സഹോദരന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു…

​”കണ്ണാ… നീ പറയുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. പണ്ട് നമ്മളും അമ്മയും അനുഭവിച്ച വേദന ചെറിയൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം നീ ആലോചിച്ചു നോക്കൂ.

അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്താണ് ചെയ്യുക? സ്വന്തം അനിയൻ രോഗശയ്യയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, പഴയ തെറ്റുകൾ ഓർത്ത് അച്ഛൻ മാറിനിൽക്കുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല…” അപ്പു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

​”പക്ഷേ ഏട്ടാ, അവർ നമ്മളോട് ചെയ്തത്…” കണ്ണൻ മടിച്ചു. ​”അവർ അന്ന് തെറ്റ് ചെയ്തു എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, അവരുടെ തെറ്റിന് നമ്മൾ പകരം വീട്ടേണ്ടത് പ്രതികാരം കൊണ്ടല്ല, നന്മ കൊണ്ടാണ്. അച്ഛന്റെ ചോരയാണ് നമ്മളിലും ഓടുന്നത്.

അച്ഛന്റെ മക്കളാണെന്ന് പറയാൻ നമുക്കൊരു യോഗ്യത വേണ്ടേ? ചെറിയച്ഛനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അച്ഛന്റെ ആത്മാവ് നമ്മളോട് പൊറുക്കില്ല.”

​അപ്പുവിന്റെ വാക്കുകൾ കണ്ണന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യത്തെ അലിയിച്ചുകളഞ്ഞു. അവൻ തലകുനിച്ചു.

അപ്പു പറഞ്ഞതാണ് ശരിയെന്ന് അവന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ അപ്പുവും കണ്ണനും ഒരുമിച്ച് സുകുമാരനെ കാണാൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.

​ആശുപത്രിമുറിയിലെ കട്ടിലിൽ മെലിഞ്ഞുണങ്ങി, ജീവനറ്റപോലെ കിടക്കുക യായിരുന്നു സുകുമാരൻ. വശത്ത് സങ്കടത്തോടെ ഗീതയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി വാതിൽ തുറന്ന് കടന്നുവരുന്ന അപ്പുവിനെയും കണ്ണനെയും കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

​അപ്പു പതുക്കെ സുകുമാരന്റെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. സുകുമാരന്റെ മെലിഞ്ഞ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പിടിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൾസ് പരിശോധിച്ചു.

​”ചെറിയച്ഛാ… പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല കേട്ടോ. ഞാൻ എല്ലാ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകളും കണ്ടു. കൃത്യമായ ചികിത്സ നൽകിയാൽ ചെറിയച്ഛന് പഴയതുപോലെ സുഖമാകും.

താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെ പ്രധാന ഡോക്ടർ എന്റെ സുഹൃത്താണ്. നാളെത്തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കീഴിലേക്ക് മാറ്റി നല്ല ചികിത്സ ഉറപ്പാക്കാം.” അപ്പു സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​കണ്ണൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് ഗീതയുടെ കയ്യിലേക്ക് മരുന്നുകൾക്കും ആശുപത്രി ചെലവുകൾക്കുമുള്ള പണം എടുത്തു നൽകി. “ചെറിയമ്മേ, ഇനിയും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ മടിക്കാതെ എന്നെ വിളിക്കണം. പണത്തിന്റെ കാര്യ ഓർത്ത് പേടിക്കേണ്ട.”

​പെട്ടെന്ന് സുകുമാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. താൻ പണ്ട് തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കിവിട്ട ഏട്ടന്റെ മക്കൾ, ഇന്ന് തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു!

​സുകുമാരൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ ഉയർത്തി അപ്പുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. സംസാരിക്കാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അയാൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

​ ആ നിമിഷം, വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ അപ്പുവിനെ നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ, സുകുമാരന് തോന്നി—തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അപ്പുവും കണ്ണനുമല്ല, പണ്ട് തങ്ങളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ നോക്കി വളർത്തിയ, മരിച്ചുപോയ തന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടൻ ശ്രീധരൻ തന്നെയാണ് പുനർജനിച്ചു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്ന്!

​ആശുപത്രി മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അപ്പുവിന്റെയും കണ്ണന്റെയും മനസ്സിൽ വലിയൊരു ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നു.

വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന മക്കളെ നോക്കി ഗീത വിതുമ്പലോടെ കൈകൾ കൂപ്പി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

​വീട്ടിലെത്തിയ അപ്പുവും കണ്ണനും നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. മക്കളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാലതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അത് സങ്കടത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല, പകരം അഭിമാനത്തിന്റെയും ആശ്വാസത്തിന്റെയും കണ്ണീരായിരുന്നു. ​താൻ വളർത്തിയ മക്കൾ വഴിതെറ്റി പ്പോയില്ലെന്നും, അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും അച്ഛന്റെ നന്മയുടെ വെളിച്ചം അണയാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നും മാലതി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​മാലതി പൂജാമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ചുമരിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കുന്ന ശ്രീധരന്റെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു നിലവിളക്ക് കൊളുത്തിവെച്ചു.

ആ ദീപ നാളത്തിൽ ശ്രീധരന്റെ മുഖം കൂടുതൽ പ്രകാശിതമായി കാണപ്പെട്ടു.
​”കേട്ടോ ഏട്ടാ…” മാലതി ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു, “നിങ്ങളുടെ മക്കൾ നിങ്ങളുടെ പേര് കളഞ്ഞില്ല.

നിങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹവും കരുണയും അവർ മറന്നില്ല. ഇന്ന് അവർ നിങ്ങളുടെ അനിയനെ രക്ഷിക്കാൻ മുന്നിൽ നിന്നു. നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ അവരും ജീവിക്കുന്നു.”

അത് പറയുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനവും വാത്സല്യവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.