വിജയ് മേനോൻ ഓരോ പണയപ്പൊതികളും വ്യക്തിപരമായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പതിനേഴാമത്തെ പാക്കറ്റ് തുറന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവം മാറി……

“പൊന്നിന്റെ നിഴൽ”

രചിതാവ്: അനിഷ

​”മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ചിലർ നനയാൻ ആഗ്രഹിക്കും, ചിലർ കുട ചൂടും… പക്ഷേ എനിക്ക് മഴയെന്നാൽ അവളാണ്, സാർ. നമ്മൾ എത്രയൊക്കെ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ഒടുവിൽ നമ്മളെ പൂർണ്ണമായും നനച്ചു കളയുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ കനത്ത മഴ…

നമ്മൾ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് പോലും അവൾ പെയ്തിറങ്ങുന്നത് നമ്മൾ അറിയാറില്ല. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ മാറ്ററിയാൻ എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ സ്നേഹത്തിന്റെ മാറ്ററിയാൻ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ മാത്രം മതി…”
​
“മഴ കനക്കുകയാണ്, സാർ. ഈ ആകാശത്തിന്റെ നിറം കണ്ടോ? എന്തോ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വരാൻ പോകുന്നതുപോലെ…”

തമ്പാനൂരിലെ ‘സുരക്ഷ ഗോൾഡ് ലോൺസ്’ ബ്രാഞ്ചിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി മാനേജർ അനന്തകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. തൊട്ടടുത്ത്, കൗണ്ടറിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന ഗോൾഡ് അപ്രൈസർ ശ്രീകാന്ത് തന്റെ കണ്ണട ചെറുതായൊന്ന് പൊക്കി, ചുണ്ടിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി:

“കൊടുങ്കാറ്റുകൾ എപ്പോഴും വരുന്നത് അറിയിച്ചുകൊണ്ടല്ലല്ലോ സാർ… ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതുന്ന കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കും അതിന്റെ തുടക്കം.”
​
തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള തമ്പാനൂരിൽ, തലമുറകളുടെ വിശ്വാസമാർജ്ജിച്ച ധനകാര്യ സ്ഥാപനമായിരുന്നു “സുരക്ഷ ഗോൾഡ് ലോൺസ്”. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ ക്കിടയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ നാലുനില കെട്ടിടത്തിലേക്ക് ദിവസേന നൂറുക്കണക്കിന് ആളുകളാണ് എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നത്. പെൺമക്കളുടെ വിവാഹം, പെട്ടെന്നുണ്ടായ ചികിത്സാച്ചെലവുകൾ, ബിസിനസ്സിലെ തകർച്ചകൾ തുടങ്ങി മനുഷ്യന്റെ സകലവിധ പ്രതിസന്ധികൾക്കും ആശ്രയമായിരുന്നു ആ സ്ഥാപനം. സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിന് മുകളിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു: “വിശ്വാസമാണ് ഞങ്ങളുടെ സമ്പത്ത്”.
​
ആ ശാഖയുടെ അമരക്കാരനായിരുന്നു അനന്തകൃഷ്ണൻ. അമ്പത് വയസ്സിനോടടുത്ത് പ്രായമുള്ള, വെളുത്ത ജൂബയും മുണ്ടും ധരിക്കുന്ന തികച്ചും ലളിതനായ ഒരു മനുഷ്യൻ. ഇരുപത് വർഷത്തെ നീണ്ട സർവീസിനിടയിൽ ഒരൊറ്റ തവണ പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ യാതൊരുവിധ അച്ചടക്കനടപടികളും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ജീവനക്കാർക്കും ഉപഭോക്താക്കൾക്കും ഒരുപോലെ ബഹുമാനമുള്ള വ്യക്തി.

എന്നാൽ, ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ നട്ടെല്ല് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ജീവനക്കാരൻ മറ്റൊരാളായിരുന്നു—ശ്രീകാന്ത്. കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി ആ ബ്രാഞ്ചിലെ മുഖ്യ ഗോൾഡ് അപ്രൈസറാണ് അദ്ദേഹം. സ്വർണത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി പരിശോധിക്കുന്നതിൽ അസാമാന്യമായ പ്രാവീണ്യമുണ്ടെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ധാരണ. ഒരു മാലയോ വളയോ കൈയിൽ കിട്ടിയാൽ, ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അതിന്റെ കാരറ്റ്, കൃത്യമായ ഭാരം, മൂല്യം എന്നിവ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ പോലെ കൃത്യമായി പറയാൻ ശ്രീകാന്തിന് കഴിയുമായിരുന്നു.
​പക്ഷേ, ആ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിന്റെയും മാന്യതയുടെയും മുഖംമൂടിക്ക് പിന്നിൽ, ആരും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത ഒരു കറുത്ത രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അത് കറുത്ത വാവു കഴിഞ്ഞ് വന്ന, കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെയായിരുന്നു.
​ഓഫീസ് തുറന്ന് കൃത്യം പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, നനഞ്ഞ കുടയുമായി നാല്പത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന, മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ അകത്തേക്ക് കയറിവന്നു. അയാൾ നേരെ മാനേജരുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു.
​
“എന്റെ പേര് രാജീവ്. സാർ, എനിക്ക് കുറച്ച് അത്യാവശ്യമായി പണം വേണം കുടുംബത്തിൽ ഒരു അടിയന്തിര മെഡിക്കൽ എമർജൻസിയുണ്ട്. ഈ ആഭരണങ്ങൾ ഒന്ന് പണയം വെക്കണം,” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ രാജീവ് പറഞ്ഞു. അയാൾ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കറുത്ത ബാഗിൽ നിന്നും മനോഹരമായ ഒരു വെൽവെറ്റ് ബോക്സ് പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണാഭരണങ്ങളു ണ്ടായിരുന്നു: രണ്ട് കട്ടിയുള്ള മാലകൾ, നാല് വളകൾ, ഒരു ജോടി കാതുപൊട്ടുകൾ. അനന്തകൃഷ്ണൻ ആ ആഭരണങ്ങൾ വാങ്ങി അപ്രൈസർ കൗണ്ടറിലിരുന്ന ശ്രീകാന്തിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ആസിഡ് ടെസ്റ്റ്, ഡിജിറ്റൽ സ്കെയിലിലെ ഭാരപരിശോധന, ലൂപ്പ് ഉപയോഗിച്ചുള്ള നിരീക്ഷണം… എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശ്രീകാന്ത് തലയുയർത്തി.
​
“സാർ, നല്ല ഒന്നാന്തരം തങ്കം. 22 കാരറ്റ് തന്നെയാണ്. മൊത്തം മൂല്യം പതിമൂന്ന് ലക്ഷം രൂപ വരും. നമുക്ക് ഇദ്ദേഹത്തിന് പത്ത് ലക്ഷം രൂപ വരെ ലോൺ അനുവദിക്കാം.”
​രാജീവ് സന്തോഷത്തോടെ രേഖകളിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പണം അയാളുടെ അക്കൗണ്ടിലെത്തി. അയാൾ നന്ദി പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോൾ, ശ്രീകാന്ത് ജനലിലൂടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു. ആരും കാണാതെ ശ്രീകാന്തിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ പുഞ്ചിരിയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആർക്കും മനസ്സിലായില്ല.
​
അടുത്ത മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്കിടെ സമാനമായ രീതിയിൽ നിരവധി പേർ സ്ഥാപനത്തിലെത്തി. മോഹൻ, സുരേഷ്, ഗിരീഷ്, ഹരികൃഷ്ണൻ, വിനോദ്… അങ്ങനെ പല പേരുകളിലുള്ള ആളുകൾ ലക്ഷങ്ങളുടെ മൂല്യമുള്ള സ്വർണാഭരണങ്ങൾ പണയം വെച്ചു. എല്ലാ പരിശോധനയും ശ്രീകാന്ത് തന്നെയായിരുന്നു നടത്തിയത്. അനന്തകൃഷ്ണൻ രേഖകൾ പരിശോധിച്ച് ഒപ്പുവെച്ചു. ഒരു സംശയവും തോന്നിയില്ല. എല്ലാം പതിവുപോലെ മുന്നോട്ട് പോയി.
​
എന്നാൽ, മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹെഡ് ഓഫീസിൽ നിന്നും യാതൊരുവിധ മുൻകൂട്ടി അറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഒരു പ്രത്യേക ഓഡിറ്റ് ടീം അവിടെയെത്തി. ചീഫ് സീനിയർ ഓഡിറ്ററായ വിജയ് മേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു ആ സംഘം. വിജയ് മേനോൻ ഓരോ പണയപ്പൊതികളും വ്യക്തിപരമായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പതിനേഴാമത്തെ പാക്കറ്റ് തുറന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവം മാറി.

​”ശ്രീകാന്ത്… ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരൂ. ഇതൊന്ന് നോക്കൂ.” ശ്രീകാന്ത് പതറാതെ ശാന്തനായി അങ്ങോട്ട് നടന്നു ചെന്നു. “എന്താണ് സാർ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” ​വിജയ് മേനോൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, “ഇത് യഥാർത്ഥ സ്വർണമല്ല.”അനന്തകൃഷ്ണൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി, “സാർ… അത് അസാധ്യമാണ്! നമ്മുടെ ശ്രീകാന്ത് പരിശോധിച്ചതാണ് ഇത്. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരിക്കലും തെറ്റുപറ്റില്ല.”
​എന്നാൽ കമ്പനിയുടെ അത്യാധുനിക എക്സ്-റേ ഫ്ലൂറസെൻസ് (XRF) മെഷീൻ ഉപയോഗിച്ച് വീണ്ടും പരിശോധന നടത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ ആഭരണത്തിൽ സ്വർണത്തിന്റെ അംശം പൂജ്യം ശതമാനമായിരുന്നു! അത് സ്വർണത്തിന്റെ കൃത്യമായ നിറവും ഭാരവും വരാൻ തക്കവണ്ണം നിർമ്മിച്ച ഒരു പ്രത്യേക ലോഹസങ്കരവും (Alloy) അതിന് മുകളിൽ ഗോൾഡ് പ്ലേറ്റിംഗ് ചെയ്തതുമായിരുന്നു.പരിശോധന തുടർന്നു. ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി പാക്കറ്റുകൾ തുറന്നു. അവസാനം പുറത്തുവന്ന സത്യം എല്ലാവരെയും നടുക്കി. പതിനേഴ് പണയപ്പൊതികളിലും ഉണ്ടായിരുന്നത് അതിവിദഗ്ധമായി നിർമ്മിച്ച വ്യാജ സ്വർണാഭരണങ്ങളായിരുന്നു! സ്ഥാപനത്തിന് ഏകദേശം രണ്ടര കോടി രൂപയുടെ നഷ്ടം.

​അതേ ദിവസം വൈകുന്നേരത്തോടെ സ്ഥാപനം താൽക്കാലികമായി അടച്ചുപൂട്ടി. ഹെഡ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് അന്വേഷണ സംഘം എത്തി, പോലീസിലും പരാതി നൽകി. കേസ് കൈമാറിയത് തിരുവനന്തപുരം ക്രൈംബ്രാഞ്ചിലെ ഇൻസ്പെക്ടർ അർജുൻ നായർക്കായിരുന്നു. വേഗത്തിൽ കേസുകൾ തെളിയിക്കുന്നതിൽ പ്രശസ്തനായ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ.

അർജുൻ ആദ്യം ചെയ്തത് സ്ഥാപനത്തിലെ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ മുഴുവൻ ശേഖരിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ ഉപഭോക്താവിന്റെയും മുഖം പ്രത്യേകം രേഖപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ അന്വേഷണത്തിൽ ആദ്യ ഞെട്ടൽ ഉടനെ തന്നെ ലഭിച്ചു. രാജീവ് എന്ന പേരിൽ നൽകിയ തിരിച്ചറിയൽ രേഖകൾ വ്യാജം. മോഹന്റെ വിലാസത്തിൽ അങ്ങനെ ഒരു വീടില്ല. ഗിരീഷിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ പ്രവർത്തനരഹിതം. എല്ലാവരും കൃത്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു സംഘത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം സ്ഥാപനത്തിലെ ജീവനക്കാരെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ തുടങ്ങി. അനന്തകൃഷ്ണൻ വിശദമായി മൊഴി നൽകി. അവസാനം ശ്രീകാന്ത് കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
​
“ഇത്രയും വർഷത്തെ പരിചയമുള്ള നിങ്ങൾക്ക് വ്യാജ സ്വർണം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
​ശ്രീകാന്ത് ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു,

“സാർ… ഇന്ന് സാങ്കേതിക വിദ്യ ഒരുപാട് വളർന്നിട്ടുണ്ട്. ചില വ്യാജാഭരണങ്ങൾ സാധാരണ പരിശോധനകളിൽ തിരിച്ചറിയാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.” അർജുൻ തലകുലുക്കി. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ശ്രീകാന്തിന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് മാറിയില്ല. ചോദ്യം ചെയ്യൽ കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയ ശ്രീകാന്ത് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് ഒരാൾക്ക് ഒരു രഹസ്യ സന്ദേശം അയച്ചു:

“ഓഡിറ്റ് കഴിഞ്ഞു. ഇനി സൂക്ഷിക്കണം.”
​ആ രാത്രി തന്നെ ഇൻസ്പെക്ടർ അർജുൻ നായർ ഓഫീസിലെ എല്ലാ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളും സ്വന്തം ലാപ്ടോപ്പിൽ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. സ്ലോ മോഷനിൽ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഓരോ ഉപഭോക്താവും സ്വർണം പരിശോധിക്കാൻ ശ്രീകാന്തിന്റെ മേശയിൽ വയ്ക്കുമ്പോൾ, വലിയ ഫയലുകൾ കൗണ്ടറിന്റെ വശത്ത് വെച്ച് ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ക്യാമറയുടെ കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ശ്രീകാന്തിന്റെ കൈകൾ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.
​
“ഇത് യാദൃശ്ചികമാകാൻ സാധ്യത കുറവാണ്…” അർജുൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
​അർജുൻ ശ്രീകാന്തിനെ രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിക്കാൻ രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥരെ നിയോഗിച്ചു. നാല് ദിവസം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

നാലാം ദിവസം രാത്രി ഓഫീസ് അടച്ചശേഷം ശ്രീകാന്ത് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പോയില്ല. കാറിൽ കയറി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ വ്യവസായ മേഖലയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
​അവസാനം ഒരു പഴയ ഗോഡൗണിന് മുന്നിൽ കാർ നിന്നു. അൽപസമയത്തിനകം മറ്റൊരു എസ്‌യുവി അവിടെ എത്തി. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് നഗരത്തിലെ പ്രശസ്ത സ്വർണവ്യാപാരിയായ രമേശ് വർമ്മ ആയിരുന്നു. പുറമേ മാന്യനായ ബിസിനസുകാരൻ.
​
ഗോഡൗണിനുള്ളിൽ നടന്ന സംഭാഷണം രഹസ്യമായി റെക്കോർഡ് ചെയ്യാൻ പോലീസ് ദിശാസൂചി മൈക്ക് ഉപയോഗിച്ചു.”ഇനി തിരുവനന്തപുരം കഴിഞ്ഞാൽ കൊല്ലത്തും കൊച്ചിയിലും തുടങ്ങാം,” രമേശ് പറഞ്ഞു.
​ശ്രീകാന്ത് ചിരിച്ചു. “ഈ ബ്രാഞ്ചിൽ ആർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അനന്തകൃഷ്ണൻ എന്നെ കണ്ണടച്ചാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്.”
​”ഇനി അവസാനത്തെ ലോൺ കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ വിദേശത്തേക്ക് പോകും.”
​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടയുടൻ അർജുൻ വയർലെസിലൂടെ ഉത്തരവിട്ടു: “എല്ലാ യൂണിറ്റുകളും റെഡി… ആരും രക്ഷപ്പെടരുത്.”
​സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ ഗോഡൗൺ പോലീസ് വളഞ്ഞു. അകത്ത് പരിഭ്രാന്തി പടർന്നു. രമേശ് പിൻവാതിലിലൂടെ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. ശ്രീകാന്ത് ഇരുമ്പ് ഗോവണിയിലൂടെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് കയറി മേൽക്കൂരയിലേക്ക് ചാടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാൽ വഴുതി താഴെ വീണു. അർജുൻ ഓടിയെത്തി അദ്ദേഹത്തെ കീഴടക്കി.
​അതേസമയം രമേശ് കാറിൽ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.

നഗരത്തിലെ റോഡിലൂടെ സിനിമയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന പിന്തുടരൽ. അവസാനം കഴക്കൂട്ടം ബൈപ്പാസിൽ വെച്ച് പോലീസ് വാഹനം വഴി തടഞ്ഞ് രമേശിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.

ഗോഡൗണിനുള്ളിലെ പരിശോധനയിൽ പോലീസിന് ഞെട്ടിക്കുന്ന തെളിവുകളാണ് ലഭിച്ചത്. വ്യാജ സ്വർണാഭരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്ന അത്യാധുനിക മെഷീനുകൾ, സ്വർണത്തിന്റെ നിറവും ഭാരവും കൃത്യമായി അനുകരിക്കുന്ന പ്രത്യേക അലോയികൾ, വ്യാജ ഹാൾമാർക്ക് സ്റ്റാമ്പുകൾ, കൂടാതെ നൂറുകണക്കിന് വ്യാജ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡുകൾ.
​
സ്റ്റേഷനിലെ ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ തെളിവുകൾ ഓരോന്നായി മുന്നിൽ നിരത്തിയപ്പോൾ ശ്രീകാന്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം തകർന്നു.
​”അതെ… ഞാനാണ് ചെയ്തത്,” ശ്രീകാന്ത് കുറ്റസമ്മതം നടത്തി. “രമേശ് വർമ്മയാണ് എന്നെ സമീപിച്ചത്. ഒരു പണയത്തിന് അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ വീതം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. യഥാർത്ഥ സ്വർണം പരിശോധിക്കുന്നതു പോലെ അഭിനയിച്ച്, പിന്നീട് ക്യാമറ മറയുന്ന ആ കുറഞ്ഞ സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ അതിവേഗത്തിൽ വ്യാജ ആഭരണവുമായി മാറ്റിവെക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ ജോലി.”
​
“അനന്തകൃഷ്ണന് ഇതിൽ പങ്കുണ്ടായിരുന്നോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
​”ഇല്ല സാർ… അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും നിരപരാധിയാണ്. അദ്ദേഹം എന്നെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിച്ചു.” ഒരാളുടെ വിശ്വാസം തന്നെയായിരുന്നു മറ്റൊരാളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമായത്.

കോടതിയിൽ വിചാരണ ആരംഭിച്ചു. പ്രോസിക്യൂഷൻ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളും ശബ്ദരേഖകളും വ്യാജ സ്വർണവും സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുടെ തെളിവുകളും ഹാജരാക്കി. മാസങ്ങളോളം നീണ്ട വിചാരണയ്ക്കൊടുവിൽ കോടതി രമേശ് വർമ്മയ്ക്കും ശ്രീകാന്തിനും ദീർഘകാല തടവുശിക്ഷയും വൻ പിഴയും വിധിച്ചു.
​
കേസ് അവസാനിച്ച ദിവസം അനന്തകൃഷ്ണൻ വീണ്ടും തന്റെ ഓഫീസിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാറിയിരുന്നു. ഇനി ഓരോ ആഭരണവും രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ചേർന്നാണ് പരിശോധിക്കുന്നത്. ഓരോ ഇടപാടും മൂന്ന് ക്യാമറകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഓരോ ജീവനക്കാരനും വിശ്വാസത്തോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്തവും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന പുതിയ പരിശീലനം നൽകുന്നു.
​
ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അർജുൻ നായർ അനന്തകൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു:

“പൂട്ടുകൾ കള്ളനെ തടയാനാണ്. പക്ഷേ സ്ഥാപനങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നത് സംവിധാനങ്ങളാണ്.” അനന്തകൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “വിശ്വാസം വേണം സാർ… പക്ഷേ അത് പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും വേണം.”

​അർജുൻ കാറിൽ കയറി യാത്രയായി. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ ജീവിതം വീണ്ടും പഴയപോലെ മുന്നോട്ട് പോയി.
​സ്വർണത്തിന്റെ തിളക്കം പലപ്പോഴും കണ്ണുകളെ വഞ്ചിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം എത്ര വൈകിയാലും ഒരുനാൾ അത് പുറത്തുവരും.