ആശ്രീത
രചിതാവ്: അനിഷ
“പെറ്റമ്മയുടെ നെഞ്ചിലെ ചൂടു ചോ.രയേക്കാൾ എനിക്കെപ്പോഴും ല.ഹരി തന്നിട്ടുള്ളത് ബ്രാൻഡഡ് മ.ദ്യത്തിന്റെ ചൂടാണ്!
സ്വന്തം ചോ.രയെ വി.റ്റ് ലക്ഷ്വറി കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിങ് പിടിക്കുന്നതിലും വലിയൊരു സുഖം ഈ ലോകത്ത് വേറെന്തുണ്ട്? എനിക്ക് ചോ.രബന്ധങ്ങൾ വെറും ചവിട്ടുപടികൾ മാത്രമാണ്… ച.വിട്ടി മെ.തിച്ചു മുന്നേറാൻ മാത്രമുള്ള വെറും അഴുക്കുചാലുകൾ!”
ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൂട്ടംകൂടി നിന്നു. സമയം രാത്രി ഒൻപത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ജനപ്രിയമായ ആ നഗരത്തിന്റെ ഉൾവഴികളിൽ അപ്പോൾ കനത്ത ഇരുട്ടായിരുന്നു. ആ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. റോഡിലെ കുഴികളിൽ ചെളി വെള്ളം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. വിജനമായ ആ വീഥിയിലൂടെ ഒരു പഴയ കുടയും ചൂടി മാധവി വേഗത്തിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു.
വസ്ത്ര നിർമ്മാണശാലയിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് ഇത്തവണ വീട്ടിലെത്താൻ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി. ബസ്സ് സമയത്തിന് കിട്ടാത്തതായിരുന്നു കാരണം. ഓരോ അ.ടി മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോഴും മാധവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം ഇരച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ മകൾ അർച്ചനയും ഭിന്നശേഷിക്കാരനായ മകൻ ആസിഫും ഒറ്റയ്ക്കാണ് എന്ന ചിന്ത അവരുടെ ഉള്ളിൽ പരിഭ്രാന്തി കൂട്ടി.
ആസിഫിന് സമയത്തിന് മരുന്ന് നൽകണം, അവന് സ്വന്തമായി എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്കാൻ പോലും ശേഷിയില്ല. അതിനെല്ലാമുപരി, അച്ഛന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണശേഷം കുടുംബത്തെ താങ്ങിനിർത്താൻ മാധവിക്ക് കിട്ടാനിരിക്കുന്ന ആ ഗവൺമെന്റ് ആശ്രിത നിയമന ജോലി തട്ടിയെടുക്കാൻ മകൾ അർച്ചന കരുക്കൾ നീക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അച്ഛന്റെ അനിയനായ രാഘവന് ചെറിയൊരു സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. രാഘവൻ നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ മാധവിയുടെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നാണ് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് പുറകിൽ നിന്ന് അമിതവേഗതയിൽ ഒരു കാർ പാഞ്ഞു വന്നത്. കനത്ത മഴയത്തും ആ വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ ഗർജ്ജനം വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. മാധവി തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ ശക്തമായ മഞ്ഞവെളിച്ചം അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. വെളിച്ചത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയിൽ മാധവിയുടെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചുപോയി. ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുൻപ് ആ വലിയ കാർ മാധവിയെ ഇ.ടിച്ചു തെ.റിപ്പിച്ചു!
ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മാധവിയുടെ ശരീരം റോഡിലെ ചെളി വെള്ളത്തിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. തല ഭിത്തിയിലിടിച്ച് ചോര ചാലുകളായി ഒഴുകി. കാർ ഒന്നുപോലും നിർത്താതെ, ബ്രേക്ക് ചവിട്ടാതെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി… മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ മാധവിയുടെ അവസാനത്തെ നേർത്ത നിലവിളിപോലും ആരും കേൾക്കാതെ മുങ്ങിപ്പോയി.
അടുത്ത കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ ആ വഴി വന്ന നാട്ടുകാരാണ് ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന മാധവിയെ കണ്ടത്. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും മരണം സംഭവിച്ചിരുന്നു. അമ്മയുടെ ജീവനറ്റ ശരീരത്തിന് മുന്നിൽ ഇരുന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ച് അലറിക്കരയുന്ന അർച്ചനയെയാണ് പിന്നീട് എല്ലാവരും കണ്ടത്.
“അമ്മേ… എന്നെ തനിച്ചാക്കി എങ്ങോട്ടാ പോയത്…” അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ കണ്ട് കണ്ടുനിന്നവരുടെ പോലും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അയൽപക്കത്തുള്ള സ്ത്രീകളെല്ലാം അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് സംശയത്തോടെ അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്ന അച്ഛന്റെ അനിയൻ രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ അവൾ കണ്ടില്ല. ആ കരച്ചിലിന്റെയും കണ്ണീരിന്റെയും മറവിൽ, അർച്ചനയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആ കുടിലമായ വന്യമായ ചിരി മറ്റാരും കണ്ടതുമില്ല!
അമ്മയുടെ സംസ്കാര ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. നഗരത്തിലെ ആരും കൊതിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ലക്ഷ്വറി അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഇരുണ്ട ലിവിംഗ് റൂമിലായിരുന്നു അർച്ചന അപ്പോൾ. പുറത്തെ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് കടക്കാത്ത വിധം കട്ടിയുള്ള ജനൽവിരികൾ അവൾ വലിച്ചിട്ടിരുന്നു. മുറിയിൽ നേർത്ത സീലിംഗ് ലൈറ്റുകൾ മാത്രമാണ് പ്രകാശിച്ചിരുന്നത്.
ടേബിളിൽ പകുതി ഒഴിഞ്ഞ ഒരു വിദേശ മ.ദ്യക്കുപ്പിയും, പുകഞ്ഞുതീരുന്ന സി.ഗരറ്റും അവശിഷ്ടങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു ണ്ടായിരുന്നു. വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ മ.യക്കുമ.രുന്നിന്റെ കട്ടികൂടിയ ല.ഹരി അവളുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. അവൾ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ഭിത്തിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന അമ്മ മാധവിയുടെ പുതിയ ഫോട്ടോയ്ക്ക് തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ പഴയ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വന്യമായി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകൾ ഉണർന്നു. സി.ഗരറ്റിന്റെ പുക ആകാശത്തേക്ക് വലിയ തോതിൽ ഊതിവിട്ടുകൊണ്ട് അവൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു:
“തീർന്നു! അച്ഛന് പിന്നാലെ ദാ അമ്മയും തീർന്നു! ആ കരിങ്കാലി തള്ള ഇനി എന്റെ വഴിയിൽ ഒരിടത്തും ഇല്ല!” അവൾ ആ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ തുടർന്നു: “അന്ന് ആരും അറിയാതെ അച്ഛന്റെ രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണത്തിൽ വിദേശത്തു നിന്ന് വരുത്തിയ ആ മാരക വി.ഷം കലർത്തി നൽകി തുടങ്ങിയതാ ഞാൻ ഈ യുദ്ധം.
അതൊരു സാധാരണ ഹൃദയാഘാതമാണെന്ന് ഡോക്ടർമാരെക്കൊണ്ട് പോലും എഴുതി വെപ്പിച്ചു ഞാൻ ജയിച്ചു. അച്ഛൻ ഗവൺമെന്റ് ജോലിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മരിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ആ വലിയ കസേര ഇപ്പൊ ഇതാ അമ്മ വഴി എന്റേതാകാൻ പോകുന്നു! അമ്മ ആ ജോലി എനിക്ക് തരാതെ, പാവം തുള്ളി കളിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ അനിയൻ രാഘവന്റെ കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാനും എന്റെ ഭിന്നശേഷി ക്കാരനായ അനിയനെ നോക്കാനും വേണ്ടി മാറ്റിവെക്കാൻ നോക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പൊ കളി മാറി. രാഘവൻ ചിറ്റപ്പൻ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഇനി ആ ആശ്രിത നിയമനത്തിന്റെ കസേര എന്റേതാണ്. ആ ഒപ്പിടേണ്ട വലിയ കൈകൾ എന്റേത് മാത്രമാണ്!”
ല.ഹരിയുടെ ആ ഭ്രാന്തമായ വിഭ്രാന്തിയിൽ അവൾ തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന രഹസ്യ ഫോണെടുത്ത് ഒരു നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ ‘ക്വട്ടേഷൻ’ എന്ന് സേവ് ചെയ്ത ആ പേര് മിന്നിമറഞ്ഞു. അപ്പുറത്ത് ഫോൺ എടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ശബ്ദം കടുത്തു. അവൾ പറഞ്ഞു: “ബാക്കി പണം ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ നാളെ നിന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ എത്തും. പക്ഷെ… പോലീസിന് ആ വണ്ടിയെക്കുറിച്ചോ നിന്നെക്കുറിച്ചോ ഒരൊറ്റ സംശയവും തോന്നരുത്, മനസ്സിലായോ?” അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഉറപ്പ് ലഭിച്ചതോടെ അവൾ സംതൃപ്തിയോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ഭ്രാന്തമായ ആ അലർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം അർച്ചന കയ്യിലിരുന്ന സി.ഗരറ്റ് കു.റ്റി ആഷ് ട്രേയിലേക്ക് അമർത്തിക്കെടുത്തി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പ്ലാനുകൾ അത്രമാത്രം കൃത്യമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈവശമുള്ള രണ്ടാമത്തെ ഫോണെടുത്ത് കാമുകനായ വിവേകിനെ വിളിച്ചു.
ല.ഹരിയുടെ മൂ.ർച്ചയിൽ അവൾ വിവേകിനെ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച് താൻ ചെയ്ത ക്രൂ.രത കളെല്ലാം ഓരോന്നായി തുറന്നുപറയാൻ തുടങ്ങി.
”വിവേക്… നീ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? കാശില്ലാത്തവന്റെ പ്രണയത്തിന് ഈ ലോകത്ത് ആരും ഒന്നിനും വില കൽപ്പിക്കില്ലെന്ന്… ഇന്ന് ഞാൻ നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് മുന്നിലുള്ള ആ വലിയ തടസ്സം മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. അമ്മ ഇനി ഈ ലോകത്ത് ഇല്ല. അച്ഛൻ പോയപ്പോൾ തന്നെ ആ ജോലി എനിക്ക് കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ തള്ള അത് തടഞ്ഞു വെച്ചു. ഇപ്പൊ എല്ലാം ശുഭം! ആ വലിയ ഗവൺമെന്റ് ജോലി എനിക്ക് കിട്ടും. അതിലൂടെ വരുന്ന പണവും പദവിയും ആഡംബരവും… എല്ലാം നിനക്ക് വേണ്ടിയാ വിവേക്…”
അർച്ചന ഫോണയിലൂടെ പറഞ്ഞ ക്രൂ.രമായ സത്യങ്ങൾ കേട്ട് മറുതലയ്ക്കൽ വിവേകിന്റെ ശരീരം ഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ പ്രണയിച്ചത് പണത്തിന് ആഗ്രഹമുള്ള ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയെ ആയിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തന്റെ കൂടെയുള്ളത് സ്വന്തം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ക്രൂ.രമായി കൊ.ന്ന ഒരു കൊടും സൈക്കോപാ.ത്താണ് എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു! അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഭയത്തോടെ ഫോൺ പെട്ടെന്ന് കട്ട് ചെയ്തു. അർച്ചനയോടുള്ള പ്രണയം ആ നിമിഷം അവനിൽ വലിയ മരണഭയമായി മാറി.
എന്നാൽ വിവേകിന്റെ മനസ്സിലെ ഭയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അച്ഛന്റെ അനിയൻ രാഘവൻ നേരത്തെ തന്നെ വിവേകിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ അപകടത്തിൽ രാഘവനുള്ള സംശയം ശക്തമായതോടെ അദ്ദേഹം വിവേകിനെ ചെന്ന് കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അർച്ചനയുടെ ഭീകരരൂപം മനസ്സിലാക്കിയ രാഘവനും വിവേകും ഒട്ടും വൈകാതെ തന്നെ രഹസ്യമായി പുതിയ എസ്.ഐ ആൽബിനെ കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അതേസമയം വിവേക് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ആ നിമിഷം, അർച്ചനയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞത് മറ്റൊരു കുដിലമായ പരിഹാസച്ചിരിയായിരുന്നു. അവൾ വിചാരിച്ചതു പോലെ തന്നെയാണ് കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങുന്നത്. അവൾ ഒട്ടും വൈകാതെ നേരെ വിളിച്ചത് നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പണക്കാരനായ ബിസിനസുകാരന്റെ മകൻ അരവിന്ദിനെയാണ്. ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തതും അർച്ചനയുടെ ഭാവവും ശബ്ദവും പെട്ടെന്ന് മാറി.
ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ദയനീയ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: “അരവിന്ദ്… അമ്മ എന്നെ വിട്ടുപോയി. അതൊരു വലിയ ആക്സിഡന്റ് ആയിരുന്നു… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് നീ മാത്രമാണുള്ളത്…”
യഥാർത്ഥത്തിൽ വിവേക് അവൾക്ക് വെറുമൊരു കളിപ്പാവ മാത്രമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കൊ.ലപാതകം ആരുമറിയാതെ ഒതുക്കാനും, ഇപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് നേരെയുള്ള കൊ.ലപാതകത്തിന്റെ പ്ലാനിംഗിനും വണ്ടിയുടെ അറേഞ്ച്മെന്റിനും വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവൾ വിവേകിനെ ഉപയോഗിച്ചത്. മാതാപിതാക്കളുടെ മരണശേഷം കിട്ടുന്ന വലിയ ഇൻഷുറൻസ് തുകയും പുതിയ ജോലിയുമായി അവൾ ലക്ഷ്വറി ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടെക്കൂട്ടാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നത് പണക്കാരനായ അരവിന്ദിനെയാണ്!
വിവേകിനോട് അവൾ സത്യം പറഞ്ഞത് അബദ്ധത്തിൽ അല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് അവനെക്കൊണ്ട് പോലീസിനെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാനും കുറ്റം മുഴുവൻ അവന്റെ തലയിൽ ഇടാനുമുള്ള മറ്റൊരു വലിയ കെണിയായിരുന്നു അത്!
അരവിന്ദുമായുള്ള ഫോൺ കോൾ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അർച്ചന മെല്ലെ നടന്ന് അപ്പുറത്തെ ചെറിയ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു. അവിടെ കട്ടിലിൽ, പുറംലോകത്ത് നടക്കുന്ന യാതൊരു ക്രൂ.രതകളും അറിയാതെ, സംസാരിക്കാനോ എഴുന്നേൽക്കാനോ ശേഷിയില്ലാത്ത അവളുടെ ഭിന്നശേഷിക്കാരനായ അനിയൻ ആസിഫ് സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങുന്നു ണ്ടായിരുന്നു. അർച്ചന ല.ഹരി മൂത്ത കണ്ണുകളോടെ ആ അനിയന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ നിമിഷം അനിയനോടുള്ള യാതൊരുവിധ സ്നേഹവുമല്ല, മറിച്ച് പുതിയ കണക്കുകൂട്ടലു കളായിരുന്നു ഉണർന്നത്.
അച്ഛനും അമ്മയും വഴിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോയി, ഇനി ഇൻഷുറൻസ് തുകയും ഈ വലിയ വീടും പൂർണ്ണമായി തന്റെ പേരിൽ മാത്രം ആകണമെങ്കിൽ വീട്ടിലെ അവസാന തടസ്സമായ ഈ അനിയനും ഇവിടെ നിന്ന് മാറണം!
അവൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആസിഫിന് നേരെ കുനിഞ്ഞ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു: “അച്ഛൻ പോയി, അമ്മയും കഴിഞ്ഞു… ഇനി നീ മാത്രം. വിവേക് പേടിച്ച് പോലീസിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് എല്ലാം വിളിച്ചു പറവുമ്പോൾ… പോലീസിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അവനിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ… ആ തക്കത്തിന് നിനക്കൊരു സ്വാഭാവിക മരണം ഞാൻ തരും!”
അവൾ വേഗത്തിൽ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് വന്ന് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ഒരു ചെറിയ വി.ഷക്കുപ്പിയിലേക്ക് നോക്കി ക്രൂ.രമായി ചിരിച്ചു. ആരും സംശയിക്കാത്ത, ഒരു മെഡിക്കൽ എമർജൻസി എന്ന് ഡോക്ടർമാർക്ക് തോന്നിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള അടുത്ത കൊ.ലപാതകത്തിന് അവൾ തയ്യാറെടുത്തു. അവൾ ആ മാരക വിഷവുമായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അനിയന്റെ മുറിയിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു…
പക്ഷേ, അർച്ചനയുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ വിചാരിച്ച പോലെ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. രാഘവന്റെയും വിവേകിന്റെയും രഹസ്യ മൊഴിയുടെയും, ആക്സിഡന്റ് നടന്ന സ്ഥലത്തെ പഴയ തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ബുദ്ധിമാനായ എസ്.ഐ ആൽബിൻ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി മനസ്സി ലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആസിഫിന് വി.ഷം നൽകാൻ അവൾ ആ കുപ്പിയുമായി കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി അവന് നേരെ കൈ നീട്ടിയ അതേ നിമിഷം തന്നെ അപ്പാർട്ട് മെന്റിന്റെ വലിയ വാതിൽ ചവിട്ടിപ്പൊളിച്ച് ആൽബിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പോലീസ് സംഘം അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി!
അവർക്കൊപ്പം ആസിഫിനെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ കണ്ണീരോടെ അച്ഛന്റെ അനിയൻ രാഘവനും ഉണ്ടായിരുന്നു.ആൽബിന്റെ തോ.ക്കിൻമുനയ്ക്ക് മുന്നിൽ പെട്ടുപോയിട്ടും അർച്ചനയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരുവിധ ഭയവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ പോലീസിന് മുന്നിൽ നിന്ന് പരിഹാസത്തോടെ അട്ടഹസിച്ചു:
“ഹാഹഹാ… നിങ്ങൾ വൈകിപ്പോയി ഓഫീസർ! ഈ അർച്ചന ആരുടെയും മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ ജനിച്ചവളല്ല. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് തരാത്ത ലക്ഷ്വറി ജീവിതം, അവരുടെ മരണം എനിക്ക് തരും. ആ കസേര… ആ അധികാരം… അതൊക്കെ എനിക്ക് വേണമായിരുന്നു. അതിന് വേണ്ടി ഞാൻ ചെയ്തതിൽ എനിക്ക് ഒരു കുറ്റബോധവുമില്ല!”
അവളെ ബലമായി ജീപ്പിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ലോക്കപ്പിനുള്ളിലിട്ട് പോലീസുകാർ അവളെ ക്രൂ.രമായി മ.ർദ്ദിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ചു.ണ്ടുകോണിൽ ആ വന്യമായ പരിഹാസ ച്ചിരി അപ്പോഴും പടർന്നുതന്നെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്തേക്ക് വീണ ചോരത്തുള്ളികൾ തുടയ്ക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ, ക്രൂ.രത നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ ആൽബിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“അ.ടിച്ചോ… എത്ര വേണമെങ്കിലും അ.ടിച്ചോ! പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പക മാറ്റാൻ നിന്റെയൊക്കെ ഈ ലാ.ത്തിക്കൊടിയ്ക്ക് കഴിയില്ലടാ! എല്ലാത്തിനും കാരണം… എന്റെ എല്ലാ പ്ലാനുകളും തകർത്തത് ആ രാഘവൻ ചിറ്റപ്പനും പിന്നെ ആ ചട്ടുകാലനുമാാാ…!!!
ബുദ്ധിവളർച്ചയില്ലാത്ത ആ തെ.ണ്ടി അവൻ മാത്രമാാാ…!!! അവനെ കൊ.ല്ലണം എനിക്ക്! അവന്റെ ചോ.ര വീഴണം! എന്നാലേ… എന്നാലേ എന്റെ ഈ ഉള്ളിലെ പക അടങ്ങൂ!”
അവളിലെ സൈ.ക്കോപാത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ ആ അട്ടഹാസം പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു…
പെട്ടെന്നാണ് പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ വലിയ വാതിൽ ശക്തിയായി തുറന്ന് അർച്ചനയുടെ അച്ഛന്റെ അനിയൻ രാഘവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നത്! തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനെയും ജ്യേഷ്ഠത്തിയെയും ഇല്ലാതാക്കിയ, സ്വന്തം ചോ.രയായ അനിയനെപ്പോലും കൊ.ല്ലാൻ മടിക്കാത്ത അർച്ചനയുടെ ഭ്രാന്തമായ അട്ടഹാസം കേട്ട് രാഘവൻ ചിറ്റപ്പന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം കനത്ത ക്രോധമായി മാറി. ആ ശാന്തനായ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീരിന് പകരം തീപ്പൊരികൾ ചിതറി. അയാൾ നടന്ന് ലോക്കപ്പിന് മുന്നിലെത്തി.
തന്റെ കരുത്ത കൈകൾ ലോക്കപ്പിന്റെ ഇരുമ്പഴികളിലേക്ക് ആഞ്ഞു പതിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് രാഘവൻ ഗർജ്ജിച്ചു:
“നിന്റെയൊക്കെ കൊ.ടും ക്രൂ.രതകൾ തീർക്കാൻ ഈ രാഘവൻ ഉള്ളടത്തോളം കാലം ഒരു പാവം കുട്ടിയുടെ മേൽ കൈവെക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കി.ല്ലെടി! സ്വന്തം ജന്മം തന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൊ.ന്ന നിന്റെ കൈകളിൽ ഇനി വിലങ്ങുകൾ മാത്രമല്ല വീഴുക, നിന്റെ ജീവിതം ആ ലോക്കപ്പിന്റെ ഇരുട്ടിൽ തന്നെ അവസാനിക്കും!”
രാഘവൻ ചിറ്റപ്പന്റെ ആ അപ്രതീക്ഷിതവും രൗദ്രവുമായ ഭാവമാറ്റം കണ്ടതോടെ അർച്ചനയുടെ ഭ്രാന്തൻ ചിരി പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയി. ഒപ്പമുള്ള പോലീസുകാരോട് അത്യന്തം ഗൗരവത്തോടെ രാഘവൻ പറഞ്ഞു:
“ഇവളെ ഇങ്ങനെ വെറുതെ വിട്ടാൽ പോരാ ഓഫീസർ… സ്വന്തം ചോ.രയെ കൊ.ന്ന ഇവളുടെ ഒരു നിഴൽ പോലും ഇനി ആ അനിയന്റെയോ അവനെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന എന്റെയോ ജീവന് നേരെ വീഴരുത്!”
നിയമത്തിന്റെ ലാത്തിക്ക് മുന്നിൽ പോലും ഒട്ടും കുലുങ്ങാത്ത അവളുടെ വന്യമായ കണ്ണുകളിൽ, തന്നെക്കാൾ കരുത്തോടെ നിവർന്നുനിൽക്കുന്ന രാഘവൻ ചിറ്റപ്പന്റെ ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യമായി ഭയത്തിന്റെ ഒരു കറുത്ത നിഴൽ പടർന്നുപിടിച്ചു…
കഥ സമാപ്തം.