അവൾ എന്റെ പെണ്ണ് “
എഴുതിയത് – അനിഷ
അരവിന്ദ് തന്റെ കൈയിലുള്ള മ.ദ്യകുപ്പി സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചുമരിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ചിന്നിച്ചിതറിയ ആ മ.ദ്യകുപ്പി കണ്ട് കൂട്ടുകാർ ഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി. മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കെ അലറിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു:
“അവൾ എന്റേതാവേണ്ടതായിരുന്നു… ഇപ്പോൾ ആ വി.ധവയുടെ വേഷം കണ്ടിട്ട് സഹിക്കുന്നില്ല. എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാണ്… എന്റെ മാത്രം തെറ്റ്!”
ചില്ലുകഷണങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന തറയിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തി വീണ് അരവിന്ദ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ മുഖം പൊത്തിക്കരയുന്ന അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ സുഹൃത്തുക്കളായ രാഹുലും ഷിയാസും നിസ്സഹായരായി നിന്നു. രാഹുൽ പതുക്കെ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“അരവിന്ദ്… നീ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട്. കഴിഞ്ഞതൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ… അതിൽ ഇനി നിന്നെക്കൊണ്ട് തിരുത്താൻ കഴിയുന്ന ഒന്നുമില്ല.”
“എങ്ങനെ സമാധാനപ്പെടാനാടാ?” അരവിന്ദ് ചോര കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ രാഹുലിനെ നോക്കി. “അവളുടെ ആ കോലം… വെളുത്ത സാരിയുടുത്ത്, നെറ്റിയിൽ പൊട്ടോ മുടിയിൽ പൂവോ ഇല്ലാതെ, ചിരിക്കാൻ മറന്ന ഒരു ജീവച്ഛവം പോലെ അവൾ ഇന്ന് ആ അമ്പലമുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോകുകയാടാ… ഒരു കാലത്ത് മഴയും മഞ്ഞും നിലാവും ഒക്കെ ആസ്വദിച്ച് പാറിനടന്നിരുന്നവളാ… ഇന്ന് അവൾക്ക് ചുറ്റും വെറും ഇരുട്ട് മാത്രമാണ്. ഞാനാണ് അവളെ ആ നരകത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്!” അരവിന്ദിന്റെ വാക്കുകൾ മുറിയിലാകെ ഒരു ശ്മശാനമൂകത പരത്തി. അവന്റെ ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾ പുറകോട്ട് സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, അരവിന്ദിന്റെ ജീവന്റെ പാതിയായിരുന്നു മീര. കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ ഗുൽമോഹർ മരച്ചുവട്ടിലും നഗരത്തിലെ കോഫി ഷോപ്പുകളിലും അവർ നെയ്തുകൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. കോളേജ് കാലത്ത് മീര ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പ്പോലെയായിരുന്നു. അവൾ തറവാട്ടു വഴിയിലൂടെ നടന്നു വരുമ്പോൾ കാറ്റിന് പോലും അവളുടെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണമായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് അരവിന്ദ് മാത്രമായിരുന്നു ലോകം. അവളുടെ ഓരോ കുസൃതികളിലും ഓരോ ചിരിയിലും അവനുള്ള സ്നേഹം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അവൾക്ക് ഒരൊറ്റ വാശിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—തന്റെ അരവിന്ദിന്റെ കൂടെയേ ജീവിക്കൂ എന്നത്. ഒരു ചെറിയ സർക്കാർ ജോലിക്കാരനായ അച്ഛന്റെ മകളായിരുന്നു അവൾ. എന്നാൽ അരവിന്ദാകട്ടെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ളവനും, ചെറിയൊരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവനുമായിരുന്നു.
അവരുടെ പ്രണയം വീട്ടിലറിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായി. പണവും പ്രതാപവുമുള്ള ആനന്ദിന്റെ ആലോചന വന്നപ്പോൾ അവൾ അച്ഛനോട് പോരാടി. മീരയുടെ അച്ഛൻ അരവിന്ദിനെ നേരിട്ട് കണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി:
“എന്റെ മോളെ ഞാൻ വളർത്തിയത് നിന്നെപ്പോലെ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ പട്ടിണി കിടക്കാനല്ല. അവൾക്ക് ഇതിലും വലിയൊരു ജീവിതം ഞാൻ കണ്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം.” അതൊരു വലിയ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മീരയുടെ അച്ഛൻ അവൾക്കായി വലിയൊരു ആലോചന ഉറപ്പിച്ചു
നഗരത്തിലെ വലിയൊരു ബിസിനസ്സുകാരനായ ആനന്ദ്. കാറും ബംഗ്ലാവും പണവുമുള്ളവൻ. കല്യാണത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ വീട്ടിൽ വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ എല്ലാം തോറ്റ്, ഒരു അമാവാസി രാത്രിയിൽ ആരും കാണാതെ അവൾ അരവിന്ദിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മഴ നനഞ്ഞ് ഒട്ടിയിരുന്നു, കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു വീർത്തിരുന്നു.
“അരവിന്ദേട്ടാ, എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് കൊണ്ടുപോ… എനിക്ക് ആ പണം വേണ്ട, നിന്റെ കൂടെ പട്ടിണി കിടന്നാലും ഞാൻ സന്തോഷമായി ജീവിച്ചോളാം. ഒരു ചെറിയ വാടകമുറിയിൽ നിന്റെ കൂടെ കഞ്ഞി കുടിച്ച് ജീവിക്കാനും എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. എന്നെ ആ നരകത്തിലേക്ക് വിട്ടു കൊടുക്കരുത്… നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമൊതുക്കി വാവിട്ടു കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ, അരവിന്ദിന്റെ പ്രതികരണം അവളെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. മീരയുടെ അച്ഛന്റെ ഭീഷണിയും നാളെ ഒരു കുടുംബം നോക്കാനുള്ള തന്റെ സാമ്പത്തിക ചുറ്റുപാടുകളും അവനിൽ വലിയൊരു ഭയം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. ‘നാളെ ഒരു ജോലി പോലുമില്ലാതെ ഇവളെ ഞാൻ എങ്ങനെ നോക്കും? എന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് ഇവളെക്കൂടി വലിച്ചിഴയ്ക്കണോ?’ എന്ന ചിന്ത അവനെ ഭീരുവqueueആക്കി. താൻ കാരണം അവൾക്ക് ഒരു നല്ല ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന കപടമായ ന്യായീകരണം അവൻ സ്വയം കണ്ടെത്തി. അവൻ പതുക്കെ അവളെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി, അവളുടെ കൈകൾ പതിയെ വേർപെടുത്തി.
“നമ്മൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല മീര. നമ്മൾ ഒളിച്ചോടിയാൽ അത് ശരിയാകില്ല. നിന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതാണ് ശരി, അത് നിന്റെ ഭാവിക്ക് നല്ലതാണ്. നിനക്ക് എന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം ആനന്ദിന്റെ കൂടെ കിട്ടും, നീ ആനന്ദിന്റെ കൂടെ രാജ്ഞിയെപ്പോലെ ജീവിക്കും. നീ ആ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിക്കണം… എന്നെ മറന്നേക്കൂ.” കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദിന്റെ ആ വാക്കുകൾ മീരയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഇടിത്തീ പോലെയാണ് വീണത്. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവനെ നോക്കി. അന്ന് മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ നോട്ടം—തന്റെ സർവ്വസ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മാവ് തകർന്ന നോട്ടമായിരുന്നു അത്. അവളുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ തണുത്തുറഞ്ഞിരുന്നു.
“നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നല്ലേ അരവിന്ദ്? ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടത് സ്വർണ്ണവും പണവും വലിയ വീടും മാത്രമല്ല, ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും കൈവിടാത്ത ഒരു തണലാണ്… ആ തണൽ നിന്നിലുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ, നീ വെറുമൊരു ഭീരുവാണ്. ഒരു പുരുഷന്റെ സ്നേഹം പണത്തിന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റുപോകുമ്പോൾ ജീവൻ വെ.ടിയുന്നത് ആ പെണ്ണിന്റെ മനസ്സാണ് അരവിന്ദ്. നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല, വെറുമൊരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ കാണുകയായിരുന്നു.” അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ആ കറുത്ത രാത്രിയിലെ മഴയത്ത്, ഒരു വട്ടം പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ അവൾ നടന്നകലുമ്പോൾ, അരവിന്ദിന് തോന്നി അവൾ തന്നോട് എന്നന്നേക്കുമായി വിടപറയുകയാണെന്ന്. ആ ധൈര്യമില്ലായ്മയാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റെന്ന് അന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നീട് അരവിന്ദ് മീരയെ കാണുന്നത് അവളുടെ കല്യാണപ്പന്തലിൽ വെച്ചാണ്. സർവ്വാഭരണവിഭൂഷിതയായി, ചുവന്ന പട്ടുസാരിയുടുത്ത് ആനന്ദിന്റെ കൂടെ അവൾ വേദിയിൽ ഇരുന്നു. ദൂരെ മാറി നിന്ന് അരവിന്ദ് അത് നോക്കിക്കണ്ടു. അന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ജീവനില്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യത മാത്രമായിരുന്നു. അവൾ സന്തോഷമായിരിക്കുമെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ച് അരവിന്ദ് അവിടെനിന്ന് മടങ്ങി. പിന്നീട് ആ വേദനകൾ മറക്കാൻ അവൻ മ.ദ്യത്തെ കൂട്ടുപിടിച്ചു.
എന്നാൽ വിധി അവൾക്കായി കാത്തുവെച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടും മീര സന്തോഷവതിയായിരുന്നില്ല. ആനന്ദ് ഒരു ബിസിനസ്സ് സൈക്കോയായിരുന്നു. പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ അവൻ മീരയെ ഒരു അടിമയെപ്പോലെയാണ് കണ്ടത്. ആ തടവറയിൽ കിടന്ന് അവൾ നീറുകയായിരുന്നു എന്ന് അരവിന്ദ് വളരെ വൈകിയാണ് അറിഞ്ഞത്. ഒടുവിൽ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം തികയുന്നതിന് മുൻപ്, ഒരു ബിസിനസ്സ് യാത്രയ്ക്കിടെ ഉണ്ടായ വലിയൊരു വാഹനാപകടത്തിൽ ആനന്ദ് മരിച്ചുപോയി.
ആ വാർത്ത കേട്ട ദിവസം അരവിന്ദ് തകർന്നുപോയി. ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ, ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മീര ഒരു വിധവയായി മാറി. വലിയ പണവും പ്രതാപവും ഉണ്ടായിട്ടും അവൾക്ക് ആരും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയായി. ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ അവൾ ഒതുങ്ങി. അവളുടെ ചിരിയും സന്തോഷവും ആ വീട്ടിലെ ഇരുട്ടിൽ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഇന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അമ്പലത്തിന്റെ ആൽത്തറയിൽ വെച്ചാണ് അരവിന്ദ് അവളെ വീണ്ടും കണ്ടത്. ചുവന്ന പട്ടുസാരിയിൽ കണ്ട അതേ മീര, ഇന്ന് യാതൊരു നിറങ്ങളുമില്ലാത്ത വെളുത്ത സാരിയിൽ. എണ്ണമയമില്ലാത്ത മുടിയും, വിളറിയ മുഖവും, വരണ്ട ചുണ്ടുകളുമായി അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. അവന്റെ നെഞ്ച് ആയിരം കഷ്ണങ്ങളായി നുറുങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ കണ്ണുകളുമായി ഒരു നിമിഷം ഉടക്കി. ആ പഴയ മീര ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നോ മരിച്ചുപോയ ഒരു അന്യനെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി, എന്നിട്ട് തലകുനിച്ച് പതിയെ നടന്നുപോയി. ആ നോട്ടം മതിയായിരുന്നു അരവിന്ദിന്റെ സമനില തെറ്റാൻ.
“അവൾ എന്റെ പെണ്ണാടാ…! എന്റെ മാത്രം പെണ്ണ്! ഈ അരവിന്ദിന്റെ നെഞ്ചിലെ ചോരയൊഴുക്കി ഞാൻ സ്നേഹിച്ചവളാ… അവളെയാ ആ പണക്കൊതിയന്മാർ ചേർന്ന് ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടിയത്!” അവൻ ഭ്രാന്തമായി തല ചുമരിലിടിച്ചു. നെറ്റിയിൽ നിന്നും ചോര പൊടിഞ്ഞ് മുഖത്തേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങിയിട്ടും അവനത് അറിഞ്ഞതേയില്ല. ആ ചോരത്തുള്ളികൾ തറയിലെ മദ്യത്തോടൊപ്പം കലർന്നു.
“ഡാ അരവിന്ദ്… നീ ഇങ്ങനെ ഭ്രാന്ത് കാണിക്കല്ലേടാ…” ഷിയാസ് ഓടിവന്ന് അവന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു നിർത്തി.
“എനിക്ക് ഭ്രാന്താണ് ഷിയാസേ… അന്ന് അവൾ ആ മഴയത്ത് എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞപ്പോൾ ‘എന്നെ കൈവിടരുതേ’ എന്ന് യാചിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ഈ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞില്ലേ… അന്ന് എനിക്ക് ഭ്രാന്തായിരുന്നു!” അരവിന്ദ് ഷിയാസിന്റെ ഷർട്ടിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് വിതുമ്പി. “അവൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കൊടുക്കാനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ കാട്ടിയത് വെറും ഭീരുത്വമായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ അമ്പലമുറ്റത്ത് വെച്ച് അവളുടെ ആ വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിലേക്ക് നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെടാ. അവളുടെ കഴുത്തിലെ ഒഴിഞ്ഞ മംഗല്യസൂത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണ് പൊട്ടിപ്പോകുന്ന പോലെ തോന്നി.”അരവിന്ദിന്റെ വാക്കുകളിൽ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കനൽ ആളിക്കത്തുകയായിരുന്നു. ഓർമ്മകളുടെ ഓരോ തരിയും അവനെ ജീവനോടെ ദഹിപ്പിച്ചു.
“ഞാൻ… ഞാൻ അന്ന് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…” തറയിൽ കിടക്കുന്ന ചില്ലുകഷണങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി അരവിന്ദ് വിതുമ്പി. “അവൾ ഇന്ന് എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് പണവും കാറും ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ലായിരിക്കും… പക്ഷേ, അവൾക്ക് ഈ ഗതി വരില്ലായിരുന്നല്ലോടാ. എന്റെ ഭയം… അതെന്റെ ഭീരുത്വമായിരുന്നു. അവൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കൊടുക്കുകയാണെന്ന് കരുതി, ഞാൻ അവളെ തള്ളിയിട്ടത് മരണത്തേക്കാൾ വലിയൊരു നരകത്തിലേക്കാണ്. ആ പാപം… ആ കുറ്റബോധം എന്നെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെടാ…”
അരവിന്ദിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ഒരു വാക്കുകൾ കൊണ്ടും കഴിയില്ലെന്ന് കൂട്ടുകാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ഭാരം അവൻ തന്നെ ചുമക്കേണ്ടതുണ്ട്. എത്ര മ.ദ്യം കുടിച്ചാലും തീരാത്ത ഒരു തീ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“ഇല്ലടാ… എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല…” അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് നെറ്റിയിലെ ചോര തുടച്ചുകൊണ്ട് വാതിലിന് നേരെ നടന്നു.
“നീ എങ്ങോട്ടാടാ ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ?” രാഹുൽ അവന്റെ മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നു.
“എന്റെ പെണ്ണിന്റെ അടുത്തേക്ക്! അവൾ അനുഭവിച്ച നരകത്തിന് കാരണം ഞാനാണ്. അതിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനാടാ ജീവിക്കുന്നത്? അവളെ ഞാൻ ആ വലിയ വീട്ടിൽ തനിച്ചാക്കില്ല. ലോകം മുഴുവൻ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തത്തിയാലും, അവൾ എന്നെ തല്ലിപ്പുറത്താക്കിയാലും ഞാൻ അവളുടെ കാൽക്കൽ പോയി കിടക്കും. മീര… അവൾ ഇന്നും എന്റെ പെണ്ണാണ്!”
കൂട്ടുകാരുടെ തടസ്സങ്ങളെല്ലാം വകഞ്ഞുമാറ്റി അരവിന്ദ് ആ കനത്ത മഴയത്തേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കനലുകൾ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നെങ്കിൽ മീരയുടെ മാപ്പ്, അല്ലെങ്കിൽ മരണംഅതായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. കാറ്റിനെ കീറിമുറിച്ച് അവൻ മീര താമസിക്കുന്ന ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ച് പാഞ്ഞുപോയി. വരാനിരിക്കുന്നത് കൊടുങ്കാറ്റാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ…
(അവസാനിച്ചു)