ഒരു ദിവസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ ദാക്ഷായണിയമ്മ വെള്ളം കുടിക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് എഴുന്നേറ്റപ്പോഴാണ്, അഞ്ജന ഒരു പരപുരുഷനുമായി ലിവിങ് റൂമിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. താൻ പ്രസവിച്ചു വളർത്തിയ തന്റെ ഏക മകന്റെ ജീവിതം തകരുന്നത്….

ശ്രീശൈലം

രചിതാവ് : അനിഷ

അച്ഛൻ ഭുവനേശ്വരൻ കാ.മപൂർവ്വം ആ വൃദ്ധയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് കപട സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: “മോളേ പാവമല്ലേ ദാക്ഷായണിയമ്മ, നീ അവരെ ഒന്നും പറയാതെ.”
​
അയാൾ പറഞ്ഞത് സ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. മകളുടെ വീടാണെന്ന ലേബലിൽ, അവിടുത്തെ ആഡംബരങ്ങളിൽ മുഴുകി ശ്രീശൈലത്തിൽ തന്നെ കഴിയാനായിരുന്നു അയാൾക്ക് താല്പര്യം. അവിടുന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത മടിയായിരുന്നു.

“ഇവിടെ നല്ല കാറ്റും വെളിച്ചവുമുണ്ട്, മോളെയും മരുമകനെയും പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ വിഷമമാണ്” എന്നിങ്ങനെ കപടമായ ഓരോ ന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അയാൾ ശ്രീശൈലത്തിൽ താമസം നീട്ടി. അയാൾ അവിടെ തുടരുന്നതിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം രോഗബാധിതയായി കഴിയുന്ന ആ പാവം ദാക്ഷായണിയമ്മ മാത്രമായിരുന്നു.

രോഗം കാരണം ഇടയ്ക്കിടെ ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോകേണ്ടി വരുന്നതുപോലും മരുമകൾക്ക് വലിയൊരു ശല്യമായാണ് തോന്നിയത്.​’ശ്രീശൈലം’—പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ ദൈവത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമുള്ള, കൊട്ടാരസദൃശമായ ഒരു ബംഗ്ലാവായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, ആ ആഡംബരത്തിന്റെ വലിയ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, ആർക്കും ഒരു ദോഷവും വരാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത, ഗാംഭീര്യമുള്ള വേഷഭൂഷാദികളോ ഉച്ചത്തിലുള്ള സംസാരമോ ഇല്ലാത്ത പാവം ദാക്ഷായണിയമ്മ അനുഭവിച്ച നരകം പുറംലോകം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഒതുങ്ങിയ ശരീരം, നെറ്റിയിൽ എപ്പോഴുമുള്ള ചെറിയൊരു ചന്ദനക്കുറി, നരച്ച മുടിത്തുമ്പ് ഒതുക്കിവെച്ച ആ അമ്മ ബംഗ്ലാവിന്റെ പൂമുഖത്തെ ആഡംബര കസേരകളിൽ ഇരിക്കാൻ പോലും മടിച്ച്, അടുക്കളപ്പുറത്തെ ചായ്പിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്.
​
ആ അമ്മയ്ക്ക് അശോകൻ എന്ന ഒരൊറ്റ മകൻ മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. അവനായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏക ആശ്വാസവും അഭിമാനവും. അവൻ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ, കൊടും തണുപ്പിലും മഞ്ഞിലും തോ.ക്കേന്തി ഭീ.കരവാ.ദികളോട് പോരാടുന്ന ധീരനായൊരു പട്ടാളക്കാരനാണ്. തന്റെ ഏക മകൻ ദൂരെ രാജ്യരക്ഷയ്ക്കായി ജീവൻ പണയം വെക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ആ അമ്മ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ കഴിയുകയായിരുന്നു.
​
പ്രായത്തിന്റേതായ മൂ.ത്രാശയ രോഗവും ഒപ്പം കഠിനമായ വയറുവേദനയും ആ അമ്മയെ എപ്പോഴും അലട്ടിയിരുന്നു. ശരിയായി നടക്കാൻ പോലും വയ്യാതെ, വേദന കൊണ്ട് അടിവയറ്റിൽ കൈവെച്ച് അവർ ചായ്പിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു. പലപ്പോഴും വേദന സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ കരയുമ്പോഴും, മരുമകൾ അഞ്ജന ഒരു നല്ല ഡോക്ടറെ കാണിക്കാനോ കൃത്യമായി മരുന്ന് വാങ്ങി നൽകാനോ തയ്യാറാകാതെ ആ അമ്മയെക്കൊണ്ട് കഠിനമായ വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യിപ്പിച്ചു.
​
ദാക്ഷായണിയമ്മയുടെ ദുരിതങ്ങൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടിയത് മരുമകളുടെ വഴിവിട്ട ജീവിതമായിരുന്നു. അശോകൻ നാട്ടിലില്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ അഞ്ജനയുടെ അ.വിഹിത കൂട്ടുകെട്ടുകൾ ആ ബംഗ്ലാവിനെ അശുദ്ധമാക്കി. ഒരു ദിവസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ ദാക്ഷായണിയമ്മ വെള്ളം കുടിക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് എഴുന്നേറ്റപ്പോഴാണ്, അഞ്ജന ഒരു പരപുരുഷനുമായി ലിവിങ് റൂമിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. താൻ പ്രസവിച്ചു വളർത്തിയ തന്റെ ഏക മകന്റെ ജീവിതം തകരുന്നത് കണ്ട ആ അമ്മയ്ക്ക് അത് സഹിക്കാനായില്ല.
​
“അഞ്ജനാ… നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? അതിർത്തിയിൽ എന്റെ മോൻ ജീവൻ പണയം വെച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നത് നിനക്ക് ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ സുഖിച്ചു ജീവിക്കാനാണ്. അവനെ ചതിക്കാൻ നിനക്കെങ്ങനെ മനസ്സ് വന്നു മോളേ?” ചോ.ര തിളച്ചുകൊണ്ട് ദാക്ഷായണിയമ്മ ചോദിച്ചു. എന്നാൽ, കുറ്റബോധത്തിന് പകരം അഞ്ജനയ്ക്ക് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്.

“എടീ കിളവി… നീ എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ വരേണ്ട! നിന്റെ മോൻ തരുന്ന കാശുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. അധികം സംസാരിച്ചാൽ നിന്നെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടും!” അഞ്ജന ആക്രോശിച്ചു. അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് ആ അമ്മയോടുള്ള ക്രൂ.രത. പിറ്റേന്ന് വിയർത്തു കുളിച്ച് കഠിനമായ വയറുവേദനയോടെ തറ തുടയ്ക്കുകയായിരുന്ന ദാക്ഷായണിയമ്മയോട് അഞ്ജന ദേഷ്യത്തോടെ ആക്രോശിച്ചു: “എടീ കിളവി ഒന്നു അമർത്തി തുടക്ക്, തറയൊന്നും നോവില്ല!”

​വേദന കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞ ദാക്ഷായണിയമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “മോളേ… വയറ്റിൽ കഠിനമായ വേദനയുണ്ട്… ഒന്നിരിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല…”
​
“നിന്റെ ഒരു ഒടുക്കത്തെ വേദന! അഭിനയിക്കാതെ വൃത്തിയാക്കടീ!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അഞ്ജന ആ പാവം അമ്മയുടെ നരച്ച മുടിത്തുമ്പിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരൊറ്റ വലിക്ക് അവരെ നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. തല തറയിലിടിച്ച് അമ്മ വേദന കൊണ്ട് പിടഞ്ഞു. “ഇനി എന്റെ നേരെ ചോദ്യവുമായി വന്നാൽ ഈ മുടി ഞാൻ വേരോടെ പി.ഴുതെടുക്കും,” എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി അവൾ അകത്തേക്ക് പോയി.
​
ശരീരം കഠിനമായ വേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോഴാണ്, മറുവശത്ത് ഭുവനേശ്വരൻ എന്ന ആ വൃദ്ധൻ തന്റെ വൃ.ത്തികെട്ട ലക്ഷ്യങ്ങളുമായി ആ അമ്മയെ വേ.ട്ടയാടിയത്. ഒരവസരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അയാൾ ആ അമ്മയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ നോക്കി. ഫോണിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ ദാക്ഷായണിയമ്മ സ്വന്തം മകനോട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് പലവട്ടം സൂചനകൾ നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിർത്തിയിൽ ഭീ.കരവാ.ദികളുടെ വെ.ടിയു.ണ്ടകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അശോകന് അവിടുത്തെ നെറ്റ്‌വർക്ക് പ്രശ്നങ്ങളും മാനസിക സമ്മർദ്ദവും കാരണം അമ്മയുടെ വാക്കുകളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലായില്ല. തന്നെയുമല്ല, “അമ്മയ്ക്ക് പ്രായമായതിന്റെ തോന്നലാണ്, അന്തസ്സുള്ള ആ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് വെറുതെ ഇല്ലാത്തത് പറയരുത്” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അഞ്ജനയുടെ വാക്ക് കേട്ട് അമ്മയെ ശാസിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
​
ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ പോലും ആ അമ്മയ്ക്ക് ഭയമായി. ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് ചെന്നാൽ ഭുവനേശ്വരൻ തന്നോട് ചെയ്ത ആ ക്രൂ.രതകളുടെ പാടുകൾ ശ.രീരത്തിൽ കണ്ട് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുമോ, പുറത്തറിഞ്ഞാൽ അതിർത്തിയിൽ കിടക്കുന്ന സ്വന്തം മകന്റെ മാ.നം കെടും എന്നോർത്ത് ആ പാവം സ്ത്രീ ഉള്ളിൽ വിറച്ചു.
​
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ആ അമ്മ മനസ്സിൽ ഒന്നുറപ്പിച്ചത് “ഇനി ഇവനെ ഇങ്ങനെ വിട്ടുകൂടാ…” താൻ ഒച്ചവെച്ചാൽ ആരും കൂടെ നിൽക്കില്ലെന്നും, തന്റെ ന്യായം കേൾക്കാൻ ആരുമില്ലെന്നും, മരുമകൾ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയേ ഉള്ളൂ എന്നും അവർക്കറിയാ മായിരുന്നു. “പക്ഷേ, ഈ കാ.മഭ്രാന്തൻ ഇനി ആരോടും ഈ തെറ്റുകൾ ചെയ്യരുത്.”
​
അന്ന് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്ന അർദ്ധരാത്രി. പുറത്ത് ഇടിമിന്നലോടെ മഴ തകർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. പതിവുപോലെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയപ്പോൾ ആ കാ.മഭ്രാന്തൻ ചായ്പിലേക്ക് വരുന്നത് ആ വൃദ്ധ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ കിടന്നു. അയാൾ ആ ഇരുട്ടിൽ വലിഞ്ഞു കയറി ആ പാവം അമ്മയുടെ മേൽ വീണ്ടും കൈവെക്കാൻ തുനിഞ്ഞ ആ നിമിഷം… സഹനത്തിന്റെ എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിക്കപ്പെട്ടു! രോഗത്തിന്റെ വേദനയും, മരുമകളുടെ മർദ്ദനവും, മകന്റെ അവഗണനയും നൽകിയ ആത്മവേദന മുഴുവൻ ഒരു വലിയ ആയുധമായി മാറി. ഭയന്ന് നിലവിളിക്കുന്നതിന് പകരം, ചായ്പിന്റെ മൂ.ലയിലിരുന്ന ആ മൂ.ർച്ചയുള്ള വെ.ട്ടുക.ത്തിയെടുത്ത് ആ അമ്മ അയാൾക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞു.
​
തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്ത ആ മൃഗത്തെ, ആ ചായ്പിൽ വെച്ച് തന്നെ അവർ വെ.ട്ടി വെ.ട്ടിക്കൊ.ന്നു. ഇടിനാദത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അയാളുടെ മരണം ആരും കേട്ടില്ല.
​കൊ.ലപാതകത്തിന് ശേഷം ആ പാവം അമ്മ ഭയന്നോടിയില്ല. വളരെ ശാന്തമായി, ആ ചായ്പിലെ പഴയ സാധനങ്ങൾ വെക്കുന്ന ആ ഇരുണ്ട അറയ്ക്കുള്ളിൽ അവർ അയാളുടെ ஜ.ഡം ഒ.ളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. ആരും കാണാതെ ആ ര.ക്തക്കറകളെല്ലാം കഴുകി തുടച്ചു മാറ്റി. ആ ചായ്പിലെ ഇരുണ്ട അറയ്ക്കുള്ളിൽ അയാളെ ഒളിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദാക്ഷായണിയമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഒരു കനത്ത യുദ്ധം ജയിച്ചടങ്ങിയ ശാന്തതയായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.
​
പിന്നീട് അവർ ആ പഴയ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു തുണ്ട് കടലാസും പേനയുമെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ, കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന ആ കത്ത് അവർ എഴുതാൻ തുടങ്ങി:
​
“മകനേ അശോകാ… ഈ കത്ത് നിന്റെ അരികിൽ എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു പക്ഷേ ഈ ലോകത്തു നിന്നും വിടപറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. അതിർത്തിയിൽ നീ നിന്റെ ചോ.ര നീരാക്കി സമ്പാദിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഈ ‘ശ്രീശൈലം’ ബംഗ്ലാവ് എനിക്ക് ഒരു നരകമായിരുന്നു മോനേ. നീ ജീവനായി കരുതുന്ന നിന്റെ ഭാര്യ അഞ്ജനയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം നീ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൾ നിന്നെ ച.തിക്കുകയായിരുന്നു.

അന്യപുരുഷന്മാരെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റി അവൾ നിന്റെ അന്തസ്സ് ലേലം വിളിച്ചപ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്ത ഈ അമ്മയെ അവൾ മുടിക്ക് കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് നിലത്തിട്ട് അ.ടിച്ചു മോനേ. വൃദ്ധയായ ഈ അമ്മയുടെ നരച്ച മുടിത്തുമ്പിൽ അവൾ ആഞ്ഞു വലിച്ചപ്പോൾ എന്റെ തലയോട്ടി പറിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദനയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടും തീർന്നില്ല മോനേ എന്റെ ദുരിതം. അവളുടെ അച്ഛൻ ഭുവനേശ്വരൻ എന്ന കാ.മമൃഗം ഈ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറിയത് എന്നെ വേ.ട്ടയാടാനായിരുന്നു. എന്റെ പ്രായവും രോഗവും കണ്ട് അവൻ എന്നെ ഒരു കളിപ്പാവയാക്കി മാറ്റി. ഒരവസരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ എന്റെ ശ.രീരത്തിൽ തൊട്ട് അശുദ്ധമാക്കി. നിന്നോട് ഞാൻ പലവട്ടം ഫോണിൽ ഇതിന്റെ സൂചനകൾ തന്നിട്ടും നീ എന്നെ ശകാരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

നീ നിന്റെ ഭാര്യയെയും അവളുടെ അച്ഛനെയും അത്രമാത്രം വിശ്വസിച്ചു. പുറത്തുപറഞ്ഞാൽ അതിർത്തിയിൽ കിടക്കുന്ന എന്റെ മകന്റെ മാനം പോകുമല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ പോലും പോയില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് ഈ അമാവാസി രാത്രിയിൽ അവൻ വീണ്ടും എന്റെ ചായ്പിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി വന്നു മോനേ. ഇനി എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്റെ ആത്മാഭിമാനം കാക്കാൻ, ആ മൃ.ഗത്തെ ഞാൻ ഈ ചായ്പിൽ വെച്ച് വെ.ട്ടി വെ.ട്ടിക്കൊ.ന്നു! അവന്റെ ശവം ഞാൻ ഇവിടുത്തെ ഇരുണ്ട അറയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു കൊ.ലപാതകിയായി ജീ.വിക്കാൻ ഈ അമ്മയ്ക്ക് താല്പര്യംമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ യാത്രയാവുകയാണ്…

എന്റെ മകന് ഒരു ദോഷവും വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കാം. എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക മോനേ…”കത്ത് മടക്കി തന്റെ പഴയ തുണിസഞ്ചിയിൽ വെച്ചു. ശ്രീശൈലം എന്ന ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടവുകൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവർ ഒന്നുപോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. പുറത്ത് അപ്പോഴും കനത്തു പെയ്യുന്ന മഴ അവരുടെ മേലുള്ള ചോരക്കറകളെ മാത്രമല്ല, ആ വീട്ടിൽ അവർ അനുഭവിച്ച കറുത്ത ഓർമ്മകളെയും കഴുകി തുടച്ചുകളയുക യായിരുന്നു. തന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ പഴയ തുണിസഞ്ചി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആ ഇരുട്ടിലൂടെ അവർ നടന്നു… എന്നേക്കുമായുള്ള ആ അവസാന യാത്രയ്ക്കായി!

അതേസമയം, കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം കശ്മീരിലെ മഞ്ഞുരുകുന്ന അതിർത്തിയിൽ, ഭീക.രവാദികളുടെ കനത്ത വെ.ടിവെെയ്പ്പിന് നടുവിൽ അശോകൻ പോരാടുകയായിരുന്നു. രാജ്യ.ത്തിന് വേണ്ടി ചോ.ര ചിന്തുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് തന്റെ ഒരേയൊരു അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. നടന്നു നടന്ന് നേരം പുലരുമ്പോൾ ദാക്ഷായണിയമ്മ ഭൂതത്താൻകെട്ട് ഡാമിന്റെ ആ വലിയ പാലത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. താഴെ കറുത്തിരുണ്ട്, കുത്തിയൊഴുകുന്ന പുഴ. താൻ ചെയ്തത് ഒരു തെറ്റല്ല, മറിച്ച് ഒരു മൃഗത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം അന്തസ്സ് കാക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു എന്ന് ഈ ലോകത്തെ അറിയിക്കാൻ അവർ ആ സഞ്ചിയിൽ ആ കത്ത് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
​
അപ്പോഴാണ് ആ വഴി ഒരു ബൈക്കിൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ വന്നത്. വിറയ്ക്കുന്ന ആ കൈകളാൽ സഞ്ചി ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ നേരെ നീട്ടി, വറ്റിവരണ്ട ശബ്ദത്തിൽ അവർ ആ അവസാന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു:
​
“മോനേ… ഇത് എന്റെ സഞ്ചിയാ… ഈ കരയിലൊന്നു വെച്ചേക്കാമോ…” പറഞ്ഞു തീർന്ന നിമിഷം, ആർക്കും പിടികൊടുക്കാതെ, ആ വലിയ ലോകത്തിന്റെ ക്രൂ.രതകളിൽ നിന്നെല്ലാം രക്ഷപ്പെടാനെന്ന വണ്ണം ദാക്ഷായണിയമ്മ ആ ഭൂതത്താൻകെട്ട് ഡാമിന്റെ കുത്തിയൊഴുകുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് ഒരൊറ്റ ചാട്ടം!
​
ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ വെച്ച് ഹൃദയം പൊട്ടി കരഞ്ഞ ആ പാവം അമ്മ, ഒടുവിൽ ആ ഡാമിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഉറങ്ങി. ​പിറ്റേന്ന് അമ്മയുടെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞ് സഞ്ചിയിലെ ആ വിശദമായ കത്തുമായി പോലീസെത്തുകയും, ശ്രീശൈലം ബംഗ്ലാവിന്റെ ചായ്പിന്റെ അടിയിൽ തിരച്ചിൽ നടത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമായിരിക്കും മകനും മരുമകളും ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം അറിയുന്നത്. ഭീകരവാദികളെ തോൽപ്പിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ വീരപുത്രനായി തിരികെ എത്തുന്ന അശോകൻ, മാന്യനായി നടന്ന് ഒടുവിൽ ഒരു ചായ്പിന്റെ അടിയിലെ ഇരുട്ടിൽ ഒടുങ്ങിപ്പോയ ഭുവനേശ്വരന്റെ ശവവും, ഭാര്യയുടെ അ.വിഹിത വിവരങ്ങളും അറിയും. ഒപ്പം അതിനെല്ലാം കാരണക്കാരിയായ സ്വന്തം അമ്മയുടെ കരുത്തും ഓർത്ത് ആ മകൻ അന്ന് നെഞ്ചുപൊട്ടി കരയും… തന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണീരും കത്തിലെ വാക്കുകളും വായിച്ച് ആ ഒരേയൊരു മകൻ ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ പശ്ചാത്തപിക്കും.