സ്ത്രീധനം
എഴുതിയത് : അനിഷ
“അൻപത് പവൻ പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ അമ്മേ ഇനിയും നിങ്ങളുടെ മകൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്? എന്റെ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയതാണ് ആ സ്വർണ്ണമെല്ലാം. ഇനിയും ചോദിക്കാൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒന്നും ബാക്കിയില്ല…”
തളർന്നു വീഴാറായ ശരീരത്തോടെ, അടുക്കളയുടെ ഒരു കോണിൽ ഇരുന്ന് അഞ്ജലി കരഞ്ഞു പറയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കനത്ത കണ്ണീർ തുള്ളികൾ തറയിലേക്ക് വീണുടഞ്ഞു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും അവൾ പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ഒന്നു മിണ്ടാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ പെണ്ണേ! അൻപത് പവൻ ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് ഏത് പിച്ചക്കാരനാടോ തരുന്നത്?” പൂമുഖത്തിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജലിയുടെ അമ്മായിയമ്മ സുഭദ്ര പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “എന്റെ മോൻ ഹരിപ്രസാദിന് വന്ന ആലോചനകൾ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? വലിയ തറവാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികളും ഉദ്യോഗസ്ഥരുമാണ് ലൈനിൽ നിന്നിരുന്നത്. ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനായ എന്റെ മോന് കുറഞ്ഞത് നൂറു പവനും ഒരു കാറും തരാൻ ആളുകൾ റെഡിയായിരുന്നു. നിന്റെ അച്ഛൻ വന്ന് എന്റെ കാലുപിടിച്ച് കരഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രമാ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചത്. എന്നിട്ടിപ്പോൾ വലിയ വർത്തമാനം പറയുന്നോ? തരാമെന്നേറ്റ പണം തന്നിട്ട് മതി ഇവിടെ വലിയ ഓശാരം പാടൽ.”
“അമ്മേ… കല്യാണസമയത്ത് പറഞ്ഞ സ്വർണ്ണമെല്ലാം അച്ഛൻ തന്നതല്ലേ? ആ കാറിനുള്ള പണം തരാൻ അല്പം വൈകുന്നത് അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് പൂർണ്ണമായി തകർന്നതുകൊണ്ടാണ്. ദയവുചെയ്ത് എന്നെ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത രീതിയിൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കരുത്… ഞാനും ഒരു മനുഷ്യനാണ്.”
“നിർത്തടി നിന്റെ വായ്ത്താളം!”
അകത്തുനിന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ ഇറങ്ങിവന്ന ഹരിപ്രസാദ് അഞ്ജലിയുടെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു തിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പണത്തോടുള്ള ആർത്തിയും ക്രൂ.രതയും തിളച്ചു മറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“വേദനിക്കുന്നു ഹരിയേട്ടാ… വിടൂ…” അഞ്ജലി വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു.
“വേദനിക്കുന്നെങ്കിൽ നിന്റെ ആ ത.ന്തയോട് പറഞ്ഞ് ബാക്കി തരാമെന്നേറ്റ പത്ത് ലക്ഷം രൂപ കൂടി ഉടനെ ബാങ്കിലിടാൻ പറ! നീ ഈ തറവാട്ടിൽ സുഖമായി വാഴണമെങ്കിൽ ആ പണം ഇങ്ങോട്ട് വരണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ സുന്ദരമായ മുഖം ഞാൻ അ.ടിച്ച് തകർക്കും, കേട്ടോടി?!” ഹരി അവളെ ദൂരേക്ക് ത.ള്ളിയിട്ടു.
അഞ്ജലി തറയിലേക്ക് തെ.റിച്ചുവീ.ണു. അവളുടെ നെറ്റി കിച്ചൺ സ്ലാബിന്റെ അരികിലിടിച്ച് ചോ.രപ്പൊടിഞ്ഞു. പക്ഷെ, അത് കാണാനോ അവളെ ഒന്ന് താങ്ങാനോ ആ വീട്ടിൽ ആർക്കും മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. സുഭദ്ര സ്വന്തം ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ഒരു വർഷം മുൻപായിരുന്നു അഞ്ജലിയുടെയും ഹരിപ്രസാദിന്റെയും വിവാഹം. വലിയൊരു ബിസിനസ്സുകാരന്റെ മകളായ അഞ്ജലിയെ ഹരിയുടെ കുടുംബം തിരഞ്ഞെടുത്തത് തന്നെ സ്ത്രീധനം മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ചായിരുന്നു. എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞയുടൻ അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛന്റെ ടെക്സ്റ്റൈൽ ബിസിനസ്സിൽ വലിയൊരു തീപിടുത്തവും അതിനെത്തുടർന്ന് തകർച്ചയുമുണ്ടായി. തരാമെന്നേറ്റ സ്ത്രീധനത്തിൽ ബാക്കി തുക നൽകാൻ അദ്ദേഹം അല്പം സമയം ചോദിച്ചു. അതോടെയാണ് അതുവരെ മാന്യന്മാരായി അഭിനയിച്ച ഹരിയുടെയും അമ്മയുടെയും യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തുവന്നത്.
നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ മാന്യനായ ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ഹരി, രാത്രികളിൽ അഞ്ജലിയെ പണത്തിന്റെ പേരിൽ ക്രൂ.രമായി പീ.ഡിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മൃ.ഗമായി മാറി. അവൾക്ക് നല്ലൊരു വസ്ത്രം വാങ്ങാനോ, അസുഖം വരുമ്പോൾ മരുന്ന് വാങ്ങാനോ ഉള്ള പണം പോലും അവൻ നൽകിയിരുന്നില്ല.
“നിന്റെ അച്ഛൻ പണം തരുമ്പോൾ നിനക്ക് ഇവിടെ സൗകര്യങ്ങൾ തരാം” എന്നതായിരുന്നു ഹരിയുടെ നിലപാട്. സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ ഓർത്ത് അവൾ ഈ വേദനകളെല്ലാം നിശബ്ദമായി സഹിച്ചു. അമ്മയോട് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും താൻ ഇവിടെ അതീവ സന്തോഷവതിയാണെന്നാണ് അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞിരുന്നത്. കാരണം, തന്റെ പേരിൽ അച്ഛൻ ഇനിയും വിഷമിക്കുന്നത് അവൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. അഞ്ജലിക്ക് നേരെയുള്ള ശാ.രീരികവും മാനസികവുമായ പീ.ഡനങ്ങൾ കൂടിവന്നു. പുലർച്ചെ അഞ്ച് മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി വരെ വീട്ടുപണികൾ മുഴുവൻ എടുപ്പിച്ചിട്ടും സുഭദ്രയ്ക്ക് അവളോട് ഒരു തരി ദയ തോന്നിയില്ല. വീട്ടിൽ ഏതെങ്കിലും നല്ല ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്താൽ അത് ഹരിക്കും സുഭദ്രയ്ക്കും കഴിക്കാൻ മാത്രമുള്ള തായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് അടുക്കളയിലെ ബാക്കി വന്ന കഞ്ഞിവെള്ളം മാത്രമായിരുന്നു വിധി. ഒരു വേലക്കാരിയെക്കാൾ മോശമായാണ് അവർ അവളെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ നടത്തിയത്.
ഫോണിൽ സ്വന്തം വീട്ടുകാരോട് സമാധാനമായി സംസാരിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹരി എപ്പോഴും അവളുടെ ഫോൺ കോളുകൾ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴയുള്ള സമയത്ത് അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, മുഖത്തെല്ലാം വലിയ കടബാധ്യതകളുടെയും ഉറക്കമില്ലായ്മയുടെയും ലക്ഷണങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. മകളെ കാണാൻ വന്ന ആ വൃദ്ധന്റെ കയ്യിൽ അവൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ മധുരപലഹാരപ്പൊതി മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
“എന്താ രാഘവേട്ടാ, ഈ കനത്ത മഴയത്ത്? പണമൊന്നും അക്കൗണ്ടിൽ വന്നിട്ടില്ലല്ലോ. വെറുതെ കൈയും വീശി ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ നിങ്ങൾക്കൊരു മടിയുമില്ലേ?” ഹാളിലിരുന്ന സുഭദ്ര പത്രം മടക്കിവെച്ച് പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. രാഘവൻ നനഞ്ഞ തോർത്ത് മാറ്റി കൈകൾ കൂപ്പി. “ക്ഷമിക്കണം സുഭദ്രേച്ചി… ബിസിനസ്സിലെ നഷ്ടം കാരണം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബ വീട് വരെ പണയത്തിലാണ്. ജപ്തി ഭീഷണിയിലാണ് ഞങ്ങൾ. കുറച്ചു സമയം കൂടി തരണം. എന്റെ മോളെ ഇതിന്റെ പേരിൽ വിഷമിപ്പിക്കരുത്, അവൾ പാവമാണ്.”
അകത്തുനിന്ന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ നിറങ്ങി വന്ന ഹരിപ്രസാദ് രാഘവനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “പണമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാടോ മകളെ കെട്ടിച്ചുവിട്ടത്? ആഡംബര കല്യാണം നടത്താൻ മാത്രം പണമുണ്ടായിരുന്നു, ബാക്കി തരാനുള്ള പത്ത് ലക്ഷം തരാതെ താൻ ഇങ്ങോട്ട് കയറി വരരുത്. മോളെ കാണണമെങ്കിൽ പണവുമായി വാ, അല്ലാതെ വെറുംകൈയോടെ സ്നേഹം കാണിക്കാൻ വരേണ്ട.”
തന്റെ അച്ഛൻ പ്രായത്തിൽ ചെറിയവനായ ഹരിയുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിന്ന് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നത് അടുക്കളവാതിക്കലിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ അഞ്ജലി കാണുന്നുണ്ടാ യിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോയി.
തന്നെ സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച അച്ഛൻ, താൻ കാരണം കുറച്ചു പണത്തിന്റെ പേരിൽ അപമാനിതനാകുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രാഘവൻ കയ്യിലെ പലഹാരപ്പൊതി അവിടെയുള്ള മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് കണ്ണീരോടെ ആ പടിയിറങ്ങി കനത്ത മഴയത്തേക്ക് നടന്നുപോയി. അഞ്ജലി ഓടിച്ചെന്ന് ആ പലഹാരപ്പൊതി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി ഹരിപ്രസാദ് പതിവിലും കൂടുതൽ മ.ദ്യപിച്ചാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. മുറിയിലേക്ക് വന്നയുടൻ അവൻ അഞ്ജലിക്ക് നേരെ അലറാൻ തുടങ്ങി.
“നിന്റെ ത.ന്ത വന്ന് ഇന്ന് വലിയ കണ്ണ് കണ്ണീരൊഴുക്കി പോയിട്ടുണ്ട്. അതു കൊണ്ടൊന്നും ഇവിടെ കാര്യമില്ല. നാളെ ത്തന്നെ നീ നിന്റെ ബാഗും എടുത്ത് ആ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാ. പണവുമായി മാത്രമേ ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടാവൂ!” ഹരി അവളുടെ മുടിയിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് ബെഡിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വലിച്ചിട്ടു.
“ഞാൻ ഇനിയും എന്റെ അച്ഛനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല ഹരിയേട്ടാ. ഉള്ളതുകൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ നമ്മൾക്ക് നോക്കിക്കൂടെ? നിങ്ങൾക്ക് നല്ലൊരു ശമ്പളമുള്ളതല്ലേ?” അഞ്ജലി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് യാചിച്ചു.
“ഉള്ളതുകൊണ്ട് ജീവിക്കാനോ? നിന്നെ പ്പോലൊരു ദരിദ്രവാസിയെ ഞാൻ ചുമക്കുന്നത് ആ പത്ത് ലക്ഷം കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ്. അതില്ലെങ്കിൽ നീ എനിക്ക് വെറുമൊരു ഭാരം മാത്രമാണ്!” ഹരി ഭ്രാന്ത മായി അവളുടെ മുഖത്ത.ടിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പൊ.ട്ടി ചോ.രയൊഴുകി.
ഹരി അവിടെയുടനെ നിർത്താതെ, മുറിയുടെ മൂലയിൽ ഇരുന്ന ഒരു വലിയ തടിയുടെ റൂളർ എടുത്ത് അവളുടെ കൈ.കളിലും പു.റത്തും അ.ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. വേദനകൊണ്ട് അവൾ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.
പക്ഷേ, ഹാളിലിരുന്ന സുഭദ്ര ടിവിയുടെ ശബ്ദം പരമാവധി കൂട്ടി വെച്ച് ആ നിലവിളി പുറത്താരും കേൾക്കാത്ത രീതിയിലാക്കി. പണത്തോടുള്ള കടുത്ത ആർത്തി ആ കുടുംബത്തിന്റെ മനുഷ്യത്വവും മനസ്സാക്ഷിയും പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അ.ടി കൊണ്ട് ബോധം കെട്ടു വീണ അഞ്ജലിക്ക് രാത്രി മുഴുവൻ കുടിക്കാൻ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും കൊടുക്കാതെ അവർ ആ മുറി പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിട്ടു. ഇരുട്ടിൽ തറയിൽ കിടന്ന് വേദനകൊണ്ട് പിടയുമ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇത്രയും നാൾ താൻ എന്തിനാണ് ഈ പീ.ഡനങ്ങളെല്ലാം സഹിച്ചത്? ഒരു പെണ്ണായി ജനിച്ചു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനവും ജീവിതവും പണയപ്പെ ടുത്തണോ? തന്റെ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു ണ്ടാക്കിയ പണം കൊണ്ട് മാത്രം തന്നെ അളക്കുന്ന ഈ മൃ.ഗങ്ങളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് എന്താണ്? മരിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ഈ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ ജീവിച്ചു കാണിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ കനൽ അവളോട് പറഞ്ഞു. ഭയം മാറി അവിടെ ഒരു പുതിയ ദൃഢത ജനിക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹരിപ്രസാദ് ഓഫീസിൽ പോകാൻ റെഡിയായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു. സുഭദ്ര വന്ന് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അഞ്ജലി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലത്തെ ആ ഭയത്തിന്റെ നിഴൽ പോലുമില്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് കനൽ പോലെയുള്ള ഒരു ഉറച്ച ഭാവമായിരുന്നു.
“എന്താടി നോക്കുന്നത്? പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായില്ലേ? നിന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിക്കോ നിന്റെ ആ പിച്ചക്കാരൻ ത.ന്തയുടെ വീട്ടിലേക്ക്!” സുഭദ്ര കൈ ചൂണ്ടി അലറി.
അഞ്ജലി പതുക്കെ തന്റെ ബാഗ് തോളിലിട്ടു. തുടർന്ന്, അവൾ ക.ഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞിരുന്ന ആ കനത്ത താലിയും കയ്യിലെ വളകളും ഓരോന്നായി അഴിച്ച് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ ഊരിവെച്ചു.
“ഇത് നിങ്ങളുടെ മകൻ കാശ് കൊടുത്തു വാങ്ങിയതല്ല. എന്റെ അച്ഛന്റെ ചോ.രയാണ്. ഇത് ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ ആരും എന്റെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് ആക്രോശി ക്കേണ്ടതില്ല.” അഞ്ജലിയുടെ ശബ്ദം ഒട്ടും ഇടറിയില്ല.
“നീ എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നോടി? നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് ധൈര്യമായോ!” ഹരി ദേഷ്യത്തോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു.
“അടുത്ത് വരരുത് ഹരിപ്രസാദ്! ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചാൽ അനുഭവിക്കും.” അഞ്ജലി തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ അവന് നേരെ തിരിച്ചു. “കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപദ്ര.വിച്ച തിന്റെ ശരീരത്തിലെ പാടുകളുടെ ചിത്രങ്ങളും,
ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങൾ എന്നെ ക്രൂ.രമായി അടിച്ചപ്പോൾ ആ പൂട്ടിയിട്ട മുറിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത നിങ്ങളുടെയും നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെയും ഭീഷണിയുടെ വ്യക്തമായ ശബ്ദരേഖയും ഇതിലുണ്ട്. ഒരു റെപ്യൂട്ടഡ് ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന നിങ്ങളുടെ ഈ മാന്യമായ മുഖം പോലീസിനും നിങ്ങളുടെ ബാങ്കിന്റെ റീജിയണൽ മാനേജർക്കും മുന്നിൽ എത്താൻ എനിക്ക് ഒരു ക്ലിക്ക് മാത്രം മതി. ഡൊമസ്റ്റിക് വയലൻസും സ്ത്രീധന പീ.ഡന നിയമവും അനുസരിച്ച് അകത്തായാൽ നിന്റെ ഈ ജാമ്യമില്ലാ കേസും ജോലിയും ഇനിയുണ്ടാകില്ല!”
അഞ്ജലിയുടെ ആ അപ്രതീക്ഷിത രൂപം കണ്ട് ഹരിപ്രസാദും സുഭദ്രയും ആകെ ഞെട്ടി ത്തരിച്ചു പോയി. എപ്പോഴും കരഞ്ഞു കാലുപിടിക്കാറുള്ള ആ പാവം പെൺകുട്ടിയല്ല തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം അവരോട് പറഞ്ഞു. ഹരിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറിവെളുത്തു, ശരീരം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അഞ്ജലി മോളേ… നീ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ ഒരു കുടുംബമല്ലേ, നമുക്ക് സംസാരിച്ച് തീർക്കാമല്ലോ… അവന് പറ്റിയ തെറ്റാണ്.” സുഭദ്രയുടെ ആക്രോശിച്ച സ്വരം പെട്ടെന്ന് ദയനീയമായി മാറി.
“തീർക്കാനൊന്നും ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ ബാക്കിയില്ല. എന്റെ അച്ഛൻ തന്ന അൻപത് പവൻ സ്വർണ്ണവും സ്ത്രീധനമായി വാങ്ങിയ മറ്റു സാധനങ്ങളും ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിക്ക് മുൻപായി എന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നേരെ പോകുന്നത് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്. ഓർത്തു കളിച്ചോ, നിയമം സ്ത്രീകളുടെ കൂടെയാണ്.”
അഞ്ജലി ആ വലിയ തറവാടിന്റെ പടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റിന് പുറത്ത് വന്ന് അവൾ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ കൈകാണിച്ച് നിർത്തി. അതിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങളുണ്ടാ യിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കടുത്ത വേനലിന് ശേഷമുള്ള തെളിഞ്ഞ സൂര്യപ്രകാശ മായിരുന്നു. സ്വന്തം ഭയത്തെയും സമൂഹത്തിന്റെ സ്ത്രീധനമെന്ന കപട ചിന്താഗതികളെയും വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ജീവിതം ഇനി താൻ തന്നെ അന്തസ്സോടെ ജീവിച്ചു തീർക്കുമെന്ന ഉറപ്പോടെ അവൾ ഒരു പുതിയ പുലരിയിലേക്ക് യാത്രയായി.