“ജാനകി ദേവി എന്റെ അമ്മ”
എഴുതിയത് – അനിഷ
“മതിയാക്ക് സിദ്ധാർത്ഥ്! ഈ തള്ളയുടെ ദിവസേനയുള്ള ചുമയും കട്ടിലിൽ കിടന്നുള്ള കൽപ്പനകളും സഹിക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് ഇനി വയ്യ. ഒന്നുകിൽ ഈ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാകും, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ അമ്മ ഉണ്ടാകും. നീ തന്നെ ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചേക്കൂ!”
ഹാളിലെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ ചായക്കപ്പ് വെച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജന ദേഷ്യത്തോടെ ആക്രോശിച്ചു.
മുറിയിൽ ഫയലുകൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് കനത്ത ഗൗരവമായിരുന്നു.
“അഞ്ജനാ… നീ ആരോടാണ് ഈ സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധ്യവുമുണ്ടോ? ആ കിടക്കുന്നത് എന്റെ അമ്മയാണ് ജാനകി ദേവി!
ഈ സിദ്ധാർത്ഥ് ഇന്ന് ഈ കാണുന്ന നിലയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആഡംബരത്തിൽ നീ ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആ അമ്മയുടെ ചോരയുടെയും വിയർപ്പിന്റെയും ഫലമാണ്. ആ അമ്മയെയാണോ നീ ഈ പടിയിറക്കി വിടാൻ പറയുന്നത്?” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്വരം കടുത്തു.
“ഓ… പിന്നെയും തുടങ്ങി അമ്മ മഹാത്മ്യം!” അഞ്ജന പുച്ഛത്തോടെ ചുണ്ട് കോട്ടി. “പഴയ കഥകൾ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിരട്ടാൻ നോക്കേണ്ട. എനിക്ക് എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ ജീവിക്കണം. ഈ കിതയ്ക്കുന്ന തള്ളയെയും നോക്കി വീട്ടുതടങ്കലിൽ കഴിയാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല. നാളെത്തന്നെ ഇവരെ ഏതെങ്കിലും നല്ല വൃദ്ധസദനത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി ആക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങും.”
“എങ്കിൽ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം അഞ്ജനാ!”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മറുപടി കേട്ട് അഞ്ജന ഞെട്ടിപ്പോയി. താൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയാൽ സിദ്ധാർത്ഥ് വഴങ്ങുമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ വിചാരം.
“സിദ്ധാർത്ഥ്… നീ എന്നെ പുറത്താക്കുകയാണോ? ഈ തള്ളയ്ക്ക് വേണ്ടി?”
“തള്ളയല്ല, അമ്മ!” സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്റെ അമ്മ കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളൂ മറ്റാരും. നിന്നെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത് എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു മകളാകും എന്ന് കരുതിയാണ്, അല്ലാതെ ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെ കണ്ട് ആ അമ്മയെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല. എന്റെ അമ്മയെ ബഹുമാനിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ, നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാനും യോഗ്യതയില്ല.”
അകത്തെ മുറിയിൽ കിടന്ന് ഈ
സംഭാഷണങ്ങളെല്ലാം ജാനകി ദേവി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ ആധിക്യവും ശ്വാസംമുട്ടലും കാരണം കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും അവർക്ക് പാടായിരുന്നു. മകന്റെയും മരുമകളുടെയും വഴക്കിന് കാരണം താനാണല്ലോ എന്നോർത്ത് ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മോനേ… സിദ്ധൂ…” ജാനകി ദേവി ദയനീയമായി വിളിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് അഞ്ജനയെ വകഞ്ഞുമാറ്റി അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അവൻ കട്ടിലിനരികിൽ ഇരുന്ന് ആ അമ്മയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി.
“എന്താ അമ്മേ? എന്തുപറ്റി? നെഞ്ചുവേദന എടുക്കുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല മോനേ… നീ ആ കുട്ടിയോട് വഴക്കിടേണ്ട. അവൾ പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ട്. എനിക്ക് വയസ്സായില്ലേ… എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ചുമച്ചും തുമ്മിയും നടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ആർക്കായാലും ദേഷ്യം വരും. എന്നെ നീ ആ പറഞ്ഞതുപോലെ എവിടെയെങ്കിലും…” ജാനകി ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് സമ്മതിച്ചില്ല. അവൻ അമ്മയുടെ വായ കൈകൊണ്ട് പൊത്തി.
“ഇനി അമ്മ ഈ വായ തുറന്ന് ആ വാക്ക് പറയരുത്. എന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നത് വരെ അമ്മ എന്റെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും. ഇത് ഈ സിദ്ധുവിന്റെ വാക്കാണ്.” അവൻ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ ചും.ബിച്ചു. എന്നിട്ട് അടുക്കളയിൽ പോയി അമ്മയ്ക്ക് കുടിക്കാനുള്ള ജീരകവെള്ളം ചൂടാക്കി എടുത്തു കൊടുത്തു.
സിദ്ധാർത്ഥിന് പത്ത് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അവന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്. അന്ന് സ്വാർത്ഥരായ തറവാട്ടുകാർ ജാനകി ദേവിയെയും മകനെയും പടിയടച്ച് പി.ണ്ഡം വെച്ചതാണ്. അവിടുന്ന് കശുവണ്ടി ഫാക്ടറിയിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തും, ആളുകളുടെ വീടുകളിൽ തുണി കഴുകിയും തൂത്തുവാരിയുമാണ് ജാനകി ദേവി മകനെ പഠിപ്പിച്ചത്. സ്വന്തമായി ഒരു നല്ല വസ്ത്രം പോലും വാങ്ങാതെ, വിശക്കുമ്പോൾ ഒരു നേരം പട്ടിണി കിടന്ന് ആ ആഹാരം മകന് നൽകിയാണ് അവർ സിദ്ധാർത്ഥിനെ വലിയൊരു എഞ്ചിനീയറാക്കി മാറ്റിയത്. ഇന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് വലിയൊരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിലെ ചീഫ് എഞ്ചിനീയറാണ്. ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളമുണ്ട്, കാറും വലിയ ബംഗ്ലാവുമൊക്കെയുണ്ട്.പക്ഷേ, ആഡംബര കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വന്ന അഞ്ജനയ്ക്ക് ജാനകി ദേവിയുടെ ഈ പഴയ കഷ്ടപ്പാടുകളോ ത്യാഗങ്ങളോ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മനസ്സ് ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൾക്ക് അമ്മ ഒരു ബാധ്യത മാത്രമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഓഫീസിൽ പോകുന്ന സമയങ്ങളിൽ അവൾ ജാനകി ദേവിയോട് വല്ലാതെ ക്രൂ.രമായാണ് പെരുമാറിയിരുന്നതു്. പലപ്പോഴും അവർ ചുമച്ച് വിളിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൾ ഇരിക്കും. കൃത്യസമയത്ത് ആഹാരമോ മരുന്നോ കൊടുക്കില്ലായിരുന്നു. ആ റൂമിലേക്ക് കയറുന്നത് പോലും അവൾക്ക് അറപ്പായിരുന്നു. താൻ കാരണം മകന്റെ കുടുംബജീവിതം തകരരുത് എന്ന് കരുതി ഈ അവഗണനകളെല്ലാം ജാനകി ദേവി നിശബ്ദമായി സഹിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് വരുമ്പോൾ അവർ മുഖത്ത് കൃത്രിമമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി എല്ലാം ഒളിച്ചുവെച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം സിദ്ധാർത്ഥിന് ഓഫീസിൽ അടിയന്തിരമായി ഒരു ഇന്റർനാഷണൽ മീറ്റിംഗ് ഉള്ളതിനാൽ അവൻ അതിരാവിലെ തന്നെ ഇറങ്ങി. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ അഞ്ജനയോട് കർശനമായി പറഞ്ഞു:
“അമ്മയ്ക്ക് കടുത്ത ശ്വാസംമുട്ടലുണ്ട്. കൃത്യ സമയത്ത് മരുന്ന് കൊടുക്കണം. വൈകുന്നേരം ഞാൻ വന്നിട്ട് വലിയൊരു ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ പോകാം.” ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം വെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജന തലയാട്ടി.
ഉച്ചയായപ്പോൾ അഞ്ജന ഹാളിൽ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ടിവി കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുക യായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ജാനകി ദേവിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും കനത്ത ഒരു ചുമയും അതോടൊപ്പം കട്ടിലിനരികിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വീണു പൊട്ടുന്ന ശബ്ദവും കേട്ടു. അഞ്ജന ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
“എന്താ തള്ളേ ഇവിടെ കിടന്ന് കാണിക്കുന്നത്? മനുഷ്യന് ഒരു സമാധാനം തരില്ലേ…” അവൾ ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു.
എന്നാൽ അകത്തെ കാഴ്ച കണ്ട് അവളുടെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി, അവൾ ഭയന്നു വിറച്ചുപോയി.ജാനകി ദേവി കട്ടിലിൽ നിന്നും പകുതി തറയിലേക്ക് വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ വായ് വശത്തേക്ക് വല്ലാതെ കോടിപ്പോയിരുന്നു. ഒരു വശത്തെ കൈകാലുകൾ അനക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. കടുത്ത ഒരു സ്ട്രോക്ക് (പക്ഷാഘാതം) ആയിരുന്നു അത്. അവരുടെ കണ്ണുകൾ സിദ്ധാർത്ഥിനെ തിരയുന്നത് പോലെ വാതിലിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായ തുറന്ന് “സിദ്ധൂ…” എന്ന് വിളിക്കാൻ അവർ ആവതുശ്രമിച്ചെങ്കിലും വെറുമൊരു ഗോണങ്ങൽ മാത്രമാണ് പുറത്തുവന്നത്.
അഞ്ജന ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പഴയ മുന്നറിയിപ്പ് ഇടിത്തീ പോലെ വന്നു പതിച്ചു: “എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ പിന്നെ നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല.” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വേഗം സിദ്ധാർത്ഥിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. വിവരം അറിഞ്ഞ് സിദ്ധാർത്ഥ് പാഞ്ഞെത്തി, മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ അമ്മയെ ആംബുലൻസിൽ കയറ്റി നഗരത്തിലെ സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഹോസ്പിറ്റലിലെ എമർജൻസി ഐസി യുവിന് (ICU) മുന്നിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് തലയിൽ കൈവെച്ച് തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തോരാതെ പെയ്യുന്നു ണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജന എന്ത് ചെയ്യണ മെന്നറിയാതെ ദൂരെ മാറി ഭയത്തോടെ നിന്നു. താൻ കാണിച്ച അവഗണനയാണോ അമ്മയെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത് എന്നൊരു ചെറിയ കുറ്റബോധം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തിറങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥ് ഓടിച്ചെന്ന് ഡോക്ടറുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“ഡോക്ടർ… എന്റെ അമ്മയ്ക്ക്…?”
“സിദ്ധാർത്ഥ്… അമ്മയുടെ അവസ്ഥ വളരെ ക്രിറ്റിക്കലാണ്. സ്ട്രോക്ക് വന്ന് ബ്രെയിനിലെ ചില നാഡികളെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത 48 മണിക്കൂർ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത് അവരുടെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു ആഗ്രഹത്തിലാണ്. അവർ ആരോടോ സംസാരിക്കാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഉള്ളിലേക്ക് കയറിക്കോളൂ…” ഡോക്ടർ അനുവാദം നൽകി.
സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ ഐസി യുവിന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. മെഷീനുകളുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ, ശരീരം മുഴുവൻ ട്യൂബുകൾ ഘടിപ്പിച്ച് ജീവനറ്റതുപോലെ കിടക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അമ്മയുടെ കാല്ക്കൽ ഇരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. അവൻ അമ്മയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“അമ്മേ… ദാ നിന്റെ സിദ്ധു വന്നിട്ടുണ്ട്. അമ്മ എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകില്ലല്ലോ… അമ്മയ്ക്ക് ഞാനല്ലാതെ ആരാ ഉള്ളത്? അച്ഛൻ പോയതിൽ പിന്നെ എനിക്ക് എല്ലാം ഈ അമ്മയല്ലേ…” അവൻ വിതുമ്പി.
ജാനകി ദേവി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. വശങ്ങളിലേക്ക് കോടിയ ചുണ്ടുകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവർ വളരെ പണിപ്പെട്ട് അസ്പഷ്ടമായി സംസാരിച്ചു:
“മോ… മോനേ… നീ… നീ വിഷമിക്കരുത്. അമ്മയ്ക്ക്… സങ്കടമില്ല. അഞ്ജനയോട്… നീ ദേഷ്യപ്പെടരുത്. അവൾ ചെറുപ്പമല്ലേ… വലിയ വീട്ടിൽ വളർന്നതാ… അവൾ പാവമാ മോനേ… നിനക്ക്… തുണയായി അവളില്ലേ ഇനി…”
താൻ ഇത്രയധികം ക്രൂ.രത കാണിച്ചിട്ടും, ശ്വാസം കിട്ടാതെ മരണത്തോട് മല്ലിടുമ്പോഴും ആ അമ്മ തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് ഐസി യുവിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് വാതിലിനപ്പുറം നിന്ന് അഞ്ജന കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആരോ ചുട്ടുപഴുത്ത കനൽ കോരിയിട്ടതുപോലെ തോന്നി. ഇത്രയും നാൾ താൻ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെയുള്ള അമ്മയെയാണ് ഉപ.ദ്രവിച്ചതും വൃദ്ധ സദനത്തിലേക്ക് തള്ളാൻ നോക്കിയതുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളുടെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരത്തെയും സ്വാർത്ഥതയെയും പൂർണ്ണമായും തകർത്തുകളഞ്ഞു. കണ്ണീർ ഒഴുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ഐസി യുവിന് ഉള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.
അവൾ ജാനകി ദേവിയുടെ കാൽക്കൽ വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അമ്മേ… എനിക്ക് തെറ്റു പറ്റിപ്പോയി. അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടും പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരം കൊണ്ടും ഞാൻ ചെയ്ത പാപങ്ങളെല്ലാം ദയവുചെയ്ത് ക്ഷമിക്കണം. അമ്മ തിരിച്ചു വരണം… ഇനി അമ്മയുടെ വേലക്കാരിയല്ല, സ്വന്തം മകളായി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം… എന്നെ അമ്മയുടെ മകളായി കൂട്ടണം…” അഞ്ജന ജാനകി ദേവിയുടെ കൈകളിൽ ചും.ബിച്ചു.
അഞ്ജനയുടെ ആ യഥാർത്ഥ മാറ്റവും കണ്ണീരും ജാനകി ദേവിയുടെ കണ്ണുകളെയും ഈറനണിയിച്ചു. അവർ പതുക്കെ തളർന്ന ഇടതുകൈ അഞ്ജനയുടെ തലയിൽ വെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ പ്രാർത്ഥന കൊണ്ടും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണീരിന്റെ ഫലമായും വിധി മാറിമറിഞ്ഞു. ജാനകി ദേവി പതുക്കെ മരുന്നുകളോട് പ്രതികരിക്കുകയും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്തു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം… ബംഗ്ലാവിന്റെ മനോഹരമായ പൂമുഖത്തെ ചില്ലുകസേരയിൽ ജാനകി ദേവി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ ഒരു വശത്തെ തളർച്ച പൂർണ്ണമായി മാറിയിട്ടില്ലെങ്കിലും മുഖത്ത് പണ്ടെങ്ങു മില്ലാത്ത ഒരു പ്രകാശവും സമാധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ… ദാ അമ്മയ്ക്കുള്ള ജീരകവെള്ളവും മരുന്നും. കഞ്ഞി ചൂടാറിയിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ വാരിത്തരാം കേട്ടോ…” അഞ്ജന വളരെ സ്നേഹത്തോടെ അത് ജാനകി ദേവിക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ പതുക്കെ താഴെ ഇരുന്ന് അമ്മയുടെ തളർന്ന കാലുകൾ കുഴമ്പു പുരട്ടി തിരുമ്മി കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഓഫീസിൽ നിന്നും കാറിലിറങ്ങി വന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് ഉമ്മറത്തെ ഈ അത്ഭുത കാഴ്ച കണ്ട് ഒരു നിമിഷം ആനന്ദത്തോടെ നിന്നുപോയി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ വന്ന് അമ്മയെയും അഞ്ജനയെയും ഒന്നിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇതാണ് അമ്മേ ഞാൻ എന്നും സ്വപ്നം കണ്ട എന്റെ കുടുംബം… എന്റെ ജാനകിയമ്മയുടെ പുണ്യം!” സിദ്ധാർത്ഥ് വികാരാധീനനായി പറഞ്ഞു.
ജാനകി ദേവി രണ്ടുപേരെയും നോക്കി തൃപ്തിയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ പണത്തിന്റെ ആഡംബരം മാത്രമല്ല, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയ സ്നേഹത്തിന്റെ വലിയൊരു പ്രകാശവും വറ്റാത്ത നീരുറവ പോലെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
(അവസാനിച്ചു)