ആ തിളങ്ങുന്ന ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി ആടിപ്പാടി മദിക്കുന്ന അവന്റെ ആ ക്രൂ.രമായ മുഖം കണ്ടതും ജോസഫിന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ചോ.ര ഇരച്ചുകയറി. അവൻ തോമസിന്റെ കോളറിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ കുലുക്കി……

“ചങ്കിലെ പ്രണയം”

എഴുത്ത്: – അനിഷ .എം എ

“എന്റെ ദൈവമേ… എന്റെ കൊച്ചിന് ഈ ഊമയും ചട്ടുകാലിയുമായ പെണ്ണിനെയാണല്ലോ കർത്താവേ കിട്ടിയത്!”​മുല്ലമറ്റത്തെ വലിയ കൊട്ടാരസദൃശമായ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മേരിക്കുട്ടി അലീനയുടെ മുഖത്തുനോക്കി പുച്ഛത്തോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അലീനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൾ തന്റെ തളർന്ന കാൽ പതിയെ പിന്നിലേക്ക് വലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. ​ഇതെല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് അകത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന ഏലിയാമ്മച്ചി ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഉമ്മറത്തേക്ക് ആഞ്ഞു നടന്നു വന്ന് മേരിക്കുട്ടിയുടെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു:

​”എടീ മേരിക്കുട്ടീ… നീയൊക്കെ പണത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേടീ ഈ കൊച്ചിനെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത്? കാശും പണ്ടവും എല്ലാം കൈപ്പറ്റിയപ്പോൾ അവൾ നിനക്ക് ചട്ടുകാലിയും ഊമയുമായി, അല്ലേ?! ഇതിനുമുന്നേ ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞു തന്നെയല്ലേ ഈ മിണ്ടാപ്രാണിയെ നീ ഈ പടികടത്തി അകത്തു കയറ്റിയത്!”
​
ഏലിയാമ്മച്ചിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടിയില്ലാതെ മേരിക്കുട്ടി മുഖം തിരിച്ചു. അപ്പോഴും തന്റെ കണ്ണീർ ആരും കാണാതിരിക്കാൻ അലീന പാടുപെടുകയായിരുന്നു.
​പള്ളിമുറ്റത്തിൽ കുഞ്ഞവറാന്റെയും കത്രീനയുടെയും ഒരേയൊരു മകൾ അലീന. ഏക്കറക്കണക്കിന് പരന്നുകിടക്കുന്ന ഏലത്തോട്ടങ്ങളും കോടികളുടെ വസ്തുവകകളുമുള്ള വലിയൊരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഒരേയൊരു അവകാശി അവളായിരുന്നു. അലീനയ്ക്ക് വെറും പതിനെട്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അമ്മ കത്രീന അവരെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞത്. അന്നുമുതൽ ആ തറവാട്ടിലെ വലിയേട്ടൻ ജോസഫ് അവൾക്കൊരു ജ്യേഷ്ഠൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അമ്മയും അപ്പനുമെല്ലാമായിരുന്നു. നെഞ്ചിലെ ചൂടും സ്നേഹവും കൊടുത്തുതന്നെയാണ് ജോസഫ് തന്റെ അനിയത്തിയെ വളർത്തിയത്. പള്ളിമുറ്റത്തിൽ വീട്ടിലെ ആ രാജകുമാരിയെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരുപോലും വീഴാതെയാണ് ജോസഫ് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത്. ​കുഞ്ഞിലേ തന്നെ സംസാരശേഷി നഷ്ടപ്പെടുകയും കാലിന് സ്വാധീനക്കുറവ് വരികയും ചെയ്തവളായിരുന്നു അലീന. വിധിയുടെ ആ വലിയ ക്രൂരതയെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹമായിരുന്നു ജ്യേഷ്ഠൻ ജോസഫ് അവൾക്ക് നൽകിയത്. ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെ, അവളുടെ വീഴ്ചകളിൽ താങ്ങായി ജോസഫ് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾക്ക് ഒരു ആയുസ്സിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ് കോടിക്കണക്കിന് വിലമതിക്കുന്ന ഏലത്തോട്ടങ്ങളും വസ്തുവകകളും സ്ത്രീധനമായി നൽകി ജോസഫ് ഈ വിവാഹം നടത്തിക്കൊടുത്തത്. പണത്തോട് മാത്രം കണ്ണുള്ള മേരിക്കുട്ടിയും മകനും ആ സ്വത്ത് കണ്ടാണ് ഈ ബന്ധത്തിന് സമ്മതിച്ചതു തന്നെ.
​
ജോസഫിന്റെ കഥ പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിനെക്കൂടി അറിയണം. പള്ളിമുറ്റത്തിൽ തറവാട്ടിലെ കാറുകളുടെ സ്റ്റിയറിംഗ് തിരിക്കുന്ന വെറുമൊരു ഡ്രൈവർ മാത്രമായിരുന്നില്ല വിഷ്ണു,
ജോസഫിന്റെ നിഴലുപോലെ കൂടെ നടക്കുന്ന ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു.

അപ്പച്ചൻ കുഞ്ഞവറാന്റെ കാലം മുതൽ ആ കുടുംബത്തോടു കൂറു പുലർത്തുന്ന വിശ്വസ്തൻ. ജോസഫ് തന്റെ അനിയത്തിയെ എത്രത്തോളം പ്രാണനായി കരുതുന്നുണ്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന് നന്നായറിയാമായിരുന്നു. കുഞ്ഞിലേ മുതൽ അലീനയുടെ ഓരോ വീഴ്ചകളിലും, അവൾക്ക് വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളിലും ഒരു ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെ വിഷ്ണുവും കാവലായി നിന്നിട്ടുണ്ട്. അലീനയുടെ കണ്ണുകളിലെ ചെറിയൊരു സങ്കടം പോലും ആദ്യം തിരിച്ചറിയാറുള്ളത് വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളായിരുന്നു.​ജോസഫിന്റെ നിഴലായി നടക്കുമ്പോഴും, വിഷ്ണു തന്റെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ആരോരും അറിയാതെ അലീനയെ പ്രാണനായി പ്രണയിച്ചിരുന്നു. അവൾക്കൊരിക്കലും തന്റെ പ്രണയം ഭാരമാകരുത് എന്ന് കരുതി, താനും അവളും തമ്മിലുള്ള സ്റ്റാറ്റസിന്റെ വലിയ അകലം ഓർത്ത് അവൻ ആ പ്രണയം നെഞ്ചിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യമായി ഒതുക്കി.

അവൾക്ക് വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ മൗനം പോലും വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി മതിയായിരുന്നു വിഷ്ണുവിന് തന്റെ ജീവൻ വരെ കൊടുക്കാൻ. എന്നിട്ടും, അവളുടെ നല്ലൊരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ട് അവൻ ആ വലിയ വിവാഹത്തിന് മൂകസാക്ഷിയായി നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്  മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അലീനയും വിഷ്ണുവിനെ അത്രമേൽ പ്രാണനായി പ്രണയിച്ചിരുന്നു.

തനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിലും ആ വലിയ തറവാട്ടിൽ തന്റെ മനസ്സ് തൊട്ടറിഞ്ഞു കൂടെ നിന്നത് വിഷ്ണു മാത്രമാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കാറിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിയെത്തുന്ന ആ കാലുകൾക്ക് പ്രത്യേകമൊരു വേഗതയായിരുന്നു. അവൻ ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുന്ന ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്റെ പ്രണയം മുഴുവൻ അവൾ ആ കണ്ണുകളിൽ നിറച്ചുവെച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, വിധിയുടെ ക്രൂരതയാൽ അവൾക്കത് തുറന്നു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വിഷ്ണു തന്റെ പദവി ഓർത്ത് മാറിനിന്നപ്പോൾ, അലീന തന്റെ വൈകല്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ആ പ്രണയം നെഞ്ചിലെ ഒരു വലിയ വിങ്ങലായി കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. പരസ്പരം പ്രാണനാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും മൗനം കൊണ്ട് അവർ ആ പ്രണയത്തെ മൂടിവെച്ചു.​മുല്ലമറ്റത്തെ തറവാട്ടിലെ ഏക ആൺതരിയാണ് തോമസ് കുര്യൻ. പുറംലോകത്തിന് അവൻ കോടികളുടെ ടേണോവറുള്ള ഒരു ഇന്റർനാഷണൽ ബിസിനസ്സ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ വലിയ എം.ഡി ആണ്. വിലകൂടിയ കാറുകളും ലക്ഷ്വറി ലൈഫുമായി നടക്കുന്ന ഒരു തനി അച്ചായൻ. പക്ഷേ, ആ തിളങ്ങുന്ന മുഖമൂടിക്ക് പിന്നിൽ സുഖഭോഗങ്ങളും സ്.ത്രീവിഷയങ്ങളും മാത്രം തലയ്ക്കുപിടിച്ച ഒരു തനി വഞ്ചകനായിരുന്നു അവൻ. തന്റെ ആഡംബര ജീവിതം അതേപടി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ പള്ളിമുറ്റത്തിൽ തറവാട്ടിലെ കോടികളുടെ സ്വത്തും ഏലത്തോട്ടങ്ങളും അവന് ആവശ്യമായിരുന്നു. ആ പണത്തിന് വേണ്ടിയാണ്, സംസാരിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത അലീനയെ വലിയൊരു മാന്യനെപ്പോലെ അഭിനയിച്ച് അവൻ സ്വന്തമാക്കിയത്.

തോമസിന്റെ ഈ കപട സ്വഭാവം അറിയാതെ, തന്റെ അനിയത്തിക്ക് ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെയുള്ള ചെറുക്കനെയാണ് കിട്ടിയതെന്ന് കരുതിയാണ് ജോസഫ് ഈ കല്യാണം നടത്തിക്കൊടുത്തത്.
​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ജോസഫ് തന്റെ അപ്പൻ കുഞ്ഞവറാന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചുകിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ട് തന്റെ അരികിൽ എന്തോ ആലോചിച്ചു ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന വിഷ്ണുവിനെ കണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു:

​”എടാ അളിയാ… എന്നതാടാ നീ ഈ നോക്കത്താ ദൂരത്ത് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നത്?”
​വിഷ്ണു പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഒന്നു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു:

“ഏയ്… ഒന്നൂല്ല അച്ചായാ…”
​
“എടാ, നാളെ നമുക്ക് ഒരിടം വരെ പോകണം. കാർ റെഡിയാക്കി നിർത്തണം.” ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന കുഞ്ഞവറാൻ മകന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“അതിനൊക്കെ മുൻപ് നീ പറ… എവിടേക്കാടാ നാളെ പോകുന്നേ?” ജോസഫ് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അപ്പച്ചനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

“അതൊക്കെ നാളെ പറയാം അപ്പച്ചാ…”
​
അലീനയുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെയാണ് ആ രഹസ്യയാത്ര. തന്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് അവളെ ഒന്നു കാണാൻ വേണ്ടിയുള്ള യാത്ര. കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം പോയപ്പോൾ അനിയത്തിയുടെ ഭർത്താവ് തോമസിന് ജോസഫ് വാങ്ങി നൽകിയത് മുന്തിയ ഇനം ബൈക്കായിരുന്നു. ഈ പ്രാവശ്യം കൊടുക്കാൻ പോകുന്നത് അതിലും കൂടിയ ഇനം വലിയ കാറാണ്!

തന്റെ അനിയത്തിയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്നവന് എന്തുകൊടുത്താലും ജോസഫിന് മതിവരില്ലായിരുന്നു.​പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ തവണ പോയപ്പോൾ വിഷ്ണു ഒഴിവുകഴിവ് പറഞ്ഞ് കൂടെ വന്നിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്തോ ഒരു സംശയം മണത്ത ജോസഫ് ഈ പ്രാവശ്യം അവനെ നിർബന്ധിച്ച് കൂടെക്കൂട്ടുകയാണ്. തന്റെ അനിയത്തി അവിടെയൊരു കൊട്ടാരത്തിലെ റാണിയായി ജീവിക്കുന്നത് വിഷ്ണു സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണണം; അവന്റെ മനസ്സിൽ അവളോട് എന്തെങ്കിലും പ്രണയം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ അത് പാടെ തുടച്ചുമാറ്റണം  അതായിരുന്നു ജോസഫിന്റെ ലക്ഷ്യം. വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ അലീനയോടുള്ള പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് ജോസഫിനോട് പറഞ്ഞത് മറ്റാരുമല്ല, വിഷ്ണുവിനെ ജീവനായി സ്നേഹിക്കുന്ന അവന്റെ കസിൻ രതിയായിരുന്നു!
​
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ പുതിയ വലിയ കാറിൽ അവർ യാത്ര തിരിച്ചു. സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് വിഷ്ണുവാണ്. ജോസഫ് അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന് പുകയുന്ന ചുരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:

​”ഡാ അളിയാ… നീ എന്താടാ എന്റെ പെങ്ങളൂട്ടിയുടെ കല്യാണത്തിന് വരാതിരുന്നത്?”

വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുകി. അവൻ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു:

“അത്… അമ്മയ്ക്ക്… അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വയ്യാണ്ടായി അച്ചായാ…”

​ജോസഫ് മനസ്സിൽ കരുതി: ‘പാവം ജാനകിയമ്മായി… സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും ഇവൻ ആ പ്രണയം മറയ്ക്കാൻ നോക്കുവാണല്ലേ…’

വിഷ്ണു പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ റോഡിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി മൗനമായിരുന്നു. കാർ മുന്നോട്ട് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീണ്ടും ജോസഫ് അവനെ നോക്കി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു:
​”എന്നതാടാ വിഷ്ണൂ… നിന്റെ മുഖത്ത് കടന്നല് വല്ലതും കുത്തിയോ?”

​വിഷ്ണു പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു:”എന്താ അച്ചായാ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ?” “അല്ല… മുഖം എന്നതാടാ ഇങ്ങനെ വീർത്തു കെട്ടിയിരിക്കുന്നേ? നിന്റെ ആ പഴയ സന്തോഷമൊന്നും ഇപ്പോ കാണാനില്ലല്ലോ. എന്നതാടാ ചെറുക്കാ നിനക്ക് പറ്റിയേ?” വിഷ്ണു ഒരു ദീർഘശ്വാസമടക്കി കാറിന്റെ സ്പീഡ് ഒന്നു കൂട്ടി:

“ഒന്നുമില്ല അച്ചായാ…”
​
“ഡാ ചെറുക്കാ… ഞാൻ ഉപദേശിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നരുത്.

നീ ആ രതിയെ അങ്ങ് കെട്ടിയേച്ച് സുഖമായി ജീവിച്ചൂടെ? എന്നതായാലും നിന്നെ ജീവനായി സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണല്ലേടാ അവൾ.” ജോസഫ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. വിഷ്ണുവിന് കാര്യം പിടികിട്ടി. അവൻ റോഡിൽ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ ചോദിച്ചു:

“ഓ… അതിനിടയ്ക്ക് അവൾ അച്ചായനോട് ഇതൊക്കെ വന്ന് പറഞ്ഞോ?”

ജോസഫ് ഉച്ചത്തിൽ ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“പിന്നല്ലാതെ! അവൾ വന്ന് പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാ ചോദിച്ചേ. അതുകൊണ്ട് കളിക്കാതെ അവളെ അങ്ങ് കെട്ടിക്കോ ചെറുക്കാ…”

​വിഷ്ണു കാറിന്റെ ഡാഷ്ബോർഡിൽ ഒന്നു തട്ടി, തിരിഞ്ഞ് ജോസഫിനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

​”അതെ… അച്ചായൻ ഇവിടെ വലിയ മുട്ടനാടിനെപ്പോലെ വളർന്ന്, കെട്ടാൻ മുട്ടി ഇരിപ്പല്ലേ! അതുകൊണ്ട് എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ വരണ്ട, താൻ ചെന്ന് ആ രതിയെ കെട്ടിക്കോളൂ!”
​
ജോസഫ് അത് കേട്ട് അമ്പരന്ന് ഒന്നു നോക്കി, പിന്നെ രണ്ടുപേരും കൂടി കാറിനുള്ളിലിരുന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. സ്പീഡ് അല്പം കുറഞ്ഞു. ജോസഫ് വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു:

​”എടാ ചെറുക്കാ… എങ്ങനെയാ പറയേണ്ടത്, എന്നതാ പറയേണ്ടത് എന്ന് എനിക്കറിയാൻ മേലാ. നീ എന്റെ കൊച്ചിനെ മനസ്സിൽ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം… പക്ഷേ, അവൾ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെയാടാ. അവൾ ഇപ്പോൾ അവിടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ മാലാഖയെപ്പോലെ കഴിയുകയാ. എസി റൂമിൽ, വേലക്കാരികളുടെ നടുവിൽ, മാലാഖയുടെ വസ്ത്രവുമണിഞ്ഞ്… അതു കൊണ്ട് എന്റെ മോൻ ഈ അച്ചായന് വേണ്ടി അവളെ അങ്ങ് മറക്കണം. എന്നിട്ട് ആ രതിയെ സ്വീകരിക്കണം. നിന്നെക്കൊണ്ട് അവളെ ഹാപ്പിയാക്കാൻ കഴിയുകേലാടാ… നിന്റെ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ എന്റെ കൊച്ച് സേഫല്ല.

നീ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ശമ്പളം വാങ്ങി കഴിയുന്നവൻ… അതുകൊണ്ട് നീ അങ്ങ് മറന്നേക്കൂ വിഷ്ണൂ… വിഷ്ണു കാർ റോഡരികിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി. അവൻ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ജോസഫിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
​
“അച്ചായൻ ഈ പറഞ്ഞത്… ഒരു ഏട്ടന്റെ സ്വാർത്ഥ ചിന്തകൾ മാത്രമാണ്. ഞാൻ അച്ചായന്റെ പെങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചത് പണമോ പത്രാസ്സോ കണ്ടിട്ടല്ല. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മനസ്സും സ്നേഹവും കണ്ടാണ്… എന്നോട് പൊറുക്കണം. പിന്നെ രതി… അവളെ ഞാൻ ഒരു സിസ്റ്ററായി മാത്രമാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്, മറ്റൊരു അർത്ഥം അതിന് കാണരുത്.” അവൻ മടിയിൽ നിന്ന് ഒരു വിസ എടുത്ത് ജോസഫിന്റെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു.

​”അച്ചായാ നോക്കൂ… ഇത് എന്റെ വിസയാണ്. ഞാൻ ദുബായിലേക്ക് പോകുകയാണ്. ഡിഗ്രിയുള്ള ഞാൻ ഇവിടെ വെറുമൊരു ഡ്രൈവറായി കഴിഞ്ഞത് പണത്തിന് വേണ്ടിയല്ല, അച്ചായനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ മാത്രമാണ്. ഇനി എനിക്ക് ഒരാഴ്ചത്തെ ടൈമേയുള്ളൂ. അതുവരെയെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ അച്ചായന്റെ കൂടെ നിൽക്കണം…” ജോസഫ് ആ വിസയിലേക്ക് നോക്കി പകച്ചുപോയി. അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി:

“ഓഹോ… നല്ല ഡിസിഷൻ. നീ എന്നെ വിട്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു, അല്ലേടാ? എടാ ദ്രോ.ഹി… ഇതിനു മുൻപും നിനക്ക് ഒരുപാട് വലിയ ഓഫറുകൾ വന്നതല്ലേ, അപ്പോഴൊന്നും നീ പോയില്ലല്ലോ? ഇത്… ഇതിനൊരു ഒളിച്ചോട്ടമല്ലേടാ?”

വിഷ്ണു ആ സ്റ്റിയറിംഗിലേക്ക് തലവെച്ച് ഇരുത്തി മൂളി: “മ്… ഒരു കണക്കിന് നോക്കിയാൽ ഒളിച്ചോട്ടം തന്നെയാണ് അച്ചായാ…”

​അവൻ കൺട്രോൾ വിട്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ജോസഫിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു:

“സารമില്ലെടാ… പോട്ടെ…” പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു തീർന്നപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സ് മഴ പെയ്തു തോർന്നതുപോലെ ഒന്നു ശാന്തമായി. നെഞ്ചിൽ ഇത്രയും കാലം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ വലിയ രഹസ്യമെല്ലാം അച്ചായനോട് ഓപ്പണായി തുറന്നു പറഞ്ഞതോടെ ഉള്ളിലെ ഭാരമെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി അവൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. വീണ്ടും വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒപ്പമിരുന്ന ജോസഫിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു:
​
“അച്ചായാ… നമ്മൾ ഇപ്പോൾ എങ്ങോട്ടാ ഈ പോകുന്നത്?” ജോസഫ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു:

“നമ്മൾ എന്റെ പെങ്ങളൂട്ടിയെ കാണാനാടാ പോകുന്നത്… നിനക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണ്ടേ? വണ്ടി വിട് മുല്ലമറ്റത്തേക്ക്!”കാർ വിഷ്ണുവിന് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത ആ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വലിയ മതിലുകളും വന്മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ നീങ്ങി, ഒടുവിൽ കൊട്ടാര സദൃശമായ പ്രൗഢിയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു. വിലകൂടിയ മാർബിളുകളും ആഡംബര ലൈറ്റുകളും നിറഞ്ഞ ആ വീട് കണ്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി. അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അരികിലിരുന്ന ജോസഫിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു:
​
“അച്ചായാ… ഇതെന്താ കൊട്ടാരമാണോ? ഇത് ആരുടെ വീടാ?” ജോസഫ് വിഷ്ണുവിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ഒരു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു:

“നീ വാടാ ചെറുക്കാ… ഇറങ്ങ്, പറയാം!” കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ അണഞ്ഞു, ആ വലിയ മുറ്റത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ജോസഫ് സീറ്റ് ബെൽറ്റ് അഴിച്ച്, വണ്ടിയുടെ ബാക്ക് സീറ്റിലുള്ള ആ വലിയ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സുകളിലേക്ക് നോക്കി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു:

“വാടാ വിഷ്ണൂ… ഇറങ്ങ്. എന്റെ പെങ്ങളൂട്ടി നമ്മളെ കാണുമ്പോൾ സർപ്രൈസ്ഡ് ആകും!”
​അപ്പോഴും വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്കായിരുന്നു. കാർ വന്ന് നിന്നിട്ടും അവിടെ വലിയൊരു നിശബ്ദത യായിരുന്നു. ആ വലിയ കതവുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്.

കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ തേക്ക് തടി വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടത്. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നത് തോമസ് കുര്യന്റെ അമ്മ മേരിക്കുട്ടിയായിരുന്നു. കഴുത്തിലും കൈകളിലും പത്രാസ് കാണിക്കാൻ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കനത്ത സ്വർണ്ണമാലകളും, മുഖത്ത് അഹങ്കാരത്തിന്റെ ആ ഭാവവുമുണ്ട്. മുറ്റത്ത് കിടക്കുന്ന ആ മുന്തിയ ഇനം പുതിയ കാർ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ വികസിച്ചു. ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവർ ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി

ചോദിച്ചു:​”നിങ്ങൾ എന്നതാ ഒരു ഇൻഫർമേഷനും ഇല്ലാതെ വന്നേ? വരുന്നുണ്ടെന്ന് ഒന്നു ഫോൺ ചെയ്ത് പറഞ്ഞിട്ടെങ്കിലും പോരാമായിരുന്നില്ലേ ജോസച്ചായോ…”

​അവരുടെ ആ സംസാരത്തിലെ തണുപ്പും മുഖത്തെ ഒളിച്ചുകളിയും കണ്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപായമണി മുഴങ്ങി. സ്നേഹത്തോടെയും ആവലാതിയോടെയും ചോദിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള വരവ് അവർക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന രീതിയിലാണ് ആ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നത്. പക്ഷേ, പാവം ജോസഫ് അത് കാര്യമാക്കാതെ വലിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
​
“അതിനെന്താ അമ്മച്ചി… സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിൽ വരാൻ ഇനിയിപ്പോ എന്തിനാ മുൻകൂട്ടി പറയുന്നത്? അവൾക്കൊരു സർപ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതിയാ ഞങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ വണ്ടി ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തത്. അലീന കൊച്ചിന് വേണ്ടിയാ. അനിയത്തിക്ക് ഒരു കാർ വേണമെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് അങ്ങ് വാങ്ങിപ്പോന്നു.”
​
ജോസഫ് വണ്ടിയുടെ ഡിholding ബോക്സിൽ നിന്ന് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്ന സമ്മാനപ്പൊതികൾ കൈയിലെടുക്കുമ്പോഴും, മേരിക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണ് അകത്തെ വാതിലിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ എന്തോ വലിയൊരു രഹസ്യം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ അവർ അസ്വസ്ഥതയോടെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽത്തന്നെ തടസ്സം നിൽക്കുകയാണ്.

​മേരിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ ജോസഫ് അകത്തേക്ക് കയറി. വിഷ്ണുവും അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ നടന്നു. ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്തോറും അവിടെ ഭയാനകമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

​”അലീനാ… പെങ്ങളൂട്ടീ…” ജോസഫ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ആരും വിളി കേട്ടില്ല. മേരിക്കുട്ടി പരിഭ്രമത്തോടെ അവരുടെ പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു:

“അവൾ… അവൾ അവിടെ റൂമിൽ കിടക്കുകയാ ജോസച്ചായോ… അവൾക്ക് തീരെ സുഖമില്ല…”
​
അത് കേട്ടതും ജോസഫിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. അവൻ പടികൾ കയറി നേരെ അലീനയുടെ റൂമിന്റെ മുന്നിലെത്തി. അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ വലിയ വാതിലിൽ ജോസഫ് ശക്തിയായി തട്ടി:
​”അലീനാ… കതക് തുറക്കടാ… നിന്റെ അച്ചായനാ വന്നിരിക്കുന്നത്!” ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു അനക്കവുമില്ലായിരുന്നു. ജോസഫ് വീണ്ടും വീണ്ടും വാതിലിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കതകിന്റെ മറുവശത്ത് തന്റെ പെങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന നരകം എന്താണെന്ന് അറിയാതെ ജോസഫ് അലറുമ്പോൾ, പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ശ്വാസം നേർത്തു വരികയായിരുന്നു. മേരിക്കുട്ടിയുടെ മുഖത്താകട്ടെ ചോരയില്ലാത്ത അവസ്ഥ!
​പെട്ടെന്ന് കതക് തുറന്ന് മ.ദ്യല.ഹരിയിൽ ലക്കുകെട്ട തോമസ് പുറത്തേക്ക് ചാടി അലറി.

താൻ ഇതുവരെ ചെയ്ത എല്ലാ കൊള്ളരുതായ്മകളും പുറത്തായി എന്ന് അറിയാതെ അവൻ ആക്രോശിക്കുക യായിരുന്നു. തോമസ് പുറത്തേക്ക് വന്നതും ജോസഫിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ റൂമിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ കട്ടിലിൽ അലീന ആയിരുന്നില്ല… ആഭരണങ്ങളും മുന്തിയ വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞ് വേറെയൊരു പെണ്ണായിരുന്നു ഇരുന്നിരുന്നത്!

​ആ തിളങ്ങുന്ന ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി ആടിപ്പാടി മദിക്കുന്ന അവന്റെ ആ ക്രൂ.രമായ മുഖം കണ്ടതും ജോസഫിന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ചോ.ര ഇരച്ചുകയറി. അവൻ തോമസിന്റെ കോളറിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ കുലുക്കി:
​
“ടാ ദുഷ്ടാ… എന്റെ കൊച്ചെവിടെ? എന്റെ അലീന എവിടെടാ?!”
​
ഭയന്നുവിറച്ച മേരിക്കുട്ടി സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നും ഓടി മാറി പിന്നിലേക്ക് ഒതുങ്ങിയപ്പോൾ, തറയിൽ വീണുകിടന്ന മ.ദ്യക്കുപ്പികൾ ക്കിടയിലൂടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു. പെട്ടെന്ന് തോട്ടത്തിന്റെ മൂലയിൽ നിന്ന്, ഇരുട്ടിൽ ഒരു നേർത്ത കരച്ചിൽ അവന്റെ കാതുകളിൽ വന്നു പതിച്ചു. വിഷ്ണു ജോസഫിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു:

​”അച്ചായാ… ദാ അവിടുന്ന്…” അവർ രണ്ടുപേരും ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടി. തോട്ടത്തിന്റെ വിജനമായ കോണിൽ, ആരും കാണാത്ത വശത്ത് ഇരുന്ന ആ ഇരുമ്പ് പട്ടിക്കൂടിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി! അവിടെ… തണുത്തുറഞ്ഞ നിലത്ത്, കീ,റിപ്പറിഞ്ഞ വ.സ്ത്രങ്ങളുമായി, ഒരു മൃ,ഗത്തെപ്പോലെ അലീനയെ അവർ ലോക്ക് ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു! വിശപ്പും ഭയവും കൊണ്ട് വിറച്ച്, മുഖത്തെ ചോ,രയെല്ലാം വറ്റി, അവൾ ആ കൂടിന്റെ കമ്പികളിൽ പിടിച്ച് കരയുകയായിരുന്നു.

​”അലീനാാാ…” ജോസഫ് നെഞ്ചുപൊട്ടി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ കൂടിന്മേൽ അ.ടിച്ചു.
​വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീരല്ല, പകരം ചോ.രയായിരുന്നു അപ്പോൾ തിളച്ചു മറിഞ്ഞത്!​തോമസ് കുര്യന്റെ ആക്രോശങ്ങൾ നിലത്തു വീണ ചോ.രയുടെ ഗന്ധത്തിൽ മുങ്ങി. ജോസഫും വിഷ്ണുവും അവന്റെ ക്രൂ.രതയ്ക്ക് കൊടുത്ത ശിക്ഷ അത്രത്തോളം ഭീകരമായിരുന്നു. അ.ടികൊണ്ട് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അവൻ പതം വന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ജോസഫ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങി. വിഷ്ണു ആ സമയം പട്ടിക്കൂടിന്റെ പൂട്ട് തകർത്ത് തളർന്നുകിടക്കുന്ന അലീനയെ മാ.റോടണച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു.​അപ്പോഴാണ് ആ വലിയ ഗേറ്റിലൂടെ നീല നിറമുള്ള ആ പോലീസിന്റെ ജീപ്പ് ഇരമ്പിക്കൊണ്ട് മുറ്റത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറിയത്. എല്ലാവരും ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. മേരിക്കുട്ടിയും തോമസും വിചാരിച്ചത് തങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നവരാണെന്നാണ്. പക്ഷേ, ജീപ്പിന്റെ കതക് തുറന്ന്, കയ്യിലൊരു വടിയും പിടിച്ച് ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രൗഢിയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത് തോമസിന്റെ അച്ഛന്റെ അമ്മയായ ക.ത്രീനാമ്മയായിരുന്നു! ആ തറവാടിന്റെ ഐശ്വര്യമായ, നീതിബോധമുള്ള വലിയ സ്ത്രീ. ​മേരിക്കുട്ടിയുടെയും തോമസിന്റെയും മുഖത്തെ ചോ.രയൊലിപ്പ് പെട്ടെന്ന് ഭയമായി മാറി. കത്രീനാമ്മ നേരെ വന്ന് ആ പട്ടിക്കൂട്ടിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ തളർന്നുകിടക്കുന്ന അലീനയെ കണ്ടതും ആ വൃദ്ധയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവർ വടി നിലത്തു കു.ത്തി പോലീസുകാരോട് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു:

​”ഓഫീസർ… എന്റെ കൊച്ചുമകനാണെന്നോ മരുമകളാണെന്നോ ഉള്ള ഭേദമൊന്നും എനിക്കില്ല. ഒരു പെൺകൊച്ചിനെ… സംസാരിക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത മിണ്ടാപ്രാണയായ ഒരു പെൺകൊച്ചിനെ ഈ ബംഗ്ലാവിൽ മൃ.ഗത്തെപ്പോലെ പൂട്ടിയിട്ട് നരകിപ്പിച്ച ദ്രോ.ഹികളാണ് ആ കിടക്കുന്ന എന്റെ കൊച്ചുമകൻ തോമസ്സും അവന്റെ അമ്മ മേരിക്കുട്ടിയും! ഇവറ്റകളെ ഒന്നിനെയും വെറുതെ വിടരുത്… ജീപ്പിലേക്ക് കേറ്റ് രണ്ടിനെയും!”
​
അമ്മച്ചിയുടെ ആ നീതിബോധത്തിന് മുന്നിൽ തോമസിനും മേരിക്കുട്ടിക്കും രക്ഷയില്ലായിരുന്നു. പോലീസ് അവരെ രണ്ട് പേരെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ടുപോയി. ആ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും അലീനയെയും കൊണ്ട് ജോസഫും വിഷ്ണുവും തിരികെ പള്ളിമുറ്റത്തിൽ തറവാട്ടിലേക്ക് പോന്നു.
​അലീനയുടെ ശരീരത്തിലെയും മനസ്സിലെയും മുറിവുകളെല്ലാം ജോസഫിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും കെയറിങ്ങിൽ പതുക്കെ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങി. പക്ഷേ, വിഷ്ണുവിന് വിദേശത്തേക്ക് പോകാനുള്ള സമയം അടുത്തു വരികയായിരുന്നു.

താൻ ഒരു പാവമായതു കൊണ്ടല്ലേ അലീനയെ തോമസിനെപ്പോലൊരു പണക്കാരന് കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത് എന്ന ചിന്തയും, അവൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ജീവിതം കൊടുക്കണമെന്ന വാശിയും അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് പടർന്ന വലിയൊരു നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ജോസഫിന്റെ അച്ഛൻ കുഞ്ഞവറാൻ സങ്കടത്തോടെ, ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

​”എടാ ചെക്കാ… നിനക്ക് ഈ പോക്ക് അങ്ങോട്ട് പോവാതിരുന്നൂടെടാ? നീയിവിടെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നിന്നാൽ പോരേ? നിന്നെ ഒരു അന്യനായിട്ടല്ല, എന്റെ സ്വന്തം മകനായിട്ടാ ഈ അച്ഛൻ കാണുന്നത്…”

വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു വന്നിരുന്നു. അവൻ അച്ഛന്റെ ചുളിവ് വീണ കൈകളിൽ തന്റെ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു:

​”ഇല്ല അച്ചായാ… പോകണം. പോയാലേ ശരിയാവൂ. അവിടെ ചെന്ന് എനിക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർക്കാനുണ്ട്. ഇവിടെ നിന്നാൽ എന്റെ ചിന്തകൾ എന്നെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല. എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ ഒന്ന് പ്രൂവ് ചെയ്യണം.”
​
എന്നിട്ട് അവൻ ഒരല്പം മാറി നിന്ന ജോസഫിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഉള്ളിലെ പ്രണയവും സങ്കടവും വാശിയുമെല്ലാം അടക്കിപ്പിടിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ അലീനയ്ക്ക്… അവൾ ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചതാ. ഇനി അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു കണ്ണീർ വീഴരുത്. അവൾക്ക് ഇനി നല്ലൊരു ലൈഫ് കൊടുക്കണം ജോസഫേ. അതൊക്കെ ഇനി നിന്റെറെസ്പോൺസിബിലിറ്റി
യാണ്… ഒരു ജ്യേഷ്ഠന്റെ കടമ നീ ഭംഗിയായി ചെയ്യണം.”

​താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കണം എന്ന് പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ച് പിടയുകയായിരുന്നു. അവൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി ഒന്നു കൈകൂപ്പി തിരിഞ്ഞു നടന്നു:”ശരി, ഞാൻ പോകുന്നു… ഇനി കൂടുതൽ യാത്ര പറച്ചിലുകൾക്കൊന്നും എനിക്ക് വയ്യ.”

​അവൻ ഉമ്മറത്തെ പടികളിറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ജോസഫ് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു ശക്തിയായി വലിച്ചു. നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന സങ്കടവും അമർഷവും നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ജോസഫ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു:

​”എടാ ക.ഴിവേറി… നീയിങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ ചങ്കത്ത് കു,ത്തിയിട്ടാണോടാ പോകുന്നത്?! ഈ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ഇത്രയുമൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും, ഒന്നും മിണ്ടാതെ നീ ഇങ്ങനെ ഇറങ്ങിപ്പോകുവാണോ?! നിനക്ക് ഞങ്ങളോട് ഒരു വിലയുമില്ലേടാ?!”
​
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വരുടെയെല്ലാം ശബ്ദം നിലച്ചു. ആ സമയം, അകത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ആകെ തളർന്ന നിലയിൽ അലീന വന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിഷ്ണുവിനോടുള്ള തീരാത്ത നന്ദിയും, അതിലേറെ അവനെ ഇനി കാണാൻ കഴിയില്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
​വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവന് വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. എങ്കിലും അവൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അരികിലെത്തി. ചുറ്റുമുള്ളവർ അവരെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ആരും കാണാതെ തന്റെ മടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ലെറ്റർ അവൻ രഹസ്യമായി അവളുടെ ഉള്ളംകൈകളിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ നിമിഷം അവളോട് എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു അവളോട് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിലും ഒരു ചെറിയ നേർത്ത ചിരി മാത്രം അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ച്, അവൻ ജോസഫിനെയും അച്ഛനെയും നോക്കി ഒരു അവസാന യാത്രയയപ്പ് നൽകി വേഗത്തിൽ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. അങ്ങനെ വിഷ്ണു വിദേശത്തേക്കുള്ള ആ വലിയ യാത്രയ്ക്കായി ഇന്റർനാഷണൽ എയർപോർട്ടിലെത്തി. കൂടെ ജോസഫും അവനെ യാത്രയാക്കാൻ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

എയർപോർട്ടിന്റെ ആ വലിയ കതകിനുള്ളിലേക്ക് അവൻ പതുക്കെ മറയുന്നത് ജോസഫ് കണ്ണീരോടെ നോക്കിനിന്നു. ഭാരമേറിയ മനസ്സോടെ കാർ പാർക്കിംഗിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോഴാണ്, അവിടെ ഒരു തൂണിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് കണ്ണീരൊലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന രതിയെ ജോസഫ് കണ്ടത്. അവളെ അവിടെ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ജോസഫ് അത്ഭുതത്തോടെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് ചോദിച്ചു:

​”എന്നതാടി രതീ നീ ഇവിടെ? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നേ? അവനോട് നിനക്കുള്ളത് പ്രണയമാണെങ്കിൽ നീ വിഷമിക്കേണ്ട, അവൻ അവിടെച്ചെന്ന് സെറ്റിൽഡ് ആയാൽ നിന്നെ വന്ന് കെട്ടിക്കോളും…”
​രതി പെട്ടെന്ന് വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“അല്ല അച്ചായാ… നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതല്ല സത്യം. അടുത്ത മാസം എന്റെ കല്യാണമാ. വീട്ടുകാർ വേറെ ആരുമായോ എന്റെ ആലോചന ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്.”
​ജോസഫ് ആകെ ഞെട്ടിപ്പോയി:

“ആരുമായിട്ടാടി? നീ ഇതിനെക്കുറിച്ച് എന്നോട് മുൻപ് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?”
​
“അത് വേറെ ആരുമല്ല അച്ചായാ… അച്ചായനുമായിട്ടാണ് എന്റെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്! എനിക്ക് ആ വിഷ്ണുവിനെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമല്ല. എന്നെ ഹെൽപ്പ് ചെയ്ത ഒരു ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെയേ ഞാൻ അവനെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. എനിക്ക് അച്ചായനെയാ ഇഷ്ടം! വിഷ്ണുവിനോട് ഈ കാര്യം അച്ചായനോട് ചെന്ന് ഓപ്പണായി തുറന്നു പറയാൻ ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞുവിട്ടതാ… അപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചു വന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ‘അങ്ങേർക്ക് പണത്തിന്റെ വലിയ അഹങ്കാരമാ, പാവങ്ങളായ നമ്മളെയൊന്നും അവന് പറ്റില്ല, നീ ആ ആഗ്രഹം അങ്ങ് വിട്ടേക്ക്’ എന്നാണ്! അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ പേടിച്ച് അച്ചായനോട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്…”

​രതിയുടെ ആ അപ്രതീക്ഷിത തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ട് ജോസഫ് ഒരു നിമിഷം ആകെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. വിഷ്ണു തങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുവെക്കാൻ വേണ്ടി കളിച്ച നാടകമായിരുന്നു ഇതെന്ന് അവന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. അവൻ ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയോടെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം അടുത്തു ചെന്ന് തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

​”എടീ… ഞാൻ പാവമാടി. നീ ആ വിഷ്ണു വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരമൊന്നും ഈ ജോസഫിനില്ല. പരുക്കനായി പെരുമാറുമെന്നേയുള്ളൂ, ഉള്ളിൽ കള്ളമില്ല. പിന്നെ… എന്റെ സഹോദരി അലീനയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ അല്പം സ്വാർത്ഥനായിപ്പോയി എന്നത് നേരാ. അവളുടെ ലൈഫ് തകർന്നു കിടന്നപ്പോൾ എനിക്ക് മറ്റൊന്നിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിഷ്ണു അത് കണ്ടിട്ടാവും എന്നെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെയൊക്കെ നിന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞത്… എന്തായാലും അടുത്ത മാസം നമ്മുടെ കല്യാണം തന്നെയല്ലേടി… നമുക്ക് നോക്കാം, നീയിനി കരയേണ്ട.”
​ജോസഫ് അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു.

​അതേസമയം വീട്ടിൽ സ്വന്തം റൂമിലിരുന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അലീന അവൻ രഹസ്യമായി തന്ന ആ ലെറ്റർ തുറക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വരികളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു:

​”  പ്രിയപ്പെട്ട അലീനയ്ക്ക്,
ഇത് നിന്റെ കൈകളിൽ കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ ഈ നാടുവിട്ട് ഒരുപാട് ദൂരെക്ക് പറന്നുയർന്നിട്ടുണ്ടാകും. നേരിട്ട് നിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ഇതൊന്നും പറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട ആ നിമിഷം മുതൽ എന്റെ മനസ്സ് നിനക്കൊപ്പമാണ്.

നിന്നെ ആ നരകത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിത ലക്ഷ്യം. ജോസഫ് പറഞ്ഞതുപോലെ നല്ലൊരു ലൈഫ് നിനക്ക് വരികയാണെങ്കിൽ ഞാൻ അതിന് ഒരിക്കലും തടസ്സമാവില്ല. പക്ഷേ, എനിക്ക് എന്റെ അലീനയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കണമെങ്കിൽ, നിന്റെ ഈ ഇച്ചായനോളം പണത്തിലും പദവിയിലും വളരാൻ എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം വേണം. ആ വാശിയോടെയാണ് ഞാൻ പോകുന്നത്. നന്നായിരിക്കണം എന്റെ പെണ്ണ്… കാത്തിരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ, നിന്റെ സ്വന്തം വിഷ്ണു.”

​ആ ലെറ്റർ വായിച്ചു തീർന്നതും അലീന അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു — എത്ര വർഷം വേണമെങ്കിലും തന്റെ വിഷ്ണുവിനായി അവൾ വെയ്റ്റ് ചെയ്യും.

​വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കടന്നുപോയി… ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയത് ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ഗൾഫ് ലൈഫ് വിഷ്ണുവിന് എളുപ്പമുള്ളതായിരുന്നില്ല. തുടക്കത്തിൽ ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്ത്, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ അവൻ അലീനയുടെ മുഖം മാത്രം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ഹാർഡ് വർക്ക് ചെയ്തു. പട്ടിണി കിടന്നും, വിശ്രമമില്ലാതെ പണിയെടുത്തും അവൻ സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങി.അവന്റെ കഠിനാധ്വാനവും ബിസിനസ്സ് ബുദ്ധിയും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ അത് വലിയൊരു സാമ്രാജ്യമായി വളർന്നു. ‘വിഷ്ണു ഡിസ്ട്രിബ്യൂട്ടേഴ്സ്’ എന്ന പേരിൽ വിദേശത്തെ വലിയ കമ്പനികളിലൊന്നായി അത് മാറി. വലിയൊരു കാറും ലക്ഷ്വറി വില്ലയും കോടികളുടെ ബാങ്ക് ബാലൻസും ഒക്കെ അവന് സ്വന്തമായി. എങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ നാട്ടിൻപുറത്തെ വീട്ടിലും അലീനയിലുമായിരുന്നു.
​
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, തന്റെ ആഡംബര റൂമിലിരുന്ന് വൈൻ കഴിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. ഡിസ്പ്ലേയിൽ ‘ജോസഫ് അച്ചായൻ’ എന്ന് തെളിഞ്ഞിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ആ കോൾ വരുന്നത്. അവൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്തു:

​”ഹലോ, അച്ചായാ… സുഖമാണോ? നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുഖം തന്നെയല്ലേ?”
​”എടാ വിഷ്ണൂ… സുഖമാടാ. നിനക്കൊരു വലിയ ന്യൂസ് തരാനാ ഞാൻ വിളിച്ചത്. നമ്മുടെ അലീനയുടെ മാര്യേജ് ഉറപ്പിച്ചു. അടുത്ത മാസം പത്തിനാണ് നിശ്ചയം. വരൻ ഒരു വലിയ ഡോക്ടറാണ്! അമേരിക്കയിലാണ് ജോലി.”

​മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം വളരെ ഗൗരവത്തിൽ കേട്ടു. കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിലെ ഗ്ലാസ് താഴേക്ക് വീണു പൊട്ടി. അവൻ ഞെട്ടി വിറച്ച് ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിന് ചെയറിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു!

​”എന്താ… എന്താ അച്ചായ ഈ പറയുന്നേ?! അവൾ… അലീന ഈ മാര്യേജിന് സമ്മതിച്ചോ?!”
​
“പിന്നെ… അവൾക്ക് ആ ചെറുക്കനെ നന്നായി ഇഷ്ടമായി. അവൾ സന്തോഷത്തോടെയാ സമ്മതിച്ചത്. നീ എന്തായാലും നിശ്ചയത്തിന് വരണം. വരാതിരിക്കരുത്.”

​ജോസഫ് ഇത്രയും പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ‘അവൾ എന്നെ മറന്നോ? എന്റെ ലെറ്റർ അവൾ വിലവെച്ചില്ലേ’ എന്ന ചോദ്യത്തോടെ വിഷ്ണു ആകെ തകർന്നുപോയി. പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം വാശിയായി മാറി. അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാൻ അന്നുരാത്രിയിലെ ആദ്യത്തെ ഫ്ലൈറ്റിനുള്ള ടിക്കറ്റ് ഉറപ്പിച്ചു. ​പത്താം തീയതിക്ക് മുൻപായി വിഷ്ണു നാട്ടിലെത്തി. ജോസഫിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഒരു ലക്ഷ്വറി കാർ വന്നു നിന്നു. കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി.

അവന്റെ കൂടെ മനോഹരമായി പട്ടുസാരിയുടുത്ത, ആർക്കും പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടി കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു! അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിൽ വളരെ ക്ലോസായി ചേർന്നുപിടിച്ചാണ് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. മുറ്റത്തുനിന്ന ജോസഫിന്റെയും അച്ഛന്റെയും മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു. മുറിയുടെ വിൻഡോയ്ക്കൽ ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് നോക്കുകയായിരുന്ന അലീനയുടെ നെഞ്ചൊന്നു പിടഞ്ഞു. അവൾ വിചാരിച്ചു, വിഷ്ണു വേറെ ലൈഫ് കണ്ടെത്തിയെന്ന്.

​”ടാ വിഷ്ണൂ… ഇതാരാ? നീ ഇതാരാ കൂടെ കൂട്ടിയിരിക്കുന്നത്?” ജോസഫ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​വിഷ്ണു ആ പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജോസഫിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു:

​”ഇത് ശാലു… എന്റെ കൂടെ ദുബായിലുള്ളതാ. അച്ചായൻ പറഞ്ഞില്ലേ അലീനയുടെ കല്യാണമാണെന്ന്, അതുകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് വരണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി ഇവളെയും കൂട്ടി ഞങ്ങ് പോന്നു…” പക്ഷേ, അധികം വൈകാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം മാറി ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ കൂടെ വന്ന പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ശാലൂ, നീയൊന്ന് കാറിൽ പോയി ഇരുന്നേ…”

​അവൾ കാറിലേക്ക് തിരികെ കയറിയതും വിഷ്ണു ജോസഫിന്റെ അരികിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചെന്ന് അവന്റെ തോളിൽ ഒരൊറ്റ അ.ടി വെച്ചുകൊടുത്തു!

​”എടാ കള്ള അച്ചായാ… എന്നെ വട്ടം കറക്കാൻ നോക്കുന്നോ?! വിളിച്ച് അലീനയുടെ കല്യാണം ഡോക്ടറുമായിട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു എന്ന് കരുതിയോടാ? അത് എന്റെ ഓഫീസിലെ അസിസ്റ്റന്റ് മാത്രമാടാ! നിങ്ങളെ ഒന്നു വട്ടം കറക്കാൻ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ വഴി!”

വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വരികൾ കേട്ടതും ജോസഫിന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം മാറി വലിയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. അച്ഛൻ തലയിൽ കൈവെച്ചുപോയി. അലീനയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. ജോസഫ് വിഷ്ണുവിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു:

​”എടാ കള്ള വിഷ്ണൂ… നീ നിന്റെ അസിസ്റ്റന്റിനെയും കൂട്ടി വന്ന് ഞങ്ങളെ വട്ടം കറക്കാൻ നോക്കിയതല്ലേ? എന്നാൽ കേട്ടോ, പത്താം തീയതി ഇവിടെ നിശ്ചയം നടക്കാൻ പോകുന്നത് നീ വിചാരിച്ചതുപോലെ ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടറുമായിട്ടല്ല. അന്ന് ഈ അച്ചായന്റെയും രതിയുടെയും… പിന്നെ എന്റെ പെങ്ങളൂട്ടി അലീനയുടെയും എന്റെ ചങ്ക് വിഷ്ണുവിന്റെയും ഒപ്പമുള്ള ഡബിൾ നിശ്ചയമാടാ നടത്താൻ പോകുന്നത്!”
​
നിശ്ചയപ്പന്തലിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടിയപ്പോൾ വിഷ്ണു എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലേക്ക് വന്ന് ജോസഫിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
​
“അച്ചായാ… അന്ന് ഞാൻ വിദേശത്തേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് രതിയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, അങ്ങേർക്ക് പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരമാണെന്ന്. തന്റെ പെങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അച്ചായൻ കാണിച്ച ആ സ്വാർത്ഥതയും എന്നെ ഒരു പാവമായി കണ്ട് പുച്ഛിച്ചതുമാണ് എന്നെ അന്ന് അവിടുന്ന് നാടുവിടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ആ ലെറ്ററിൽ ഞാൻ അലീനയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, എനിക്ക് നിന്റെ ഈ ഇച്ചായനോളം വളരാൻ സമയം വേണമെന്ന്. ഇന്നു ഞാൻ ഒരു മില്യണയറാണ് അച്ചായാ! എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പറയാം എനിക്ക് ഈ അച്ചായന്റെ പെങ്ങളെ വേണ്ടാന്ന്!

പക്ഷേ… ഈ വിഷ്ണു അത് പറയില്ല. കാരണം, എനിക്ക് ഇവളെ എന്റെ ജീവനാടാ… എന്തിനേക്കാളും എനിക്ക് വലുത് എന്റെ അലീനയാ! നിങ്ങളുടെ പെങ്ങൾക്ക് ഞാൻ അവിടെ വലിയ വില്ല പണിതിട്ടുണ്ട്… മാലാഖയായി അവളെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുചെല്ലാം!”
​വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ജോസഫ് അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ജോസഫ് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:

​”എടാ ചെറുക്കാ… നീ ഇന്ന് എന്നെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പഠിച്ചു… പണവും പദവിയുമല്ല, മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹമാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും വലുതെന്ന്! എന്റെ മോനേ… അവൾക്ക് വലിയ വില്ലയൊന്നും വേണ്ടടാ, ഒരു ചെറിയ കുടിലായാലും മതി… അവൾക്ക് സമാധാനം കിട്ടിയാൽ മാത്രം മതിയെടാ…”

​അത്രയും പറഞ്ഞ് വിഷ്ണുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ച ജോസഫ്, പെട്ടെന്ന് ഒന്നു മാറിനിന്ന് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു:

​”പിന്നെ… വലിയ വീടാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോയിട്ട് ഡാ ചെക്കാ… എന്റെ കുട്ടിയെ പട്ടിക്കൂട്ടിൽങ്ങാനും കിടത്തല്ലേ! അങ്ങനെയെങ്ങാനും ഉണ്ടായാൽ അവളെ ഇങ്ങ് തന്നേക്കണം, ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം!”
​ജോസഫ് അത് പറഞ്ഞതും പന്തലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസവും ചിരിയും പടർന്നു.

എല്ലാവരും ഒരൊറ്റ ചിരിയായിരുന്നു! വിഷ്ണുവും അലീനയും ഒന്നിച്ച് ചിരിച്ചുപോയി. ജോസഫിന്റെ അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരു കൊട്ട് കൊടുത്തു.
​മംഗളധ്വനികൾ പന്തലിൽ ഉയർന്നു കേട്ടു. ആദ്യം ജോസഫും രതിയും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മോതിരങ്ങൾ കൈമാറി.

​അടുത്തത് വിഷ്ണുവിന്റെയും അലീനയുടെയും ഊഴമായിരുന്നു. വിഷ്ണു അലീനയുടെ ഇടതുകൈയിലെ വിരലിലേക്ക് ആ സ്വർണ്ണമോതിരം പതുക്കെ അണിയിച്ചു.

തിരിച്ച്, സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും തന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞ പ്രണയത്തോടെ അലീന വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലിലും മോതിരമണിയിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പട്ടിക്കൂട്ടിൽ കിടന്ന് അവൾ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരിനെല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് പരിഹാരമായി.

​സ്നേഹമാണ് പണത്തേക്കാളും വലുതെന്ന തിരിച്ചറിവോടെ, പരസ്പരം കോർത്തുപിടിച്ച കൈകളുമായി ആ രണ്ട് പ്രണയജോഡികളും ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു…
​-ശുഭം-