മഞ്ഞിൻ ജാലകം
രചന അനിഷ
”ദേവൂ… നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? നിന്റെ കണ്ണീർ കാണാനല്ല ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നത്. നീ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും മാഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല ദേവൂ. അവയെല്ലാം ഞാൻ ഈ മഞ്ഞിന്റെ മറവിൽ വളരെ സുരക്ഷിതമായി ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. പ്രകൃതി അതിന്റെ സമയമാകുമ്പോൾ അത് നിനക്ക് തിരികെ നൽകും. നീ തനിച്ചാണെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതരുത്. നിന്നെ തനിച്ചാക്കി അകന്നുപോയതല്ല നിന്റെ ഈ നിഴൽ. നിനക്ക് ഇരുട്ടിൽ വഴി കാണിക്കുന്ന വഴിവിളക്കായി ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. നീ കാണുന്ന ഓരോ സ്വപ്നത്തിലും, നീ ശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ കാറ്റിലും ഞാനുണ്ട്…”
“നീ കാത്തിരുന്ന ആ കൈത്താങ്ങ് ഞാൻ തന്നെയാണ് ദേവൂ. മനുഷ്യർക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്ന… ഭൗതികമായ ഈ ലോകത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം മറ്റൊരു മായാലോകമുണ്ട്. അവിടെ കാലമില്ല, സങ്കടങ്ങളില്ല, മരണമില്ല. അവിടെയിരുന്ന് നിനക്കായി ഞാൻ ഇന്നും ഉണർന്നിരിപ്പുണ്ട്. നീ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ നിന്റെ മേലെയുണ്ട്. മരണത്തിന് പോലും നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല.
നമ്മൾ പങ്കിട്ട ആ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എവിടെയോ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.”
മൂന്നാറിലെ ആ പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് ബംഗ്ലാവിന്റെ തേക്ക് തടിയുടെ വലിയ ജാലകവാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവകിയുടെ കൈയിലെ ചായക്കപ്പിൽ നിന്നും ആവി മുകളിലേക്ക് ഉയർന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചായയുടെ ചൂട് അവളുടെ വിരലുകളിലേക്ക് പടർന്നു എങ്കിലും, അവളുടെ ഉള്ളിലെ മരവിപ്പ് മാറ്റാൻ അതിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പുറത്ത് കനത്ത മഞ്ഞ് പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. സാധാരണയായി കാണാറുള്ള വെറുമൊരു മൂടൽമഞ്ഞായിരുന്നില്ല അത്; പകൽ വെളിച്ചത്തെപ്പോലും പൂർണ്ണമായും വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ട്, വെളുത്ത പുകച്ചുരുളുകൾ പോലെ മഞ്ഞ് മലനിരകളെയാകെ മൂടിയിരുന്നു.
വന്യമായ കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ തുള്ളികൾ ജാലകച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് മുട്ടിവിളിച്ചു. അത് പ്രകൃതി അവളോട് എന്തോ രഹസ്യം മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അകലെ, കട്ടിമഞ്ഞിന്റെ ആ വെളുത്ത പുതപ്പിനുള്ളിൽ മാമലകൾ പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ്, തണുത്തുവിറച്ച്, ജീവനറ്റതുപോലെ നിൽക്കുന്ന ആ വലിയ മാമരങ്ങളും പൂമരങ്ങളും അവളെ നോക്കി സങ്കടത്തോടെ നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആ തണുപ്പ് വെറുമൊരു ശാരീരികാനുഭവമായിരുന്നില്ല, അത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ ഒരു വലിയ മരവിപ്പായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പതുക്കെ പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഏകാഗ്രമായി, തന്റെ കഴിഞ്ഞകാലത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തീടവേ അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അനാഥത്വത്തിന്റെ കയ്പ്പും ഏകാന്തതയുടെ ഭാരവും പേറി നടന്നിരുന്ന ഒരു ഭൂതകാലമായിരുന്നു അവളുടേത്.
ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദേവകിക്ക് ബന്ധുക്കളെന്ന് പറയാൻ ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ലോകത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാനും, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം തിരയാനുമാണ് അവൾ ഈ മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടിയത്. ആ തണുത്ത മുറിക്കുള്ളിൽ, ഈ ജാലകപ്പടിയിലായിരുന്നു അവളുടെ ഭൂരിഭാഗം സമയവും കടന്നുപോയത്.
പുറത്തെ തണുപ്പിലേക്ക് നോക്കി, തന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആരുമറിയാതെ തീർന്നുപോകുമല്ലോ എന്ന് കരുതി നെടുവീർപ്പിട്ട ദിനങ്ങൾ എത്രയെന്നതിന് അവൾക്ക് തന്നെ കണക്കില്ലായിരുന്നു. ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് അവളുടെ സങ്കടങ്ങളുടെ കഥകൾ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഇതേപോലൊരു മഞ്ഞുപിടിച്ച ഡിസംബർ മാസത്തിലാണ് അവൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവന്നത്. ആദി. ഒരു സഞ്ചാരിയും ചിത്രകാരനുമായിരുന്ന അവൻ, മഞ്ഞിന്റെ ഭംഗിയും മലനിരകളുടെ വന്യതയും തന്റെ ക്യാൻവാസിലേക്ക് പകർത്താനാണ് ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിയത്. യാദൃച്ഛികമായാണ് അവൻ ഈ ബംഗ്ലാവിനെക്കുറിച്ചും ഇവിടെ തനിച്ചു താമസിക്കുന്ന ദേവകിയെക്കുറിച്ചും അറിയുന്നത്. ഒരു വൈകുന്നേരം, വഴിതെറ്റി ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ക്യാൻവാസും ബ്രഷുമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആ വരവ് ദേവകിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവായി മാറി.
ആദിയുടെ ചിരിക്ക് ഈ കഠിനമായ മൂന്നാറിലെ മഞ്ഞിനെപ്പോലും അലിയിക്കാനുള്ള ചൂടും വെളിച്ചവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട ഗുഹകളിലേക്ക് വെളിച്ചം പടരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.ആദിയുടെ വരവോടെ ദേവകിയുടെ ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞു. അതുവരെ അവൾ ഇരുൾ നിറച്ച ഇരുണ്ട ഏകാന്തതയിലേക്ക് അവൻ ചായങ്ങൾ ചാലിച്ചു. മരവിച്ചുപോയ അവളുടെ മനസ്സിൽ പ്രണയത്തിന്റെ സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. അവൻ ഓരോ തവണയും ക്യാൻവാസിൽ ചായം തേക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ജീവിതത്തിലും പുതിയ നിറങ്ങൾ ജനിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് ആ മഞ്ഞിൻ പാതകളിലൂടെ നടന്നു, മലനിരകളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു, കാട്ടുപൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ശ്വസിച്ചു.
ഒടുവിൽ പരസ്പരം ഒന്നാകാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. ദേവകിയുടെ ജീവിതം എപ്പോഴും ഒരു മായാലോകം പോലെ സുന്ദരമായി മാറിയത് ആദിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടുമാത്രമായിരുന്നു. അവൾ കണ്ടിരുന്ന എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ഒരൊറ്റ മുഖമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—അത് ആദിയുടേതായിരുന്നു.
അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിലും അവളുടേത് മാത്രമായ ഒരു കൈത്താങ്ങായിരുന്നു അവൻ. അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഒന്നിനെയും അവൾക്ക് ഭയമില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ, വിധി എപ്പോഴും ക്രൂരമാണല്ലോ. പ്രകൃതി അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ മുഖം കാണിച്ചുതരുമ്പോഴും, അതിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ദുരന്തം ഒളിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് ദേവകി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഇതേപോലൊരു കനത്ത മഞ്ഞും മഴയുമുള്ള രാത്രിയിലാണ് ആ വലിയ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്. ടൗണിൽ പോയി ദേവകിക്ക് ആവശ്യമായ ചില സാധനങ്ങളും പുതിയ പെയിന്റിംഗ് സാമഗ്രികളും വാങ്ങി മടങ്ങിവരികയായിരുന്നു ആദി. അന്ന് സാധാരണയിലും കവിഞ്ഞ് പ്രകൃതി ശാഠ്യം പിടിച്ചിരുന്നു. കനത്ത മഴയും അതിനൊപ്പം കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്ന മഞ്ഞും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദിയുടെ ജീപ്പ് സഞ്ചരിച്ച പാതയിൽ വച്ച് ഭയങ്കരമായ ഒരു മലയിടിച്ചിലുണ്ടായി.
മലമുകളിൽ നിന്നും ഒലിച്ചുവന്ന മണ്ണും വലിയ പാറക്കഷ്ണങ്ങളും ആ ജീപ്പിന് മുകളിലേക്ക് പതിക്കുകയും, അതിനെ താഴ്വരയിലേക്ക് തള്ളിയിടുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വിവരമറിഞ്ഞ് രക്ഷാപ്രവർത്തകർ സംഭവസ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് തകർന്നടിഞ്ഞ മണ്ണും വൻ പാറക്കഷ്ണങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു. ആദിയെക്കുറിച്ചോ അവൻ സഞ്ചരിച്ച വണ്ടിയെക്കുറിച്ചോ യാതൊരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല.
ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ട തിരച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ, കനത്ത മഞ്ഞും മോശം കാലാവസ്ഥയും കാരണം രക്ഷാപ്രവർത്തകർ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ ആ മഞ്ഞിൻ മലകളിൽ, ആ കനത്ത താഴ്വരയിൽ എവിടെയോ എന്നെന്നേക്കുമായി മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ വിധിയെഴുതി.
ആ വാർത്ത കേട്ട നിമിഷം ദേവകിയുടെ കാതുകളിൽ ഒരു വലിയ ഇരമ്പൽ മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചത്. അവളുടെ ലോകം തകർന്നടിയുകയായിരുന്നു.ആ വാർത്ത ദേവകിയെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തു കളഞ്ഞു.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ വസന്തം അവിടെ അവസാനിക്കുക യായിരുന്നു. ആദിയുടെ വിയോഗത്തിന് ശേഷം അവൾ ഒരു ജീവച്ഛവമായി മാറി. ലോകം അവൾക്ക് ചുറ്റും നിശ്ചലമായി തോന്നി. ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും അവരുടെ സഹതാപ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും അവൾ വീണ്ടും ഒളിച്ചോടി. ഈ പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് തന്നെ അവൾ മടങ്ങിയെത്തി. അവളുടെ സുന്ദരമായ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം ആ കനത്ത മഞ്ഞിൽ ഒലിച്ചുപോയെന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു യുഗം പോലെയാണ് കടന്നുപോയത്.
ആദിയുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം ബാക്കിയായ ആ മുറിയിൽ അവൾ തനിച്ചായി.
അവൾ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് വീണ്ടും ജാലകച്ചില്ലിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കനത്ത കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി ജാലകപ്പടിയിൽ വീണു. അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു: “എന്തിനാണ് വിധി തനിക്ക് ഇത്രയും നല്ലൊരു കൂട്ട് തന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് മായാലോകത്തിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോയത്? ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളേ, നിങ്ങളും എന്നെ തനിച്ചാക്കി മാഞ്ഞുപോയോ?” അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി പോലും അവളുടെ സങ്കടത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതായി തോന്നി. അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടിയെന്നോണം പുറത്ത് കാറ്റ് കൂടുതൽ ശക്തിയായി വീശിയടിച്ചു. മരവിച്ചുനിൽക്കുന്ന മരച്ചില്ലകൾ കാറ്റിലിളകി ഭയാനകമായ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ലോകം മുഴുവൻ ശൂന്യമാണെന്നും, താൻ ഇനി ഈ ഭൂമിയിൽ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നുമുള്ള ചിന്ത അവളെ കൂടുതൽ വലിഞ്ഞുമുറുക്കി. ആ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിന് അവളുടെ സങ്കടത്തേക്കാൾ കട്ടി കുറവായിരുന്നു.
സമയം പതുക്കെ കടന്നുപോയി. ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ഇരുട്ട് പടരാൻ തുടങ്ങി. വിളക്കുകൾ തെളിക്കാൻ പോലും ദേവകിക്ക് തോന്നിയില്ല. ഇരുട്ടാണ് തന്റെ അവസ്ഥയ്ക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യം എന്ന് അവൾ കരുതി. അവൾ ആ ജാലകപ്പടിയിൽ തന്നെ തല ചായ്ച്ചിരുന്നു.
പുറത്തെ മഞ്ഞിന്റെ വെളുപ്പ് ഇപ്പോൾ രാത്രിയുടെ വരവറിയിച്ചുകൊണ്ട് നേർത്ത നീലനിറത്തിലേക്ക് വഴിമാറിയിരുന്നു. തണുപ്പ് വീണ്ടും കനത്തു. പെട്ടെന്നാണ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത പടർന്നത്. അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന കാറ്റിന്റെ ഭീകരമായ ഇരമ്പൽ പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. പ്രകൃതി മുഴുവൻ ശ്വാസമടക്കി നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തണുത്തുറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ബംഗ്ലാവിന് പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം പടരുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. എന്തോ ഒരു ആകർഷണം അവളെ പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ജാലകത്തിന് പുറത്ത്, അല്പം മുൻപ് വരെ ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞ് വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ വലിയ പൂമരച്ചുവട്ടിൽ ഒരു നിഴൽ രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കട്ടിമഞ്ഞിന്റെ ആവരണങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആ രൂപം പതുക്കെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു വന്നു. ദേവകിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അതിവേഗത്തിലായി. നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം മുറിക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കാമായിരുന്നു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്ന് അവൾ ആ രൂപത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
അതൊരു വെറും ഭ്രമമാണോ അതോ തന്റെ മനസ്സിന്റെ തോന്നലാണോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു.എന്നാൽ, വെളുത്ത മഞ്ഞിന്റെ മറ നീക്കി ആ രൂപം ജാലകത്തിനടുത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു വന്നു. വെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് ആ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അത്… അത് ആദിയായിരുന്നു! അവൾ എത്രയോ രാത്രികളിൽ സ്വപ്നം കണ്ട, എത്രയോ പകൽസമയങ്ങളിൽ ഓർത്ത് കരഞ്ഞ അവളുടെ സ്വന്തം ആദി.
അതേ ചിരി, അതേ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. അവൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും ഒരു പ്രത്യേക വെള്ളി വെളിച്ചം പടർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ മഞ്ഞിൻ കണികകൾ അവന് ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്യുന്നതായി തോന്നി. അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയതുപോലെയുള്ള ആകുലതകളോ സങ്കടങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം തികഞ്ഞ ശാന്തതയായിരുന്നു. അവൻ ജാലകച്ചില്ലിന് തൊട്ടപ്പുറം വന്നു നിന്നു, അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ദേവകി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ജാലകം തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ കൈകൾ ചലിച്ചില്ല. ശരീരത്തിലെ സർവ്വ ശക്തിയും ചോർന്നുപോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾക്ക് ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. അവൾ നിസ്സഹായയായി, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവനെ നോക്കി. താൻ എപ്പോഴും കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച, തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളെയെല്ലാം അലിയിച്ചുകളഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവൻ വീണ്ടും ഉരുവിട്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ അത് കേട്ടുനിന്നു. അവൾക്കായി അവൻ കരുതിവെച്ച ആ വാക്കുകൾ പ്രകൃതിയുടെ ഒരു മന്ത്രം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ആ പഴയ പൂമരത്തിലേക്ക് നോക്കി. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, അതുവരെ ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞ് വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ മരത്തിൽ നിന്നും ചെറിയൊരു സുഗന്ധം വമിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ സുഗന്ധം ബംഗ്ലാവിന്റെ ചെറിയ വിടവുകളിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. ആദിയുടെ സാന്നിധ്യം ആ തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രകൃതിയെപ്പോലും വീണ്ടും ജീവനിലേക്ക് ഉണർത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. പ്രകൃതിയും അവനും ഒന്നാണെന്ന് ദേവകിക്ക് മനസ്സിലായി.
”ഈ കഠിനമായ മഞ്ഞുകാലം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകില്ല ദേവൂ,” അവൻ വീണ്ടും അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“പ്രകൃതിയുടെ നിയമം അനുസരിച്ച് മഞ്ഞുകാലത്തിന് ശേഷം വസന്തം വന്നേ തീരൂ. ഇനിയുമൊരു വസന്തമായി നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങാൻ ഞാൻ വരും. നീ ഈ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ എന്നെ നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയും. നിന്റെ ഈ ജാലകവാതിലിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകും. നീ ധൈര്യമായിരിക്കണം, നിന്റെ ജീവിതം നീ ജീവിച്ചു തീർക്കണം. നിന്റെ സന്തോഷങ്ങളിലാണ് ഇനി എന്റെ സന്തോഷം.”
പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിൽ വീണ്ടും മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. കാറ്റിന് വീണ്ടും വേഗത കൂടി. താഴ്വരയിൽ നിന്നും വലിയൊരു മഞ്ഞിന്റെ പാളി അവർക്കിടയിലേക്ക് ഭീകരമായി വീശിയടുത്തു. ആ കനത്ത വെളുത്ത പുകയ്ക്കുള്ളിൽ ആദിയുടെ രൂപം പതുക്കെ പതുക്കെ ആ വെള്ളിവെളിച്ചത്തിൽ ലയിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ആ മഞ്ഞിന്റെ മറവിലേക്ക് വീണ്ടും മറയുന്നത് നോക്കി ദേവകി എല്ലാ ശക്തിയുമെടുത്ത് “ആദീ…” എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ദേവകി പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ ജാലകപ്പടിയിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങിപ്പോയതായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ച് ഇപ്പോഴും ദ്രുതഗതിയിൽ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രഭാതത്തിന്റെ മനോഹരമായ വെളിച്ചം പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ കവിളുകളിൽ ഇപ്പോഴും കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. മുറിയിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജനാല അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ അതോ തന്റെ ആദി സത്യമായി തന്നെ കാണാൻ വന്നതാണോ? അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, അത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമായി തള്ളിക്കളയാൻ അവളുടെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. കാരണം, ആദിയുടെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് ഇപ്പോഴും അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാരവും സങ്കടവും പൂർണ്ണമായും മാറിപ്പോയിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തിയും പുതിയൊരു ഉന്മേഷവും അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. മൂന്ന് വർഷമായി അവളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ വലിയ ശൂന്യത എങ്ങോ മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ജാലകത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളും പൂർണ്ണമായി തുറന്നിട്ടു. തണുത്ത ശുദ്ധവായു അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ദിവസങ്ങളായി മൂന്നാറിനെ മൂടിക്കിടന്നിരുന്ന കട്ടിമഞ്ഞ് പതുക്കെ മാറിപ്പോകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അകലെ മലനിരകൾക്ക് മുകളിലൂടെ സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ചു. ആ പ്രകാശം മലനിരകളെ മുഴുവൻ സ്വർണ്ണപ്പൊടി ചാലിച്ചതുപോലെ സുന്ദരമാക്കി മാറ്റി.
അവൾ പതുക്കെ താഴേക്ക്, പുറത്തെ ആ പഴയ പൂമരത്തിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളെ അവൾക്ക് തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ ജീവനറ്റതുപോലെ, വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ മരത്തിന്റെ ചില്ലകളിൽ ഇതാ ചെറിയ പച്ചിലകൾ തളിർത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു! പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതം പോലെ, ആ ഇലകൾക്കിടയിൽ ചെറിയ നീലപ്പൂക്കളുടെ മൊട്ടുകൾ വിരിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിൽ ആ പുതിയ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അത് കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ അവൾ ശ്വസിച്ച അതേ സുഗന്ധമായിരുന്നു.
ആദി പറഞ്ഞത് എത്രയോ സത്യമായിരുന്നു. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും മാഞ്ഞു പോയിട്ടില്ല, അവ ഈ മഞ്ഞിന്റെ മറവിൽ വസന്തത്തെ കാത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കുക nയായിരുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ വസന്തം തിരിച്ചെത്തുന്നതുപോലെ, അവളുടെ ജീവിതത്തിലും പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആദി മരണപ്പെട്ടിട്ടില്ല, അവൻ തന്റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. തന്റെ വഴിവിളക്കായി, തന്റെ നിഴലായി അവൻ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന വലിയൊരു ഉറപ്പ് ഇപ്പോൾ അവൾക്കുണ്ട്. മഞ്ഞിൻ ജാലകം അവൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നത് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കായിരുന്നു.
ദേവകി ജാലകപ്പടിയിൽ കൈകൾ ഊന്നി പുറത്തെ ആ മനോഹരമായ വസന്തത്തിലേക്ക് നോക്കി തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിടാനും, ആദിയുടെ ഓർമ്മകളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തന്റെ ജീവിതം സുന്ദരമായി ജീവിച്ചു തീർക്കാനും അവൾ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ ജാലകവാതിൽ പൂർണ്ണമായും തുറന്നിട്ടു, തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആ പുതിയ വസന്തത്തിന്റെ തണുത്ത കാറ്റിനെയും, ആദിയുടെ അനശ്വരമായ പ്രണയത്തെയും നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഉള്ളിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്…