അഗ്രഹാരത്തിലെ കണ്ണുനീർക്കോലങ്ങൾ
രചിതാവ് – അനിഷ
“ഹരി, നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ. അവർ എന്നെ ആ വൃദ്ധന് വിൽക്കുകയാണ്. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കണം. എന്നെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൂ.”
വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി, ആരും കാണാതെ തന്റെ വീടിന്റെ പിൻവാതിലിൽ എത്തിയ ഹരിശങ്കറിന്റെ കൈകൾ ജനലഴികളിലൂടെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ സാവിത്രി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, ആ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് ഹരിശങ്കർ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“സാവിത്രീ, നീ ഭയപ്പെടേണ്ട. ഞാൻ നിന്നെ ഈ നരകത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും. നാളെ പുലർച്ചെ വണ്ടി വരും. നമ്മൾ ഈ നാടുവിട്ടു പോകും.”
നീലമേഘങ്ങൾ ആകാശത്തിന്റെ നീലപ്പട്ടിൽ വെള്ളിനൂലുകൾ കൊണ്ട് കൺചിമ്മുന്നതുപോലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ കോർത്തിട്ട ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്.
ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലെ താമരപ്പൊയ്കയിൽ കാറ്റുപിടിക്കുമ്പോൾ ഓളങ്ങൾ തുള്ളിത്തുളുമ്പും. ആ പൊയ്കക്കരയിലെ കൽപ്പടവുകളിലിരുന്ന്, വെള്ളത്തിൽ പാദങ്ങൾ മുക്കി, കാൽവിരലുകൾ കൊണ്ട് ഓളങ്ങളെ തഴുകുന്നത് സാവിത്രിയുടെ പതിവായിരുന്നു. അവൾ ആ അഗ്രഹാരത്തെരുവിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. ഒരു താരിളം പെൺകിളിയെപ്പോലെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചില്ലകൾ മേഞ്ഞ്, അവൾ നാളെയെക്കുറിച്ച് ഒരുപാടു മോഹങ്ങൾ നെയ്തുകൂട്ടിയിരുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ഹരിശങ്കർ എന്ന പേരായിരുന്നു. തെരുവിന്റെ അറ്റത്തുള്ള തറവാട്ടു വീട്ടിലെ യുവാവ്. അവർ തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു. അഗ്രഹാരത്തിലെ കൽപ്പനകൾ കളമെഴുതിയ ആ കൽപ്പടവുകളിൽ വെച്ചായിരുന്നു അവർ തങ്ങളുടെ പ്രണയം പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചിരുന്നത്.
ആരും കാണാതെ, ലോകമറിയാതെ ഒളിച്ചുവെച്ച ഒരു പവിത്രമായ പ്രണയം. സാവിത്രി രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ ആ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കും. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരിമണി കോലം വിരിയും. സാവിത്രി രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അഗ്രഹാരത്തെരുവിൽ വരയ്ക്കുന്ന അരിമണിക്കോലങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയായിരുന്നു. തുമ്പപ്പൂവും തുളസിയിലയും ചേർത്തുവെച്ച്, അരിപ്പൊടി കൊണ്ട് അവൾ കോലങ്ങൾ വരയ്ക്കുമ്പോൾ, ഹരിശങ്കർ ആ വഴി നടന്നുപോകുമായിരുന്നു. ആരും കാണാതെ അവൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും. ആ പുഞ്ചിരി മതിയായിരുന്നു സാവിത്രിക്ക് ദിവസം മുഴുവൻ സന്തോഷിക്കാൻ.
എന്നാൽ, വിധി അവൾക്കായി കരുതിവെച്ചത് കനത്ത ഒരു നിശാസന്ധ്യയായിരുന്നു. ഒരു കഠിനമായ മഴ പെയ്തു തോർന്നതുപോലെ, അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് കെട്ടുപോയി. സാവിത്രിയുടെ മാതാപിതാക്കൾ പെട്ടെന്നുണ്ടായ കടബാധ്യതകളിലും രോഗങ്ങളിലും പെട്ട് മരണമടഞ്ഞു. തുണയാകേണ്ടവരെല്ലാം അവളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി.
ആ വലിയ അഗ്രഹാരത്തെരുവിൽ, ഒരു തുരുത്തിലെന്നപോലെ സാവിത്രി തനിച്ചായിപ്പോയി. അവിടെ അവൾ മാത്രം, ഭയത്തോടെ, കണ്ണീരോടെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് തള്ളിവിടപ്പെട്ടു.
സാവിത്രി ഒറ്റപ്പെട്ടതോടെ, അഗ്രഹാരത്തിലെ പ്രമാണിമാരും ബന്ധുക്കളും അവൾക്കുമേൽ കണ്ണുവെക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്നേഹം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചെടികളിൽ നിന്ന്, പൂക്കൾ അറുത്തെടുത്ത് അതിന്റെ ദളങ്ങൾ നുള്ളി രസിക്കുന്ന ചില മൂഢന്മാർ ആ തെരുവിലു മുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അവളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ പദ്ധതിയിട്ടു. അഗ്രഹാരത്തിലെ വലിയ ജന്മിയും അറുപത് വയസ്സ് തികഞ്ഞവനുമായ അനന്തപത്മനാഭൻ സ്വാമിയുടെ കണ്ണുകൾ സാവിത്രിയിൽ പതിഞ്ഞു.
ക്രൂ.രനായ, എന്നാൽ സമ്പന്നനായ ആ വൃദ്ധൻ സാവിത്രിയുടെ അനാഥത്വത്തെ വിലയ്ക്കെടുത്തു. അവളുടെ ബന്ധുക്കൾക്ക് പണം നൽകി അവൾക്ക് താലി ചാർത്താൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു. സാവിത്രിയും ഹരിശങ്കറും തമ്മിലുള്ള പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിട്ടും, ആ അഗ്രഹാരക്കൂട്ടം അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. കാരണം, അഗ്രഹാരത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും സമ്പത്തിനും മുന്നിൽ പ്രണയത്തിന് യാതൊരു വിലയുമില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ തലേന്ന് ആരും കാണാതെ ഹരി അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിയെത്തിയത്. എന്നാൽ അവർ സംസാരിക്കുന്നത് അഗ്രഹാരത്തിലെ പ്രമാണിയായ വാസുദേവന്റെ ആളുകൾ കണ്ടിരുന്നു. ഹരിശങ്കർ മടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും നാലഞ്ചുപേർ വ.ടികളുമായി അവനെ വളഞ്ഞു.
അനന്തപത്മനാഭൻ സ്വാമി ഏർപ്പാടാക്കിയ “ക്വാട്ടേഷൻ സംഘം” ആയിരുന്നു അത്. അവർ അവനെ ക്രൂരമായി നേരിട്ടു.
“എടാ ചെക്കാ! അഗ്രഹാരത്തിലെ പ്രമാണിയുടെ പെണ്ണിലേക്ക് നിന്റെ കണ്ണ് നീളുന്നോ? നിനക്കുള്ള ആയുസ്സ് കഴിഞ്ഞെടാ!” സംഘത്തലവൻ അലറി.
അവർ വ.ടികൾ കൊണ്ട് ഹരിശങ്കറിന്റെ പുറത്തും കാലുകളിലും മാറിമാറി അ.ടിച്ചു. ഹരിശങ്കർ അവരെ തിരിച്ചു നേരിടാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ ഒരുവനെ അ.ടിച്ചു താഴെയിട്ടു, മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിലെ വടി പിടിച്ചുവാങ്ങി തിരിച്ചടിച്ചു. ഒരു വലിയ വഴക്കും അ.ടിയും അവിടെ നടന്നു. ഇരുട്ടിൽ തെരുവ് യുദ്ധക്കളമായി മാറി. എന്നാൽ എണ്ണത്തിൽ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവർ ഹരിശങ്കറിനെ വളഞ്ഞിട്ട് മ.ർദ്ദിച്ചു. തലയ്ക്ക് ശക്തമായ അടിയേറ്റ ഹരിശങ്കർ ബോധരഹിതനായി വീണു. അവനെ അവർ വലിച്ചി.ഴച്ച് തെരുവിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ഒരു പഴയ ഗോഡൗണിൽ കൊണ്ടുപോയി പൂട്ടിയിട്ടു.
പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ, ആലീലവ.യറുള്ള, കന്യകയായ ആ ആവണിപ്പെണ്ണിന്റെ കഴുത്തിൽ, അറുപതായ ആ ഭ്രാന്തൻ വൃദ്ധൻ താലി ചാർത്തി. അഗ്രഹാരത്തെരുവ് അത് ആഘോഷമാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ, സാവിത്രി ഒരു ജീവനില്ലാത്ത പ്രതിമയെപ്പോലെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ നിദ്രയിൽ മയങ്ങുന്ന ഒരു ശാന്തമായ കോലം പോലെയായി മാറി. പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ മോഹങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ചിത എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വെറുമൊരു പെൺമണ്ണിക്കോലമായി, ഒരു കളിപ്പാവയായി ആ വലിയ നാലുകെട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെട്ടു.
അനന്തപത്മനാഭൻ സ്വാമിയുടെ വീട്ടിലെ ജീവിതം സാവിത്രിക്ക് നരകതുല്യമായിരുന്നു. തടിയനും അറുപത് വയസ്സുകാരനുമായ ആ വൃദ്ധന് കടുത്ത മാനസികഭ്രാന്തും സം.ശയരോഗവുമുണ്ടായിരുന്നു. സാവിത്രി മറ്റാരെയോ മനസ്സിൽ ഓർക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഭ്രാന്തമായ ചിന്ത അയാളെ എപ്പോഴും വേ.ട്ടയാടി. രാത്രികളിൽ മ.ദ്യപിച്ചെത്തുന്ന അയാൾ ആ തടിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മൃദുലമായ ശ.രീരത്തിൽ ക്രൂ.രമായി ഉ.പദ്രവിക്കുമായിരുന്നു.
വ.ടികൊണ്ടും കയ്യിൽ കിട്ടുന്ന സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടും അയാൾ അവളെ ത.ല്ലിച്ച.തച്ചു. അവളുടെ ദയനീയമായ നിലവിളി കേട്ട് അയാൾ ഭ്രാന്തമായി ചിരിക്കുമായിരുന്നു. അവളുടെ മിഴിക്കോണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വറ്റാത്ത ദിവസങ്ങളില്ലായിരുന്നു. ഒരു കാലത്ത് കൊലുസ്സണിഞ്ഞ്, കിലുകിലുപ്പയോടെ അഗ്രഹാരത്തെരുവിൽ നടന്നിരുന്ന അവളുടെ മൃദുലമായ പാദങ്ങളിൽ പിന്നീട് വീണത് ചങ്ങലകളുടെയും പീഡ.നങ്ങളുടെയും കഠിനമായ വ്രണങ്ങളായിരുന്നു.
ആ തടിയൻ വൃദ്ധന്റെ മൃ.ഗീയമായ ഉ.പദ്രവങ്ങൾ താങ്ങാനാകാതെ ആ പാവം പെൺകുട്ടി ദിവസവും മരണത്തെ പ്രാർത്ഥിച്ച് പിടഞ്ഞു.
*********************
ബോധം തിരികെ കിട്ടിയ ഹരിശങ്കർ ഗോഡൗണിൽ നിന്നും പുറത്തു കടന്നപ്പോഴേക്കും വൈകി പ്പോയിരുന്നു. സാവിത്രി മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയായി ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അവൻ ദിവസവും രാത്രി അഗ്രഹാരത്തെ രുവിളക്കിന്റെ മങ്ങുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, സാവിത്രിയുടെ ജനലഴികൾക്കപ്പുറം വന്ന് കാവൽ നിൽക്കു മായിരുന്നു. ക്രൂ,രനായ ഭർത്താവിന്റെ പീ.ഡനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി ജനലരികിൽ വന്നിരിക്കുന്ന സാവിത്രിയുടെ നീർമിഴിക്കോണിൽ, ഹരിയുടെ രൂപം ഒരു ചെറിയ ശോഭയായി മിന്നിമറയും. തനിക്ക് വേണ്ടി പുറത്ത് ഒരാൾ കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന ചിന്ത മാത്രമാണ് ആ നരകത്തിലും അവളെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തിയത്.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. സാവിത്രിയുടെ ചിരി പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അവൾ ആ നാലുകെട്ടിൽ വെറുമൊരു ദാസിയെപ്പോലെ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ, പ്രകൃതിക്ക് സാവിത്രിയോട് കാരുണ്യം തോന്നിയിട്ടെന്നവണ്ണം, ഒരു ദിവസം ആ വാർത്ത പുറത്തുവന്നു: അനന്തപത്മനാഭൻ സ്വാമി പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഹൃദയാഘാതത്തെ തുടർന്ന് മരണപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ആ മരണം സാവിത്രിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല നൽകിയത്, മറിച്ച് മറ്റൊരു ക്രൂ.രമായ ആചാരത്തിന്റെ ചങ്ങലക്കെട്ടുകളായിരുന്നു. അഗ്രഹാരത്തിലെ കടുത്ത യാഥാസ്ഥിദി നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഒരു സ്ത്രീ വിധവയായാൽ അവൾ പിന്നീട് সমাজে ജീവിക്കാൻ യോഗ്യയല്ല. അവൾ ഭോ.ഗസുഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം, ആഭരണങ്ങൾ മാറ്റണം, അതിലുപരിയായി അവളുടെ തലമുടി പൂർണ്ണമായും ക്ഷൗരം ചെയ്യണം (തലമുണ്ഡനം ചെയ്യണം). അവൾ ഒരു ജീവിക്കുന്ന ശവമായി മാറണം.
അനന്തപത്മനാഭന്റെ മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ ഉടൻ തന്നെ, അഗ്രഹാരത്തിലെ മൂപ്പന്മാരും ബന്ധുക്കളും സാവിത്രിയെ തെരുവിലേക്ക് വലിച്ചിറക്കി. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന കൊലുസ്സുകളും വളകളും അവർ തല്ലിയുടച്ചു. കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ച്, അവളെ അഗ്രഹാരത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള കൽപ്പടവുകളിൽ ഇരുത്തി. ഒരു വശത്ത് മൂർച്ചയേറിയ ക.ത്തിയും ക്ഷൗരക്ക.ത്തിയുമായി നാപിതൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നീണ്ട, കാർമേഘം പോലുള്ള മുടിയിഴകൾ അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്താൻ അവർ തയ്യാറെടുത്തു.
സാവിത്രി കണ്ണുനീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു:
“വേണ്ട… എന്നെ ഇങ്ങനെ കൊ.ല്ലരുതേ… ഞാൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല… ദൈവത്തെ ഓർത്ത് എന്നെ വിടൂ!”
മൂപ്പനായ രാമനാഥൻ സ്വാമി അട്ടഹസിച്ചു: “അഗ്രഹാരത്തിന്റെ ആചാരമാണിത്! പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ വിധവയായവളാണെങ്കിലും തല മുണ്ഡനം ചെയ്ത് ഇവിടെ കിടക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ തെരുവിന് ശാപം കിട്ടും.” അവർ സാവിത്രിയെ ബലമായി പിടിച്ചുവെച്ചു.
നാപിതൻ അവളുടെ തലമുടിയിൽ ആദ്യത്തെ ക.ത്തി വെക്കാൻ ഒരുങ്ങി. സാവിത്രി തന്റെ വിധി ഓർത്ത് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ എല്ലാ കോലങ്ങളും കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്നുപോയ നിമിഷം!
“നിർത്തൂ!”പെട്ടെന്ന്, ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ ആ ശബ്ദം അഗ്രഹാരത്തെരുവിനെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. ജനക്കൂട്ടത്തെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ട് ഹരിശങ്കർ അവിടേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കോപവും പ്രണയവും ഒരുപോലെ തിളങ്ങുന്നു ണ്ടായിരുന്നു. നാപിതൻ സാവിത്രിയുടെ തലയിൽ വെക്കാൻ പോയ ആ ക്ഷൗരക്കത്തി ഹരിശങ്കർ തന്റെ കൈകൊണ്ട് തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. അവൻ സാവിത്രിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ നിന്നു.
“ആരാണ് നീ? അഗ്രഹാരത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളെ തടയാൻ നിനക്കെന്ത് അധികാരം?” മൂപ്പന്മാർ ക്രോധത്തോടെ അലറി. അനന്തപത്മനാഭന്റെ ആളുകളും അഗ്രഹാരത്തിലെ ഗു.ണ്ടകളും ഹരിശങ്കറിനെ വളഞ്ഞു. വീണ്ടും ഒരു കനത്ത വഴക്കും അ.ടിയും അവിടെ ആരംഭിച്ചു.
“ഇവനെ ത.ല്ലിക്കൊല്ലെടാ!” രാമനാഥൻ ഉത്തരവിട്ടു.
അഞ്ചാറുപേർ ഒരേസമയം ഹരിശങ്കറിന്റെ നേർക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. ഹരിശങ്കർ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് അവരെ നേരിട്ടു. ആദ്യമവന്റെ മുഖത്തൊരു ഇടി വീണു, ചു.ണ്ടുപൊട്ടി ചോ.ര.യൊഴുകി. എങ്കിലും അവൻ പിന്മാറിയില്ല. വായുവിൽ ഉയർന്നുവന്ന ഒരു തടിയൻ ഗു,ണ്ടയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് അവൻ ശക്തമായി തൊ.ഴിച്ചു. അവൻ തെറിച്ചുവീണു. മറ്റൊരാളുടെ കൈ തിരിച്ചു പിടിച്ച് ഹരിശങ്കർ ഒടിച്ചുകളഞ്ഞു. കൽപ്പടവുകളിൽ ചോ.രത്തുള്ളികൾ വീണു.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ മൂന്നുപേർ ചേർന്ന് അവനെ ച.വിട്ടി താഴെയിട്ടു. സാവിത്രി ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു: “ഹരി… വേണ്ട… എന്നെ ഓർത്ത് പിന്മാറൂ!” എന്നാൽ ഹരിശങ്കർ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള അവസാന പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്. അവിടെ കിടന്ന ഒരു വലിയ തടിക്കഷണം എടുത്ത് അവൻ ഗുണ്ടകളെ ത.ല്ലിയോടിച്ചു. അവന്റെ രൗദ്രഭാവം കണ്ട് അഗ്രഹാരക്കൂട്ടം ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി.
ഹരിശങ്കർ വിറയ്ക്കുന്ന സാവിത്രിയെ സ്വന്തം ശരീരത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അഗ്രഹാര ക്കൂട്ടത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“ഇവൾ എന്റേതാ… ഇവളെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല! ഞങ്ങൾ ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും പൊയ്ക്കൊള്ളാം.”
ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും അവനെ നോക്കി വീണ്ടും ഭീഷണി മുഴക്കി: “ഇവൾ ഒരു വിധവയാണ്! ഇവളെ തൊട്ടാൽ അഗ്രഹാരത്തിന് ശാപമാണ്! നിങ്ങൾ ജപിച്ചു ജീവിക്കേണ്ടവരാണ്!”
“മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങളും ശാപങ്ങളും എനിക്ക് പുല്ലാണ്. എന്റെ പെണ്ണിനെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഇനി ആരെയും അനുവദിക്കില്ല,” ഹരിശങ്കർ ആക്രോശിച്ചു.
ആ ഭീഷണികൾക്കൊന്നും ഹരിശങ്കറിനെ തടയാനായില്ല. അവൻ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന, മുറിവേറ്റ കൈകളിൽ തന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. ഇനി ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ലെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അവൻ സാവിത്രിയുടെ കൈപിടിച്ചു വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. സാവിത്രി വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ഹരിശങ്കറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പ്രത്യാശയുടെ കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
അഗ്രഹാരത്തിന്റെ ശാപവാക്കുകളും ആക്രോശങ്ങളും അവർക്ക് പിന്നിൽ അടങ്ങിമൊഴിഞ്ഞു. ഹരിശങ്കർ സാവിത്രിയുടെ കൈ കോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ആ അഗ്രഹാരത്തെരുവിന്റെ കൽപ്പടവുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇറങ്ങി നടന്നു. ഇപ്പോൾ അഗ്രഹാരത്തെരുവിളക്കിലെ വെളിച്ചം മങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു; അത് അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ ലോകത്തിന്റെ പുലരിയായി പ്രകാശിക്കുകയായിരുന്നു. കൺചിമ്മുന്ന നീലമേഘങ്ങൾക്ക് താഴെ, ആ പഴയ അനാചാരങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, ദൂരെ ഒരിടത്ത് അവർ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങി. ഒരു കണ്ണുനീർക്കോലമായി ഒടുങ്ങിപ്പോകേണ്ടിയിരുന്ന സാവിത്രിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഹരിശങ്കർ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ നിറങ്ങൾ ചാലിച്ചെഴുതി.
“ശുഭം”