മണവാട്ടിയുടെ വേഷത്തിൽ, വിറയ്ക്കുന്ന നെഞ്ചോടെ മാളവിക ആ മണിയറയിൽ കാത്തിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണമുള്ള ആ മുറിയിൽ പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടത്. ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു വന്ന ദേവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ…..

​മാളവിക

എഴുതിയത് – അനിഷ

“വേണ്ട അച്ഛാ… പ്ലീസ്, എന്നെ ആ തറവാട്ടിലേക്ക് കെട്ടിച്ചു വിടരുതേ… അയാൾക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന് നാട്ടുകാർ മുഴുവൻ പറയുന്നുണ്ട്. എന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ അയക്കരുത്, ഞാൻ അച്ഛന്റെ കാലു പിടിക്കാം…”
​
ചുവരിലേക്ക് ഒതുങ്ങിനിന്ന്, നെഞ്ചോട് കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് മാളവിക കരഞ്ഞു നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു.
​
“നീ ഒന്നു മിണ്ടാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ പെണ്ണേ! ഭ്രാന്തല്ല, അയാൾക്ക് ചെറിയൊരു അസുഖമേയുള്ളൂ. അതിപ്പോ ആർക്കാ ഇല്ലാത്തത്? വലിയ പണക്കാരായ തറവാട്ടുകാരാ. നിന്നെ അവർ പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കോളും.” അച്ഛൻ രാഘവൻ തിണ്ണയിലിരുന്ന് പു.കയില ചവച്ചുകൊണ്ട് ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
​
“അതല്ല അച്ഛാ… എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. എന്നെക്കാൾ ഒത്തിരി പ്രായമുള്ള ആളാ…”
​
“പ്രായവും അസുഖവും നോക്കാൻ ഇവിടെ വേറെ ആണുങ്ങളില്ല!” അച്ഛൻ ദേഷ്യത്തോടെ തിണ്ണയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “പെണ്ണായി ജനിച്ചാൽ ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ കെട്ടുപ്രായം തികയും. നിന്നെയും ചുമന്ന് ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയാൻ എനിക്ക് വയ്യ. അവർ തരാമെന്നേറ്റ പണവും സ്വർണ്ണവും ഉണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ അനിയന്മാരുടെ കടമെങ്കിലും വീടും. നീ കാരണം ഈ കുടുംബം രക്ഷപെടുമെങ്കിൽ നീ അത് അനുസരിച്ചേ പറ്റൂ!”
​
അച്ഛന്റെ ആ കടുത്ത വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ മാളവികയ്ക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. അടുക്കളവാതിക്കൽ ഒതുങ്ങിനിന്ന് കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കിയെങ്കിലും, ആ അമ്മയ്ക്കും ഭർത്താവിനെ ഭയന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
​
ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോ അതിന്റെ കപടതകളെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും അറിയാത്ത, പ്രകൃതിയെയും പക്ഷികളെയും സ്നേഹിച്ചു ജീവിച്ച ആ നിഷ്കളങ്കയായ പെൺകുട്ടിക്ക് ഒടുവിൽ സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി തന്റെ വിധിക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒരു ചിങ്ങമാസത്തിലെ പുലരിയിൽ, മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ മാളവിക ദേവന്റെ താലിയേറ്റു വാങ്ങി.
​
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആ വലിയ തറവാട്ടിലേക്ക് അവൾ വലതുകാൽ വെച്ച് കയറുമ്പോൾ, വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ സൂചനയെന്നോണം ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് അവളെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു. രാത്രിയോടെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം പിരിഞ്ഞുപോയി. ആ വലിയ കൊട്ടാരസദൃശ്യമായ വീട് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി.
​
മണവാട്ടിയുടെ വേഷത്തിൽ, വിറയ്ക്കുന്ന നെഞ്ചോടെ മാളവിക ആ മണിയറയിൽ കാത്തിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണമുള്ള ആ മുറിയിൽ പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടത്. ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു വന്ന ദേവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ ഭാവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വന്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
​
അവൾ പേടിയോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ദേവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്ന്, ആ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ ഭാവം മാറി. ക്രൂ.രമായ ഒരു ചിരിയോടെ അയാൾ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു തിരിച്ചു!
​
“വേദനിക്കുന്നു… വിട്…” മാളവിക കരഞ്ഞു കൊണ്ട് യാചിച്ചു.

“കരയരുത്! ഈ വീട്ടിൽ നീ കരയുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ല…” ദേവന്റെ ശബ്ദം കനത്തു. അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തോട് മുഖം അടുപ്പിച്ചു.
​
“ഞാൻ… ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്, പ്ലീസ്…” പേടി കൊണ്ട് അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവൻ ഒന്നുച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. “തെറ്റോ? നീയൊരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലെടോ. പക്ഷെ നിന്റെ ഈ പേടിയുണ്ടല്ലോ… അതാണ് എനിക്കിഷ്ടം! പുറത്തുള്ളവർക്ക് ഞാൻ ഭ്രാന്തനാണ്. പാവം ദേവൻ! പക്ഷെ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ ഞാൻ പറയുന്നതാണ് നിയമം. മനസ്സിലായോ?” ​മാളവിക തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി.
​
“നിങ്ങൾക്ക്… നിങ്ങൾക്ക് സുഖമില്ലാത്തതല്ലേ? മരുന്ന്…” അവൾ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
​
“മരുന്നോ?” ദേവൻ വീണ്ടും പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ആ മരുന്നൊക്കെ ഞാൻ എപ്പോഴേ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു! എനിക്ക് ഒരു അസുഖവുമില്ല. പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവർ പേടിച്ചു നിലവിളിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന് കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ… അത് എനിക്ക് തരാൻ നിന്റെ ഒരു മരുന്നിനും കഴിയില്ല. ആരോടെങ്കിലും ഇത് പറഞ്ഞാൽ… നിന്റെ ആ പാവം അമ്മയെ നീ പിന്നെ ജീവനോടെ കാണില്ല, കേട്ടോടാ?!” അയാൾ അവളുടെ താടിക്ക് കു.ത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
​
മാളവികയ്ക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ തൊണ്ടയിടറി. ഒരു രക്ഷയുമില്ലാത്ത ആ ഇരുണ്ട തടവറയിലേക്ക് നോക്കി അവൾ നിശബ്ദമായി വിതുമ്പി…
​​
“ഇനിയും നീ എന്നെ കബളിപ്പിക്കാൻ നോക്കേണ്ട ആര്യൻ! എന്റെ കണ്ണിൽ പൊടിയുടക്കാൻ നിനക്കാവില്ല…” തറവാടിന്റെ നടുമുറ്റത്ത് വെച്ച് ദേവൻ ആര്യന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി അലറുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വന്യമായ സംശയത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
​
“ഞാൻ… ഞാൻ എന്ത് കബളിപ്പിച്ചു എന്നാണ് ദേവൻ സാറേ? ഞാൻ ഇവിടെ സാറിനെ പരിചരിക്കാൻ വന്ന ഹോം നഴ്സ് മാത്രമാണ്. സാറിന് കൃത്യസമയത്ത് മരുന്ന് തരുക എന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ജോലി.” ആര്യൻ വളരെ ശാന്തനായി, എന്നാൽ ദൃഢതയോടെ മറുപടി നൽകി.

“എനിക്ക് മരുന്ന് തരാനാണോ അതോ എന്റെ പെണ്ണിനെ നോക്കാനാണോ നീ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്?!” ദേവൻ ക്രൂ രമായി ചിരിച്ചു. “പകൽ മുഴുവൻ നീ അവളെത്തന്നെയാണ് നോക്കിയിരിക്കുന്നത്. എനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. ഓർത്തു കളിച്ചോ, ഈ ദേവന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ഇവിടെ ഒന്നും നടക്കില്ല!” ആര്യൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ അവിടെനിന്ന് മാറി നടന്നു. ദേവന്റെ ഈ ഭ്രാന്തൻ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ തറവാട്ടിലെ മറ്റു ജോലിക്കാരെപ്പോലെ ആയിരുന്നില്ല ആര്യൻ. ദയയുള്ള ഒരു മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു അവന്.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ആ വീട്ടിൽ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് ആര്യന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായിരുന്നു. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ ദേവൻ ഒരു പാവം മാനസിക രോഗിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വലിയ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, രാത്രികളിൽ അവൻ ക്രൂ.രനായ ഒരു സൈ.ക്കോയായി മാറി. മാളവിക ഭയന്ന് വിറയ്ക്കുന്നതും നിലവിളിക്കുന്നതും കണ്ട് ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരു മൃ.ഗം! അന്ന് വൈകുന്നേരം, ദേവൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സമയത്ത് ആര്യൻ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ തറയിലിരുന്ന് വിതുമ്പുകയായിരുന്നു മാളവിക. അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലെ കറുത്ത പാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ആര്യന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. അവളോട് തോന്നിയ കടുത്ത സഹതാപം എപ്പോഴോ വലിയൊരു പ്രണയമായി അവന്റെ മനസ്സിൽ വളർന്നിരുന്നു.
​അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. “മാളവിക…” ആര്യൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. അവൾ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു, കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പേടിയോടെ പുറകോട്ട് മാറി. “ആര്യൻ ഏട്ടാ… ഇവിടെ നിൽക്കരുത്. അയാൾ കണ്ടാൽ…”
​
“അയാൾ ഉറങ്ങുകയാണ് മാളവിക. എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു പ്രധാന കാര്യം പറയാനുണ്ട്.” ആര്യൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, വിറയ്ക്കുന്ന ആ കൈകൾ തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ ഇങ്ങനെ ഈ നരകത്തിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞു തീർക്കാനുള്ളതല്ല നിന്റെ ജീവിതം. നിന്നെ ഈ തടവറയിൽ നിന്ന് ഞാൻ രക്ഷിക്കാം. എന്റെ കൂടെ വരാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ?”
​ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷന്റെ സ്പർശനത്തിൽ മാളവികയ്ക്ക് ഭയം തോന്നിയില്ല, പകരം വലിയൊരു സുരക്ഷിതത്വമാണ് തോന്നിയത്. അവൾ ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ തനിക്കായുള്ള കരുതലും സ്നേഹവും അവൾ കണ്ടു.
​
“എനിക്ക്… എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു ആര്യൻ ഏട്ടാ. അയാൾ നമ്മളെ ജീവനോടെ വിടില്ല…” അവൾ വിതുമ്പി.

“മരിക്കേണ്ടി വന്നാലും ഞാൻ നിന്നെ ഈ ചതിക്കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. നീ വരാൻ റെഡിയാണോ?” ആര്യൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. മാളവിക ഒടുവിൽ കണ്ണീരോടെ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. അവർ ഒരു പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി. വരാനിരിക്കുന്ന അമാവാസി രാത്രിയിൽ, തറവാട്ടിലെല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോൾ ദേവന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് അവിടെനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുക. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ആ കറുത്ത രാത്രി വന്നുചേർന്നു. ആകാശത്ത് നിലാവില്ലാത്ത, നിഗൂഢത നിറഞ്ഞ രാത്രി. ആര്യൻ കാറുമായി തറവാടിന്റെ പിൻവശത്തെ ഗേറ്റിന് പുറത്തു കാത്തുനിന്നു. മാളവിക പതുക്കെ ജനൽ വഴി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

അവൾ ഓടി ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോഴേക്കും, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ രൂപം അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ചാടിവീണു! കൈയിൽ മൂർച്ചയുള്ള ഒരു ക.ത്തിയും പിടിച്ച്, ചോ.രക്കണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു… ദേവനായിരുന്നു അത്!

“എന്റെ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് നീ എങ്ങോട്ട് പോവുകയാടാ?!” ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ആര്യന്റെ കോളറിന് പിടിച്ചുകൊണ്ട് ദേവന്റെ ഭ്രാന്തൻ ചിരി ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.
​
“എന്നെ വെട്ടിച്ച് എന്റെ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് വിചാരിച്ചോടാ നാ.യേ?!”
​ദേവൻ ആര്യന്റെ കോളറിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് ഭ്രാന്തമായി അലറി. അവന്റെ കയ്യിലെ മൂർച്ചയുള്ള ക.ത്തി രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങി.
​
“ആര്യൻ ഏട്ടാ…!” മാളവിക ഭയത്തോടെ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുപോയി.
​
“മാളവിക, നീ കാറിലേക്ക് കയറ്! വേഗം!” ദേവന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ആര്യൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
​”കാറിലോ? ഈ തറവാടിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഇവൾ ഇനി പുറത്തുപോകില്ല. നിന്നെ തീർത്തിട്ട് ഇവളെ ഞാൻ ഈ മണ്ണിൽ തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടും!” ദേവൻ ക.ത്തി ആര്യന്റെ നെഞ്ചിന് നേരെ ഓങ്ങി. എന്നാൽ ഒരു ഹോം നഴ്സ് എന്നതിനപ്പുറം ആര്യൻ പെട്ടെന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി ദേവന്റെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. ദേവന്റെ ഉള്ളിലെ സൈക്കോ രൂപം പൂർണ്ണമായും പുറത്തുവന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. അമാവാസി രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ അവർ തമ്മിൽ കടുത്ത പിടിവലിയായി.
​
“ആര്യൻ ഏട്ടാ സൂക്ഷിക്കൂ…!” മാളവിക എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തരിച്ചുനിന്നു. ദേവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ആര്യനെ ദൂരേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. നിലത്തു വീണ ആര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൻ ക.ത്തിയും കൊണ്ട് ആഞ്ഞു പാഞ്ഞു ചെന്നു. ആര്യൻ പെട്ടെന്ന് നിലത്തു കിടന്ന ഒരു വലിയ മരക്കഷ്ണം കയ്യിലെടുത്ത് ദേവന്റെ കയ്യിലേക്ക് അ.ടിച്ചു. അടി കിട്ടിയതും ക.ത്തി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി.
​
പെട്ടെന്നാണ് ആ അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചത്. ക.ത്തി കയ്യിൽ നിന്ന് പോയെങ്കിലും ദേവൻ ആര്യന്റെ ക.ഴുത്തിൽ കു.ത്തിപ്പിടിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആര്യൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു.
​തന്റെ കണ്ണുമുന്നിൽ തനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു ജീവൻ പൊലിയുന്നത് മാളവികയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുവരെ ഭയന്നു വിറച്ചുനിന്ന ആ നിഷ്കളങ്കയായ പെൺകുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെ നിന്നോ ഒരു വന്യമായ ധൈര്യം വന്നു നിറഞ്ഞു. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. തറയിൽ കിടന്ന ആ മൂർച്ചയുള്ള ക.ത്തി അവളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടു.ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ മാളവിക ആ ക.ത്തിയെടുത്ത് ഓടിച്ചെന്ന് ദേവന്റെ പുറകിലേക്ക് ആഞ്ഞു കു.ത്തി!
​
“ആഹ്…!” ദേവൻ ഒരു വന്യമൃഗത്തെപ്പോലെ അലറിക്കൊണ്ട് ആര്യന്റെ ക.ഴുത്തിലെ പിടിവിട്ടു. അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് കയ്യിൽ ചോ.ര പുരണ്ട ക.ത്തിയുമായി വിറച്ചുകൊണ്ട്, എന്നാൽ ഉറച്ച കണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്ന മാളവികയെയാണ്.
​
“നീ… നീ എന്നെ…” ദേവൻ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാനാവാതെ ചോര ഒലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു വീണു. അവന്റെ ഭ്രാന്തൻ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
​
“ആര്യൻ ഏട്ടാ… എഴുന്നേൽക്കൂ… നമുക്ക് പോകാം…” മാളവിക വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ നിലത്തു കിടന്ന ആര്യനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.ആര്യൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. രണ്ടുപേരുടെയും നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചിരുന്നില്ല. വണ്ടിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ മാളവിക ആ വലിയ തറവാട്ടിലേക്ക് അവസാനമായി ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തന്നെ ഇത്രയും നാൾ പീ.ഡിപ്പിച്ച ആ തടവറയിൽ നിന്നും, സ്വന്തം ഭയത്തിൽ നിന്നും അവൾ എന്നെന്നേക്കുമായി മോചിതയാവുകയായിരുന്നു. കാർ ആ കറുത്ത രാത്രിയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൂരേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി…

​