Story written by Jk
“ഈ തള്ളച്ചിയെയും കൊണ്ട് ഇത് എങ്ങോട്ടാ??” തിയേറ്ററിലേക്ക് കയറാൻ നിന്നപ്പോൾ ആരുടെയോ കമന്റ് ആയിരുന്നു. ആരാണ് അത് പറഞ്ഞത് എന്ന് വ്യക്തമായി കണ്ടില്ല. അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോലെ തോന്നി കവിതയ്ക്ക്. അവൾ വിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ പറഞ്ഞത് വിനു കേട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്, പക്ഷേ അത് അവൻ മനപ്പൂർവ്വം അവഗണിച്ചു.
വിനു അവളുടെ കൈ വിടാതെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു, “കവിതേ, നീ എന്തിനാ നിൽക്കുന്നത്? വാ, പടം തുടങ്ങാൻ സമയമായി.” അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ നോട്ടം മുഴുവൻ തന്നിലാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. “വിനു… നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയാലോ? എനിക്ക് സിനിമ കാണണ്ട,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. വിനു നടത്തം നിർത്തി അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. “ഇവിടെ നോക്ക് കവിതേ… നമ്മൾ വന്നത് സിനിമ കാണാനാണ്. അല്ലാതെ വഴിയിൽ നിൽക്കുന്നവർക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാനല്ല. നിനക്ക് ഞാനില്ലേ കൂടെ? പിന്നെന്താ?” അവൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ച് തിയേറ്ററിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ആ വലിയ ഹാളിലിരിക്കുമ്പോഴും കവിതയുടെ ഉള്ളിൽ ആ വാക്കുകൾ തറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഇന്നും ഇന്നലെയും ഒന്നും തുടങ്ങിയതല്ല ഈ അധിക്ഷേപം. വിനു കാണാൻ സുന്ദരനാണ്, അയാൾക്ക് തീരെ പ്രായം തോന്നിയിട്ടില്ല. കവിതയും വിനുവും ഒപ്പം പഠിച്ചതായിരുന്നു. കോളേജ് കാലത്ത് തുടങ്ങിയ പ്രണയം ഒടുവിൽ എത്തിയത് അവരുടെ വിവാഹത്തിലാണ്. അന്ന് കവിതയെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയായിരുന്നു. എന്നാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പ്രസവം കഴിഞ്ഞതോടെ കവിതയ്ക്ക് വണ്ണം വച്ചു. ഹോർമോൺ വ്യതിയാനങ്ങളും ശാരീരിക മാറ്റങ്ങളും അവളെ ഒരുപാട് തളർത്തി. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ വീണു, ചർമ്മത്തിന് തിളക്കം കുറഞ്ഞു. കവിതയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് പ്രായം തോന്നാൻ തുടങ്ങി. വിനു അപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെ. ചിരിക്കുമ്പോൾ കവിളിൽ വീഴുന്ന നുണക്കുഴിയും മിനുസമുള്ള ചർമ്മവും അവനെ ഇപ്പോഴും ഒരു കോളേജ് കുമാരനെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. ആളുകൾ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും അവരെ കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങി.
സിനിമ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ കവിത ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ വിനു ഇടയ്ക്കിടെ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”നീ എന്താ ഇത്ര ആലോചനയിൽ? സിനിമ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?” അവൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
”സിനിമ നല്ലതായിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് ആ പറഞ്ഞത് മറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല വിനു. എല്ലാവരും എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയാണോ വിചാരിക്കുന്നത്? നിന്റെ അമ്മയോ പെങ്ങളോ.. ആണെന്നാണോ അവർ കരുതുന്നത്?”
വിനു വണ്ടി റോഡരികിൽ ഒതുക്കി നിർത്തി. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. “കവിതേ, നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭംഗി നോക്കിയാണോ? എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് നിന്റെ സ്വഭാവവും നിന്റെ സ്നേഹവും കൊണ്ടാണ്. വണ്ണം വെക്കുന്നതും പ്രായം തോന്നുന്നതും ഒക്കെ പ്രകൃതി നിയമമാണ്. അതിൽ നീ എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്?”
”പക്ഷേ വിനു, നിന്റെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അപകർഷതാബോധം തോന്നുന്നു. നിന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ഒട്ടും ചേർച്ചയില്ലാത്ത ഒരുവളായി ഞാൻ മാറി.”
”ആര് പറഞ്ഞു ചേർച്ചയില്ലെന്ന്?” വിനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “നീ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാണ്. എന്റെ വീടിന്റെ വെളിച്ചമാണ്. ലോകത്തിന് നീ ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് നീ എന്റെ ജീവനാണ് അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ നീ പറ എപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ നിന്നെ അവഗണിക്കുന്നതു പോലെ നിനക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ . ആളുകൾക്ക് എന്തും പറയാം. കാരണം അവർക്ക് നമ്മളെ അറിയില്ല. ബാഹ്യ സൗന്ദര്യം വെറും ചായം തേച്ച ചുവരു പോലെയാണ്. അത് കാലക്രമേണ മങ്ങും. പക്ഷേ മനസ്സിലെ സ്നേഹം അങ്ങനെയല്ല.”
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മകൻ ആര്യൻ ഓടി വന്ന് കവിതയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അമ്മേ… എനിക്ക് ചോക്ലേറ്റ് കൊണ്ടുവന്നോ?” കവിത അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. “കൊണ്ടുവന്നല്ലോ മോനേ…” ആര്യനെ ഉറക്കിക്കഴിഞ്ഞ് കവിത കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. തന്റെ മാറിയ രൂപത്തെ അവൾ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. വയറിലെ സ്ട്രെച്ച് മാർക്കുകളും തടിച്ച കൈകളും അവളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. അപ്പോഴാണ് വിനു അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
”നീ വീണ്ടും പഴയ പല്ലവി തുടങ്ങുകയാണോ?” അവൻ അവളുടെ പിന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളെ നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു, “ഈ മാറ്റങ്ങളൊക്കെ നിനക്ക് വന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ? നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകിയപ്പോൾ നിന്റെ ശരീരം മാറിയിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണിൽ നീ ഇപ്പോഴും പഴയ ആ പത്തൊൻപതുകാരി കവിത തന്നെയാണ്.”വിനു പറഞ്ഞു അത് കേട്ടതും സങ്കടത്തോടെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു..
”വിനുവിനെ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കില്ല. എന്നെ ഇങ്ങനെ കൂടെ കൊണ്ടു പോകുന്നത് നിനക്ക് നാണക്കേടാണെങ്കിൽ പറയണം. എനിക്ക് അത് മനസ്സിലാകും.. ഇനി നല്ലൊരു പെൺകുട്ടി വരികയാണെങ്കിൽ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാറി തരാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്.. .” കവിത ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
വിനുവിന് ദേഷ്യം വന്നു. “നിർത്തുന്നുണ്ടോ നീ! എന്ത് നാണക്കേട്? പത്തുപേർ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മുടെ സന്തോഷം എന്തിന് കളയണം? കവിതേ, ഒരാളുടെ രൂപം നോക്കി അവരെ വിലയിരുത്തുന്നവർക്ക് സംസ്കാരമില്ല എന്നേ ഞാൻ പറയൂ. എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ പുറത്തിറങ്ങാൻ ഒരു മടിയുമില്ല. മറിച്ച് സന്തോഷം മാത്രമേയുള്ളൂ.. അടുത്ത ആഴ്ച എന്റെ ഓഫീസിലെ ഫങ്ഷന് നീ വരുന്നുണ്ട്. അത് എന്റെ വാശിയാണ്.”
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഓഫീസിലെ പാർട്ടിക്ക് പോകാൻ കവിതയ്ക്ക് മടിയായിരുന്നു. അവൾ പല ഒഴികഴിവുകളും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ വിനു വിട്ടില്ല. അവൻ അവൾക്കായി ഒരു മനോഹരമായ സാരി വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു. ”ഇത് ഉടുത്ത് നീ വരണം. എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയെ എല്ലാവർക്കും പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുക്കണം.” വിനു ഒരു വാശി പോലെ പറഞ്ഞു അവനെ സംബന്ധി ച്ചിടത്തോളം കവിതയോട് അവന് റെസ്പെക്ട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ .. കാരണം തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ താൻ പറയുന്ന പോലും അത് ചെയ്യാതെ ആദ്യം അറിയുന്നത് അവൾ ആണ് തന്റെ കുഞ്ഞിന് ഒരു കുറവും ഇല്ലാതെ നോക്കി വളർത്തുന്നത് അവളാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവൾ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള അവസ്ഥ അവനു ശരിക്കും അറിയാമായിരുന്നു പാർട്ടിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ പലരും വിനുവിനെ നോക്കി രഹസ്യം പറയുന്നത് കവിത കണ്ടു. ചിലർ അവളോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. പക്ഷേ വിനു എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വിനുവിന്റെ ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ കളിയാക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, “വിനു, ഇതാണോ ഭാര്യ? ഞാൻ കരുതി നിന്റെ ചേച്ചിയാണെന്ന്!” സമയവും സന്ദർഭവും ഒന്നും നോക്കാതെ അസ്ഥാനത്ത് കയറിയുള്ള അവരുടെ തമാശ ചിലർക്ക് സന്തോഷം ആണ് നൽകുക മറ്റുള്ളവർക്ക് എത്ര അത് വേദനിക്കും എന്ന് ഈ വായിൽ വരുന്നത് വിളിച്ചു പറയുന്നവർ ഓർക്കുക കൂടിയില്ല.. അവർ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ
വിനുവിന്റെ മുഖം ഒന്ന് കടുത്തു. പക്ഷേ അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു, “അതെ, ഇത് കവിത. എന്റെ ജീവന്റെ പകുതി. ഇവളില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല. രൂപത്തിലല്ല, സ്നേഹത്തിലാണ് കാര്യമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇവൾക്ക് വണ്ണം വെച്ചതും പ്രായം തോന്നിയതും ഒക്കെ എനിക്കും എന്റെ കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാണ്. അത് എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്..
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ കവിതയുടെ ഉള്ളിലെ അപകർഷതാബോധം പെയ്തൊഴിഞ്ഞു. വിനുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ സുഹൃത്ത് ഒന്ന് ചമ്മി.
അന്ന് രാത്രി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കവിത വിനുവിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“വിനു… നീ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്നത്? ഞാൻ ഒരു സുന്ദരിയല്ലല്ലോ ഇപ്പോൾ.” വിനു വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, “സൗന്ദര്യം എന്നത് കാണുന്നവന്റെ കണ്ണുകളിലാണ് കവിതേ. എനിക്ക് നീ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയാണ്. കാരണം നിന്റെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹമുണ്ട്, സഹനമുണ്ട്. ഒരിക്കലും ബാഹ്യ സൗന്ദര്യം അല്ല വലുത് എന്നും മനസ്സിലെ സ്നേഹം ആണ് എന്നും നീ ഇനി എങ്കിലും തിരിച്ചറിയണം.” കവിത മെല്ലെ വിനുവിന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളും അലിഞ്ഞു പോയി. ആളുകളുടെ നോട്ടത്തേക്കാൾ, അവരുടെ വാക്കുകളേക്കാൾ തനിക്ക് വലുത് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഈ ചേർത്തുപിടിക്കലാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയം എന്നാൽ രൂപത്തോടല്ല, ആത്മാവിനോടാണെന്ന് വിനു അവളെ വീണ്ടും പഠിപ്പിച്ചു. സൗന്ദര്യത്തിന് പല നിർവചനങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ സ്നേഹത്തിന് ഒരൊറ്റ ഭാവമേയുള്ളൂ. അത് മനസ്സിലാക്കിയതോടെ കവിത തന്റെ മാറ്റങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാൻ പഠിച്ചു. അവൾ ഇപ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വിനുവിനൊപ്പം നടക്കുന്നു. കാരണം അവൾക്കറിയാം, തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് വെറും വാക്കുകൾ മാത്രമാണെന്ന്.
സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ ഒരാൾ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ലോകം തന്നെ നമ്മുടെ എതിരെ വന്നാലും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നേരിടാൻ കഴിയും എന്ന വലിയ ഒരു പാഠം അവൾ പഠിച്ചു.