നിന്റെ കാര്യം മുഴുവൻ ഏട്ടത്തി നോക്കിക്കോളാം!! അതിനിപ്പോ നീ വിവാഹം കഴിക്കണം എന്നൊന്നുമില്ല….

Story written by Jk

“” നിന്റെ കാര്യം മുഴുവൻ ഏട്ടത്തി നോക്കിക്കോളാം!! അതിനിപ്പോ നീ വിവാഹം കഴിക്കണം എന്നൊന്നുമില്ല!!”

​കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ മുടി ഒതുക്കുന്നതിനിടയിൽ മാളവിക പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ അദ്വൈതിനെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അധികാരസ്വരമുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന തന്റെ ഏട്ടത്തിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ കണ്ട ഭാവം അവന് പരിചിതമായിരുന്നില്ല. “എന്താ ഏട്ടത്തീ ഇത്, വെറുതെ ഓരോ തമാശകൾ പറയാതെ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ചിരിച്ചുതള്ളാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ അവനെത്തന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​അനന്തുവിന്റെ ഭാര്യയായി ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന അന്ന് മുതൽ മാളവികയുടെ ലോകം അദ്വൈതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ മാളവിക ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ ഒരു ഭർത്താവ് ആയിരുന്നില്ല അനന്തു അവൾ ഒരു വൈറ്റ് കോളർ ജോബ് ഉള്ള ഒരാളെ ആയിരുന്നു ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് കണ്ടത്.. എന്നാൽ അനന്തുവിനെ പോലെ ഒരു കൃഷിക്കാരനെ ആണ് അവൾക്ക് കിട്ടിയത് വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമല്ല എന്ന് പറയാൻ അവൾക്ക് ആയില്ല…

ഏക ആശ്വാസം പെണ്ണ് കാണാൻ വരുമ്പോൾ അവൾ കണ്ട അനന്തുവിന്റെ അനിയൻ അദ്വൈദ് ആയിരുന്നു..!

അയാൾ നല്ല പടിപ്പുള്ള ആളാണ് ബാങ്കിൽ നല്ല ജോലിയും ഉണ്ട് അതുപോലെ കാണാനും സുന്ദരൻ അങ്ങനെ ഒരു ആളെയാണ് എന്നും മാളവിക പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്..

കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തം ഭർത്താവായ അനന്തുവിനേക്കാൾ അവൾ പ്രാധാന്യം നൽകിയത് അനിയനായ അദ്വൈതിനായിരുന്നു. അവൻ എന്ത് കഴിക്കണം, എന്ത് ഉടുക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് പോലും മാളവിക യായിരുന്നു. അനന്തുവാകട്ടെ, തന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് അനിയനോടുള്ളത് വലിയ സ്നേഹമാണെന്ന് കരുതി അതിനെയൊക്കെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. “അനിയനോടുള്ള നിന്റെ ഈ കരുതൽ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനമാണ് മാളവിക,” എന്ന് പലപ്പോഴും അനന്തു പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കരുതലിൽ വി,ഷം കലർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പാവം അനന്തു അറിഞ്ഞില്ല.
​അദ്വൈതിന് വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങിയതോടെയാണ് മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ അസൂയ പത്തി വിരിച്ചത്. ഓരോ ആലോചന വരുമ്പോഴും അവൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുറ്റം കണ്ടുപിടിച്ച് അത് മുടക്കും. “അദ്വൈത്, ആ പെണ്ണ് നിനക്ക് ചേരില്ല. അതിന് ഒട്ടും മുടിയില്ല നിറമില്ല എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞു പല കല്യാണ ആലോചനകളും മുടക്കിയത് മാളവിക ആയിരുന്നു… അവളുടെ മനസ്സിലെ കാപട്യം ആർക്കും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് അവരെല്ലാം അവൾ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിച്ചു..

. എന്നാൽ അദ്വൈത് അഞ്ജലി എന്ന സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് അത് നിസ്സഹായയായി നോക്കി നിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ..

സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അഞ്ജലിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതോടെ മാളവികയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. പുറത്ത് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നപ്പോഴും അവൾ ഉള്ളിൽ അഞ്ജലിയെ തകർക്കാനുള്ള പദ്ധതികൾ മെനയുകയായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന പേടി കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവൾ ആ കല്യാണത്തിന് തടസ്സം നിൽക്കാതിരുന്നത്.

​വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ജലി ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതോടെ മാളവിക സ്നേഹ നിധിയായ ഒരു ഏട്ടത്തി അമ്മയെ പോലെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി.. അതോടെ ആ രണ്ട് സഹോദരങ്ങളും തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ സാധാരണ വീടുകളിലെ പോലെ ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് സമാധാനിച്ചു.

ക്രമേണ മാളവികയുടെ സ്വഭാവം അഞ്ജലി മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി അനന്തുവോ അദ്വൈതോ അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാളവിക അഞ്ജലിയോട് വലിയ സ്നേഹം അഭിനയിക്കും, എന്നാൽ അവർ ആരും കാണാതെ അവളോട് ക്രൂ,രമായി സംസാരിക്കും. ഒരു ദിവസം അടുക്കളയിൽ വെച്ച് മാളവിക അഞ്ജലിയോട് പറഞ്ഞു, “അഞ്ജലി, ഈ വീട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നത് എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനാണ്. അദ്വൈതിനെ നിനക്ക് കിട്ടിയെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടാകും, പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും എന്റെ കൈപ്പിടിയിലാണ്.” അഞ്ജലി ആദ്യം ഇത് കേട്ട് തകർന്നു പോയി. ഒരു ഏട്ടത്തിയമ്മ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ യെല്ലാം സമ്പാദിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.. അവൾ അദ്വൈതിനോട് മാളവിക പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് പരാതി പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അദ്വൈത് അത് വിശ്വസിച്ചില്ല… അത്രത്തോളം മാളവിക അവരെയെല്ലാം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

“അഞ്ജലി, നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? ഏട്ടത്തി ഒരു പാവമാണ്. നിനക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാകും,” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി. ഇത് മാളവികയ്ക്ക് കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി. അവൾ അദ്വൈതിനും അഞ്ജലിക്കും ഇടയിൽ സംശയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകി. അഞ്ജലിക്ക് ആരോടോ ഫോണിൽ ബന്ധമുണ്ടെന്നും, അവൾ ഈ വീടിനോട് താല്പര്യ മില്ലാത്തവളാണെന്നും അവൾ അദ്വൈതിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​ഒരു രാത്രിയിൽ, അനന്തു വീട്ടിലില്ലാത്ത സമയം നോക്കി മാളവിക വലിയൊരു നാടകം തന്നെ കളിച്ചു. അവൾ അഞ്ജലിയുടെ ഫോണെടുത്ത് അദ്വൈതിനെ ചൊടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള മെസ്സേജുകൾ അയച്ചു. അദ്വൈത് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. അവൻ അഞ്ജലിയെ ചീ,ത്ത വിളിച്ചു. ആ നിമിഷം മാളവിക അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി, “അയ്യോ അദ്വൈത്, നീ എന്തിനാ അവളെ വഴക്ക് പറയുന്നത്? പ്രായത്തിന്റെ കുഴപ്പമായിരിക്കും, നമുക്ക് അത് ശരിയാക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അഞ്ജലിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ അഭിനയിച്ചു. ആ അഭിനയത്തിന് പിന്നിലെ ക്രൂ,രത അഞ്ജലി അന്നാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

പക്ഷേ അഞ്ജലി തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. മാളവികയുടെ ഓരോ നീക്കവും അവൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. മാളവിക അദ്വൈതിനോടുള്ള തന്റെ താല്പര്യം തുറന്നു പറയുന്ന ഒരു സന്ദർഭത്തിനായി അവൾ കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ ദിവസം വന്നു. അനന്തു പുറത്തുപോയി എന്ന് വിചാരിച്ച മാളവിക അദ്വൈതിന്റെ മുറിയിലെത്തി.

“അദ്വൈത്, നീ എന്തിനാ അഞ്ജലിയെ സ്നേഹിക്കുന്നത്? അവൾക്ക് നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ? എനിക്ക് നിന്നെയാണ് ഇഷ്ടം. അനന്തുവേട്ടൻ അത് ഒരിക്കലും അറിയില്ല,” മാളവിക വികാരാധീനയായി പറഞ്ഞു. അദ്വൈത് സ്തംഭിച്ചുപോയി. “ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? നിങ്ങൾ എന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യയാണ്! അമ്മയെപ്പോലെ കാണേണ്ട ആളാണ്!”

അവൻ ആകെ തകർന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു മനസ്സിൽ അപ്പോൾ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ രൂപം മാത്രമായിരുന്നു..

“അമ്മയെന്നോ? എനിക്ക് നിന്നെ ആ കണ്ണിലല്ല കാണാൻ കഴിയുന്നത് അദ്വൈത്. നീ എന്റേത് മാത്രമാണ്,” മാളവിക അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ സമയം വാതിൽക്കൽ ആരോ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അനന്തുവും അഞ്ജലിയും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി തന്റെ ഫോണിൽ ഇതെല്ലാം റെക്കോർഡ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനന്തുവിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും ചുവന്നു.

“മാളവിക!” അനന്തുവിന്റെ ശബ്ദം ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങി. ​മാളവിക ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു മാറി. അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. “അനന്തുവേട്ടാ… ഞാൻ… അത്… അദ്വൈത് എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചതാണ്.. അവൻ എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ. ഞാൻ അവന്റെ ഏട്ടത്തിയമ്മയാണ് എന്നുപോലും നോക്കാതെ..” അവൾ അവസാനമായി ഒരു കള്ളം കൂടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും അനന്തുവിന്റെ കൈ അവളുടെ മു,ഖത്ത് പതിഞ്ഞു..

​”മതി!” അനന്തു ആക്രോശിച്ചു. “ഞാൻ എല്ലാം കേട്ടു. എന്റെ അനിയനെ നീ നിന്റെ സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനെപ്പോലെ കാണുമെന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത്. പക്ഷേ നീ എന്റെ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം തകർക്കാൻ വന്ന ഒരു വി,ഷപ്പാമ്പായിരുന്നു. സ്വന്തം അനിയനെ പോലെ കാണേണ്ടവനെ നീ.. എനിക്ക് അത് പറയാൻ പോലും അറപ്പ് ആകുന്നു.. ഇത്രയും കാലം അവന്റെ ഭാര്യയെ അസൂയ കൊണ്ട് ദ്രോ,ഹിച്ച നീ, ഇനി ഈ വീട്ടിൽ വേണ്ട.”

അപ്പോഴാണ് അദ്വൈദിന് വീണ്ടു വിചാരം ഉണ്ടായത്.. ഇതുവരെ താങ്കൾക്കിടയിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളിൽ എല്ലാം കോമൺ ആയി നിന്നത് അവർ ആയിരുന്നു മാളവിക.. അപ്പോൾ ഇതെല്ലാം അവരുടെ പണിയാണ് എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി..

​അദ്വൈത് അഞ്ജലിയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു. “എന്നോട്‌ ക്ഷമിക്ക് അഞ്ജലി. വൈകിപ്പോയി എന്നറിയാം.. എന്നാലും നീ എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം എന്റെ ഏട്ടത്തിയുടെ ഉള്ളിലെ ഈ രാ,ക്ഷസിയെ കാണാൻ ഞാൻ വൈകിപ്പോയി.” അവൻ പറഞ്ഞു അഞ്ജലി അവനോട് ക്ഷമിക്കാൻ തയ്യാറായി.. ആർക്കും ഒരു തെറ്റ് ഒക്കെ പറ്റും എന്ന് അവൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു..

​മാളവിക കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അനന്തുവിന്റെ കാല് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അനന്തു അവളെ തള്ളിമാറ്റി. “നിന്റെ ഈ കണ്ണീരിൽ ഇനി ഞാൻ വീഴില്ല മാളവിക. ഈ നിമിഷം മുതൽ നീ എനിക്ക് ആരുമല്ല. പടിയിറങ്ങിക്കോ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്.” സ്വന്തമെന്ന് കരുതിയ ഭർത്താവും താൻ മോഹിച്ച അനിയനും അവളെ ഒരുപോലെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. തന്റെ കപടമുഖം അഴിഞ്ഞു വീണപ്പോൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ അന്ധകാരം മാത്രമായിരുന്നു. അസൂയയും അമിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളും ഒരുവളെ എവിടെ എത്തിക്കുമെന്ന് മാളവിക അപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മാളവിക പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയായിരുന്നു—സത്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രഭാതം.
​☆☆☆☆☆☆☆☆