”എടീ നീലിമേ… നീയിതാരെ നോക്കിയിരിക്കുവാ? ആ അടുപ്പത്ത് വെച്ച കഞ്ഞി അടിക്ക് പിടിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു.. വല്ലാത്ത നാറ്റം വരുന്നത് കണ്ടില്ലേ?? എന്ത് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു??
അയൽവാസി നാണിയമ്മയുടെ ആ വിളി ഒരു വെ,ള്ളിടി പോലെയാണ് നീലിമയുടെ കാതുകളിൽ പതിച്ചത്. ആ വിളി കേട്ടപ്പോഴാണ് നീലിമ തന്റെ ചിന്തകളുടെ ലോകത്തുനിന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നത്..
അടുക്കളയിൽ നിന്നും കരിഞ്ഞ മണം ഉമ്മറം വരെ എത്തിയിരുന്നു. അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് ഓടി. കരി പിടിച്ച കലത്തിലെ കഞ്ഞി പകുതി യോളം വറ്റിയിരുന്നു. തവി കൊണ്ട് ഇളക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുന്നത് പതിവായിരിക്കുന്നു. കലമെടുത്ത് താഴെ വെച്ച് അവൾ വീണ്ടും ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് തന്നെ വന്നു. കൈയ്യിലിരുന്ന ആ പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോയി ലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും നോക്കി. അരികുകൾ മടങ്ങി, നിറം മങ്ങിയ ആ ചിത്രം അവളുടെ ജീവനായിരുന്നു. അതിൽ ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ അനിയൻ സുരേഷും അനിയത്തി സുനിതയും. അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരമ്മയെപ്പോലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന കൗമാരക്കാരിയായ താനും..
. “എന്താ നീലിമേ, നീ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് വീണ്ടും സങ്കടപ്പെടുകയാണോ?” നീലിമയുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് നാണിയമ്മ ചോദിച്ചു.
”ഒന്നുമില്ല നാണിയമ്മേ, ഓരോന്ന് ഇങ്ങനെ ഓർത്തു പോയി.” നീലിമ മന്ദഹസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”നീയിങ്ങനെ നീറി നീറി കഴിയേണ്ടവളല്ലായിരുന്നു. നിന്റെ ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും മുഴുവൻ ആർക്കോ വേണ്ടി ഹോമിച്ചില്ലേ നീ? എന്നിട്ടിപ്പോൾ എന്തായി? അവരൊക്കെ സുഖമായി എവിടെയോ കഴിയുന്നു. നീ ഇവിടെ ഈ ഒറ്റമുറി വെളിച്ചത്തിൽ…” നാണിയമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ സഹതാപത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം രോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
അതേ, നീലിമയുടെ ജീവിതം ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ അന്ന് രാത്രിയാണ് അവളുടെ ലോകം തകിടം മറിഞ്ഞത്. അച്ഛൻ രാഘവൻ നായർ നെഞ്ചു പൊട്ടി മരിക്കുമ്പോൾ നീലിമയ്ക്ക് പ്രായം വെറും പതിനഞ്ച് വയസ്സ്. ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിയും നാല് ചുവരുകളുമുള്ള ആ കൊച്ചു വീടും, ഭീ,ഷണിപ്പെടുത്തുന്ന പലിശക്കാരെയും തീരാത്ത കടങ്ങളും മാത്രം ബാക്കി വെച്ചാണ് അദ്ദേഹം പോയത്. തന്റെ മക്കളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും കര കയറ്റണ മെന്ന മോഹം ബാക്കിവെച്ച് അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം അങ്ങ് പോയപ്പോൾ നീലിമയുടെ അമ്മ സരസ്വതിയമ്മ തകർന്നു പോയി. പകലന്തിയോളം ഒരു വെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ തന്റെ ഭർത്താവിനെ ഓർത്ത് കരഞ്ഞ സരസ്വതിയമ്മ ആകെ തളർന്നു.. അധികം വൈകാതെ അവർ കിടപ്പിലായി..
അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് നീലിമയുടെ ‘അമ്മ വേഷം’. അവളും സഹോദരങ്ങളും തമ്മിൽ കുറച്ച് ഏറെ പ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അനിയൻ സുരേഷിനെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലും സുനിതയെ അങ്കണവാടിയിലും ചേർത്തിട്ട് അവൾ പണിക്കിറങ്ങി. പാടത്ത് ചേറിൽ മുങ്ങി പണിയെടുക്കുമ്പോഴും, അയൽപക്കത്തെ കല്യാണവീടുകളിൽ പാത്രം കഴുകി കൈകൾ നീറുമ്പോഴും അവൾ ഒന്നുമാത്രമേ ചിന്തിച്ചുള്ളൂ—”എന്റെ കുട്ടികൾ പഠിക്കണം, അവർക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാവണം.” പലപ്പോഴും വിശപ്പ് സഹിച്ചും അവൾ അവർക്കായി ഭക്ഷണം കരുതി വെച്ചു..
”നീയെന്തിനാ മോളെ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? നിനക്കൊരു കല്യാണം കഴിച്ചൂടെ? പ്രായം കടന്നുപോവുകയല്ലേ?” എന്ന് നാണിയമ്മ പണ്ട് ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൾ ഒരേ മറുപടിയേ നൽകിയിരുന്നുള്ളൂ: “എന്റെ കുട്ടികൾ ഒന്ന് നിലയ്ക്ക് നിൽക്കട്ടെ നാണിയമ്മേ, അപ്പോ നോക്കാം എന്റെ കാര്യം.”
അച്ഛന്റെ ഒരു അകന്ന ബന്ധുവാണ് നാണിയമ്മ.. കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്ത അവർക്ക് നീലിമ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു.. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ അവളെ ഉപദേശിക്കുന്നത്..
എന്നാൽ ആരൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും അതൊന്നും നീലിമയുടെ ചെവിയിൽ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അവളുടെ മുന്നിൽ പറക്കുമുറ്റാത്ത തന്റെ അനിയനും അനിയത്തിയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കഠിനമായ അധ്വാനം നീലിമയുടെ ശരീരത്തെ തളർത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് ദൃഢമായിരുന്നു. സുരേഷ് പഠിച്ചു വലുതായി നഗരത്തിൽ ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ നീലിമ കരുതി തന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവസാനിച്ചെന്ന്. ആദ്യമൊക്കെ അവൻ പണമയച്ചിരുന്നു. പിന്നെപ്പിന്നെ അവന്റെ വിളികൾ കുറഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം ഒരു കത്തുമായി അവൻ വന്നു—അവൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിച്ചു, അവളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് സമൂഹത്തിൽ വലിയ പദവിയുണ്ട്, ഇനിയിപ്പോൾ നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ സൗകര്യമില്ല. സുനിതയുടെ കാര്യവും ഭിന്നമായിരുന്നില്ല. ചേച്ചി ചോര നീരാക്കി പണിതെടുത്ത സ്വർണ്ണവും പണവും വാങ്ങി കെട്ടിച്ചയച്ച വീട്ടിൽ നിന്നും അവൾ നീലിമയെ ഒന്ന് വിളിക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയി.. കൂലിപ്പണിക്കാരിയായ ചേച്ചി എഞ്ചിനീയറുടെ ഭാര്യയായ അവൾക്ക് കുറച്ചിലാണ് പോലും..
കിടപ്പിലായ അമ്മ കൂടി മരിച്ചതോടെ ആ വീട് ശവപ്പറമ്പ് പോലെ നിശബ്ദമായി. ഒരു ദിവസം കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നീലിമ ഞെട്ടിപ്പോയി. നാൽപ്പത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പണിയെടുത്തു തഴമ്പിച്ച കൈകൾ, നര വീണ മുടി, ചുളിവുകൾ വീണ മുഖം. താൻ ഉപയോഗിച്ചു തീർന്ന ഒരു വസ്തുവായി മാറിയെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വീടിന്റെ ആ വലിയ നിശബ്ദത അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. മരിച്ചുപോയ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഫോട്ടോകൾക്ക് മുന്നിൽ വിളക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നിയത് തന്റെ ജീവിതം ഒരു പാഴായ പുസ്തകം പോലെയാണെന്നാണ്.
ആ സങ്കടക്കടലിൽ നീറി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പഴയ സഹപാഠി രജനിയുടെ വാർത്ത അവൾ അറിയുന്നത്. രജനി ഒരു പ്രണയവിവാഹം കഴിച്ച് നാടുവിട്ടുപോയതായിരുന്നു. വീട്ടുകാർ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് മാറാരോഗമാണെന്ന വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ നീലിമയ്ക്ക് ഇരിക്കപ്പൊറുതി യില്ലാതായി. പഴയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ നീലിമ നഗരത്തിലെ ആശുപത്രിയിൽ രജനിയെ കാണാൻ പോയി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ ചങ്ക് തകർക്കുന്നതായിരുന്നു. കാൻസർ ബാധിച്ച് എല്ലും തോലുമായ രജനി മരണം കാത്തു കിടക്കുന്നു. അവളുടെ അടുത്ത് നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന മൂന്ന് വയസ്സുകാരി മകൾ മിന്നു. രജനിയുടെ ഭർത്താവ് അവളെ ആ അവസ്ഥയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിരുന്നു.
”നീലിമേ… നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. എനിക്കറിയാം നീ മാത്രമേ എന്നെ സഹായിക്കൂ എന്ന്. എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നെയും ഈ കുഞ്ഞിനെയും ഇട്ടിട്ടു പോയി. എനിക്ക് ഇനി ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ ആരോടാണ് ഏൽപ്പിക്കുക?” രജനി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നീലിമയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
നീലിമ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. സ്വന്തം ചോരയാണെന്ന് കരുതി പട്ടിണി കിടന്നും താൻ വളർത്തിയവർ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ആരുമില്ലാത്ത ഈ കുഞ്ഞിനെ മാറോടണയ്ക്കാൻ അവൾക്ക് മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രജനി മരിച്ച ശേഷം ആ കുഞ്ഞുമായി നീലിമ നാട്ടിലെത്തി. നാട്ടുകാർ പലതും പറഞ്ഞു. “ഈ വയസ്സു കാലത്ത് എന്തിനാ നീലിമേ നീ ഇങ്ങനെ ഓരോ ബാധ്യതകൾ എടുത്ത് തലയിൽ വെക്കുന്നത്? നിന്റെ അനിയനും അനിയത്തിയും ചെയ്തത് നീ കണ്ടതല്ലേ? നാളെ ഇവളും നിന്നെ വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കില്ലേ?”
നീലിമ അവരോടൊക്കെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: “അവർ പോയത് അവരുടെ വിധി. ഈ കുഞ്ഞ് എന്നെ തേടി വന്നത് എന്റെ പുണ്യമാ. നാളെ ഇവളും എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞേക്കാം, ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. ലോകം അങ്ങനെയാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന്, ഈ നിമിഷം… എനിക്ക് ഇവളെ വേണം, ഇവൾക്ക് എന്നെയും. തനിച്ചായിപ്പോയ ഒരാൾക്ക് ഒരു കൂട്ട് കിട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷം അത് അനുഭവിച്ചവർക്കേ അറിയൂ. സ്നേഹിക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.”
ഇന്ന് നീലിമയുടെ വീട്ടിൽ വീണ്ടും ചിരിമുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. മിന്നുക്കുട്ടി “അമ്മേ” എന്ന് വിളിച്ച് ഓടി വരുമ്പോൾ നീലിമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും. ആ കണ്ണുനീരിൽ പഴയ സങ്കടങ്ങളില്ല, മറിച്ച് താൻ തനിച്ചല്ലെന്ന വലിയൊരു ബോധ്യമായിരുന്നു. കനൽവഴികൾ താണ്ടി വന്ന അവൾക്ക് ആ കുഞ്ഞ് ഒരു തണലായി മാറി. സ്വാർത്ഥതയുടെ ലോകത്ത്, പ്രതിഫലം ഇച്ഛിക്കാതെ സ്നേഹിക്കാൻ തനിക്ക് ഇനിയും കഴിയുമെന്ന് അവൾ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ഒരിക്കൽ സുരേഷ് നഗരത്തിൽ നിന്നും നാട്ടിൽ വന്നു വെന്ന് കേട്ടു. പക്ഷേ, നീലിമ അവനെ കാണാൻ പോയില്ല. തന്റെ ലോകം ഇപ്പോൾ മിന്നുക്കുട്ടിയാണ്. പണ്ട് താൻ തോളിലേറ്റിയ കുടുംബഭാരത്തേക്കാൾ എത്രയോ ലഘുവായിരുന്നു ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നത്..
നീലിമ ഇപ്പോൾ സന്തുഷ്ടയാണ്, തന്റെ ഏകാന്തതയുടെ മതിലുകൾ തകർത്തുകൊണ്ട് വന്ന ആ ചെറിയ അതിഥിയെ അവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ചിലപ്പോൾ വളർന്ന് വലുതാകുമ്പോൾ അവളും തന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞേക്കാം.. പക്ഷെ നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിനേക്കാൾ, ഇന്ന് മറ്റൊരു ജീവന് വെളിച്ചമാകാൻ കഴിഞ്ഞതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ പൊരുളെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ പഴയ ഫോട്ടോയിലിരുന്ന കുട്ടികളേക്കാൾ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ചങ്കോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഈ കുഞ്ഞാണ് അവളുടെ ലോകം.
☆☆☆☆☆☆☆☆☆