”നിനക്ക് ഞാൻ തന്ന സ്നേഹം പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ അനിതേ, നീ വേറൊരുത്തന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്? നിന്റെ ഈ പളപളപ്പും ആഡംബരവും ഒക്കെ എത്ര നാളുണ്ടാകുമെന്നാ നീ വിചാരിച്ചേ?” – തകർന്ന ഹൃദയത്തോടെ രവി ചോദിച്ചപ്പോൾ അനിതയുടെ മറുപടി ഒരു പുച്ഛഭാവത്തിലുള്ള ചിരി മാത്രമായിരുന്നു.
ഈ ഒരു നിമിഷം ഓർക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും അനിതയുടെ ജീവിതത്തിൽ പിന്നീടുണ്ടായിട്ടില്ല.
പാലക്കാടൻ അതിർത്തിയോട് ചേർന്നുള്ള ആ കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ രവിയും അനിതയും അസൂയാവഹമായ ദമ്പതികളായിരുന്നു. രവി ഒരു പാവം മനുഷ്യനായിരുന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ചെറിയ വർക്ക്ഷോപ്പിലെ പണിയും പിന്നെ അല്പം കൃഷിയുമായി അവൻ അനിതയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കി. അവൾ ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപേ അവൾക്കാവശ്യമുള്ളതൊക്കെ അവൻ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു.
”രവിയേട്ടാ, എനിക്കൊരു സ്വർണ്ണമാല വേണം, നമ്മുടെ പത്തായപുരയ്ക്കലെ ശാന്തയ്ക്ക് പുതിയൊരെണ്ണം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്,” എന്ന് അവൾ പരിഭവം പറഞ്ഞാൽ, ഉറക്കമിളച്ച് പണിയെടുത്തും കടം വാങ്ങിയും രവി അത് വാങ്ങി നൽകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അനിതയുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും ദൂരെയുള്ള നഗരത്തിലെ ആഡംബര ങ്ങളിലായിരുന്നു.
അനിതയുടെ പഴയ സഹപാഠി സുരേഷ് വീണ്ടും അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നതോടെയാണ് എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞത്. ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്ന സുരേഷിന്റെ കൈയ്യിൽ പണമുണ്ടായിരുന്നു, വിലകൂടിയ കാറുണ്ടായിരുന്നു.
”അനിതേ, നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണ് ഈ കുഗ്രാമത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു പണിക്കാരന്റെ കൂടെ കഴിയേണ്ടവളല്ല. നീ എന്റെ കൂടെ വാ, നമുക്ക് അടിച്ചുപൊളിച്ചു ജീവിക്കാം,” സുരേഷിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ അനിതയുടെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങൾക്ക് തീ കൊടുത്തു.
അവർ രഹസ്യമായി കാണാൻ തുടങ്ങി. രവി പണിക്ക് പോകുന്ന നേരങ്ങളിൽ അനിത സുരേഷിനൊപ്പം കറങ്ങി. “രവിയേട്ടൻ പാവമാണ്, പക്ഷേ എനിക്കിവിടെ ഒരു ശ്വാസംമുട്ടലാണ്,” അവൾ സുരേഷിനോട് പറഞ്ഞു. ചതിയുടെ വിത്തുകൾ അവിടെ മുളപൊട്ടി.
ഒരു ദിവസം രാത്രി രവി അല്പം നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തി. ജനാലയിലൂടെ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ മറ്റൊരുവന്റെ കൈപിടിച്ച് ചിരിക്കുന്നു. രവി വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. രവിയെ കണ്ട അനിത ആദ്യം ഒന്ന് ഭയന്നെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് അവൾ ധാർമ്മികതയുടെ മുഖംമൂടി അഴിച്ചുമാറ്റി. “രവിയേട്ടാ, നമുക്കിനി ഒരുമിച്ച് പോകാൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് സുരേഷിന്റെ കൂടെ പോകണം. പണവും പത്രാസുമില്ലാത്ത ഈ ജീവിതം എനിക്ക് മതിയായി.”
രവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ പണിത ആ സ്വർഗ്ഗ കൊട്ടാരം തകരുകയായിരുന്നു. “നീ പൊയ്ക്കോ അനിതേ… നിനക്ക് സന്തോഷം കിട്ടുമെങ്കിൽ നീ പൊയ്ക്കോ. പക്ഷേ ഒന്നുറപ്പ്, മനസാക്ഷിയെ ചതിച്ച് നേടുന്നതൊന്നും നിലനിൽക്കില്ല.” കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ബാഗുമായി അവൾ സുരേഷിന്റെ കാറിൽ കയറി പോകുമ്പോൾ രവി ആ ഉമ്മറത്ത് തളർന്നിരുന്നു.
നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു അനിതയുടെയും സുരേഷിന്റെയും താമസം. ആദ്യമൊക്കെ സുരേഷ് അവളെ സ്വർണ്ണത്തിലും പണത്തിലും മുക്കി. പക്ഷേ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ തനിനിറം പുറത്തുവന്നു. അവൻ വലിയൊരു മ,ദ്യപാനിയാണെന്നും ധാരാളം കടബാധ്യതകൾ ഉണ്ടെന്നും അവൾ വൈകിയാണ് അറിഞ്ഞത്.
”എടാ സുരേഷേ, നിനക്ക് തരാൻ എന്റെ കയ്യിൽ ഇനി സ്വർണ്ണമൊന്നുമില്ല,” എന്ന് അനിത പറഞ്ഞ ദിവസം അവൻ അവളെ ക്രൂ,രമായി മ,ർദ്ദിച്ചു. “നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് കൂടെക്കൂട്ടിയതല്ലെടീ, നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പണം കണ്ടിട്ട് തന്നെയാടീ . കയ്യിൽ കാശില്ലെങ്കിൽ നിന്നെ എനിക്കെന്തിനാ?” സുരേഷിന്റെ ആ ചോദ്യം ഒരു വെ,ടിയുണ്ട പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അധികം വൈകാതെ സുരേഷ് മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി അനിതയെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. പോകാനിടമില്ലാതെ, സ്വന്തം വീട്ടുകാർ പോലും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ അനിത റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിലും തെരുവുകളിലും അലഞ്ഞു. ഇതിനിടയിൽ മാരകമായ ശ്വാസകോശ രോഗവും അവളെ പിടികൂടി. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും വഴിയില്ലാതെ അവൾ തെരുവിലെ ഒരു ഭിക്ഷാടകയെപ്പോലെയായി.
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഒരു വൈകുന്നേരം… രവി തന്റെ പഴയ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അയാൾ ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സുകാരനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അദ്ധ്വാനവും ദൈവാനുഗ്രഹവും അയാളെ ഉയരങ്ങളിലെത്തിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഗേറ്റിനടുത്ത് മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, ആകെ തളർന്ന ഒരു സ്ത്രീ വന്നുനിന്നു. രവിക്ക് ആദ്യം ആളെ മനസ്സിലായില്ല. അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അയാൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ പഴയ സൗന്ദര്യമൊക്കെ പോയി, അസ്ഥികൂടം പോലെയായ അനിത!
അവൾ രവിയുടെ കാല്ക്കൽ വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “രവിയേട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ ചെയ്തത് വലിയ പാപമാണ്. ആഡംബരം മോഹിച്ച് വന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയത് നരകമാണ്. എന്നെയൊന്ന് രക്ഷിക്കൂ…”
രവി അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, സഹതാപമായിരുന്നു. “അനിതേ, നിനക്ക് ഞാൻ മാപ്പ് തന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ പഴയതുപോലെ നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ സ്ഥാനമില്ല. ച,തിച്ചവളെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കാൻ എന്റെ മനസാക്ഷി സമ്മതിക്കില്ല.” രവി അവളെ അടുത്തുള്ള ഒരു അഭയകേന്ദ്രത്തിൽ എത്തിച്ചു. അവൾക്ക് വേണ്ട ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങൾ അയാൾ ചെയ്തു കൊടുത്തു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ തകർന്ന ആ സ്നേഹബന്ധം കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ അയാൾ തയ്യാറായില്ല. ശിഷ്ടകാലം മുഴുവൻ കണ്ണുനീരോടെ തന്റെ തെറ്റുകളെ ഓർത്ത് കഴിയാനായിരുന്നു അനിതയുടെ വിധി.
സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ഒരിക്കൽ തകർത്താൽ അത് പിന്നെ ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെ ആകില്ല. കണ്മുന്നിലെ തിളക്കം കണ്ട് ആകൃഷ്ടരായി സ്വന്തം ജീവിതപങ്കാളിയെ ചതിക്കുന്നവർ ഓർക്കുക, കാലം നിങ്ങൾക്കായി കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് വലിയൊരു തിരിച്ചടിയായിരിക്കും. സത്യസന്ധമായ സ്നേഹത്തിന് പകരം വെക്കാൻ ഈ ലോകത്ത് മറ്റൊന്നുമില്ല.
രവി അവളെ ആ അഭയകേന്ദ്രത്തിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരുത്തി. ചുറ്റുമുള്ള ചുവരുകൾക്ക് മരണത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു. തളർന്നുപോയ അനിതയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രവി പോകാതിരിക്കാൻ അവൾ അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
”രവിയേട്ടാ… പോവല്ലേ. എന്നെ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കല്ലേ,” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. രവി പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ വിടുവിച്ചു. “അനിതേ, നീ സുരേഷിന്റെ കൂടെ പോയ അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. അന്ന് നീ എന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്തിരുന്നോ? ഈ ശ്വാസംമുട്ടൽ അന്ന് എനിക്കായിരുന്നു.”
അനിത തലതാഴ്ത്തി വിതുമ്പി. “അന്ന് ആ കാറിൽ കയറുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ പണത്തിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു. ആഡംബരത്തിന്റെ വലിയൊരു ലോകം സുരേഷ് എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. പക്ഷേ ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയത് മ,ർദ്ദനവും ആക്ഷേപവും മാത്രമായിരുന്നു. എന്റെ സ്വർണ്ണം ഓരോന്നായി അവൻ വിറ്റുതീർത്തു. അവസാനത്തെ വള ഊരിക്കൊടുക്കാൻ മടിച്ചപ്പോൾ അവൻ എന്നെ ച,വിട്ടി വീ,ഴ്ത്തി രവിയേട്ടാ…”
രവി ദൂരേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു. “പണം കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന സ്നേഹത്തിന് സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ആയുസ്സേ ഉള്ളൂ എന്ന് അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ? നീ പോയപ്പോൾ എനിക്ക് ഈ ലോകം തന്നെ അവസാനിച്ചു എന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ പിന്നീട് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു, എന്തിനാണ് ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്നത്? ആ വാശിയാണ് എന്നെ ഇന്ന് ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചത്.”
”രവിയേട്ടന് എന്നെ പഴയതുപോലെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റില്ലേ? ഒരു വേലക്കാരിയായോ അടിയാത്തിയായോ ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ നിന്നോളാം. എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി…” അനിതയുടെ വാക്കുകൾ സങ്കടം കൊണ്ട് മുറിഞ്ഞുപോയി.
”സ്നേഹം എന്നത് ഒരു കടലാസ് പോലെയാണ് അനിതേ. ഒരിക്കൽ അത് കശക്കി എറിഞ്ഞാൽ പിന്നീട് എത്ര നിവർത്തിയാലും അതിലെ ചുളിവുകൾ മായുകയില്ല.” രവി ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത്. ഇവിടെ നിനക്ക് മരുന്നും ഭക്ഷണവും കിട്ടും. പക്ഷേ സ്നേഹം… അത് നിനക്ക് വേറെവിടെയെങ്കിലും തിരയാം.”അഭയകേന്ദ്രത്തിലെ സിസ്റ്റർ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “രവി സാർ, അഡ്മിഷൻ ഫോം ശരിയായിട്ടുണ്ട്.”
രവി പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പണമെടുത്ത് അവർക്ക് നൽകി. തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അനിത വീണ്ടും വിളിച്ചു: “രവിയേട്ടാ, ഒരു തവണ കൂടി… ഒരു തവണ കൂടി എന്നെ ‘അമ്മുട്ടി’ എന്ന് വിളിക്കുമോ? പണ്ട് വിളിച്ചിരുന്നതുപോലെ?”
രവി ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ഗ്രാമവും അനിതയുടെ ചിരിയും തെളിഞ്ഞു വന്നു. പക്ഷേ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
”ആ രവി പണ്ടേ മരിച്ചുപോയി അനിതേ. ഈ നിൽക്കുന്നത് വെറുമൊരു അപരിചിതൻ മാത്രമാണ്. നിനക്ക് സുഖമാവട്ടെ.” രവി നടന്നു നീങ്ങി. ഗേറ്റ് കടന്ന് അയാൾ തന്റെ കാറിൽ കയറി. മിററിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ വീൽചെയറിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ നോക്കുന്ന അനിതയെ അയാൾ കണ്ടു. ഒരു കാലത്ത് തന്റെ ലോകമായിരുന്നവൾ ഇന്ന് വെറുമൊരു ഓർമ്മ മാത്രമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ രവി തന്റെ കണ്ണിലെ നനവ് തുടച്ചു. മനസാക്ഷിയെ ചതിച്ചവർക്കുള്ള ശിക്ഷ വിധിക്കാൻ താനാരും അല്ലെങ്കിലും, തകർന്ന വിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ദൈവത്തിനുപോലും കഴിയില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
☆☆☆☆☆☆☆☆☆