Story written by JK
”അമ്മായി അമ്മ ആ സ്ഥാനത്ത് നിന്നാൽ മതി.. എന്നെ ഭരിക്കാൻ വരണ്ട!! എന്റെ കാര്യം തീരുമാനിക്കാൻ തൽക്കാലം എനിക്കറിയാം.”
നീതുവിന്റെ ശബ്ദം ലിവിങ് റൂമിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. പ്രസന്ന അന്തംവിട്ടു പോയി. തന്റെ അധികാര സീമയിലേക്ക് ആരും ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ അതിക്ര,മിച്ചു കയറിയിട്ടില്ല.. ഇത്ര വയസ്സായിട്ടും ആ വീടിന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം അവർ തന്റെ കയ്യിൽ കൊണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു..
ആദ്യമായാണ് തന്റെ നേരെ ഒരാൾ ശബ്ദം ഉയർത്തി സംസാരിക്കുന്നത്.. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവരുടെ ശരീരം വിറച്ചു. അവർ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് സോഫയിലിരുന്ന മകൻ ഹർഷനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ തന്റെ മരുമകൾ ഇത്രയും തന്റേടി ആയത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നീതു ഇപ്പോൾ ഗർഭിണിയാണ്, മാത്രവുമല്ല അവൾ ഇപ്പോൾ പിജി ഫൈനൽ ഇയർ വിദ്യാർത്ഥിനിയുമാണ്. ഇനി മുതൽ പഠിക്കാൻ പോകണ്ട എന്ന് പ്രസന്ന പച്ചയ്ക്ക് പറഞ്ഞു. അവർക്ക് മരുമകൾ പഠിക്കുന്നതിനോടോ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനോടോ ഒരു താല്പര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മകൻ ഹർഷനും ഏകദേശം അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പഠിപ്പിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാണ് അവർ ഈ വിവാഹം തന്നെ നടത്തിയത്. എല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എന്ന ഹർഷന്റെ ഉറപ്പിന്മേലാണ് നീതു ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ആകെ മാറി.
നീതുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഹർഷൻ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. “നീ എന്തൊക്കെയാ നീതു ഈ പറയുന്നത്? അമ്മ പറയുന്നത് നിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും നല്ലതിനല്ലേ? ഗർഭകാലത്ത് ഇങ്ങനെ ഓടി നടന്ന് പഠിക്കണോ? അത് കുഞ്ഞിനെ ബാധിക്കില്ലേ?” അവൻ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ നീതു അത് കേട്ട് ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. “ഹർഷാ, ഗർഭിണിയാവുക എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു രോഗമല്ല. അതൊരു അവസ്ഥ മാത്രമാണ്. എന്റെ പഠനം എന്റെ സ്വപ്നമാണ്. വിവാഹത്തിന് മുൻപ് നീ തന്ന വാക്ക് ഇപ്പോൾ എവിടെപ്പോയി? എന്നെ പഠിപ്പിക്കാമെന്നും എന്റെ കരിയറിന് കൂടെ നിൽക്കുമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ നീ എന്റെ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചത്? അന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് ഇന്ന് വിലയില്ലേ?” നീതുവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഹർഷൻ പതറിപ്പോയി.
അവൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പ്രസന്നയ്ക്ക് ദേഷ്യം കൂടി വന്നു. “പഠിച്ചിട്ട് നീയിപ്പോൾ കളക്ടറാകാനൊന്നും പോകുന്നില്ലല്ലോ. എന്റെ മകൻ സമ്പാദിക്കുന്നത് നിന്നെയും നിന്റെ കുഞ്ഞിനെയും രാജകുമാരിയെപ്പോലെ പോറ്റാൻ തികയും. പെണ്ണായാൽ കുറച്ച് വിട്ടുവീഴ്ചയൊക്കെ വേണം. ഇതിപ്പോൾ ഗർഭിണിയായതിന്റെ അഹങ്കാരമാണ് ഇവൾക്ക്. തലയിൽ കയറി നിരങ്ങാൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ല ഞാൻ.” അമ്മായിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ നീതുവിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവൾ തളർന്നില്ല.
“ഇത് അഹങ്കാരമല്ല അമ്മേ, എന്റെ അവകാശമാണ്. എനിക്ക് പഠിക്കണം, ഒരു ജോലി വേണം. നാളെ ഒരു ആവശ്യം വന്നാൽ ആരോടും കൈനീട്ടാതെ ജീവിക്കണം. അതിന് ഈ പഠനം എനിക്ക് പൂർത്തിയാക്കണം. നിങ്ങളെന്നെ തളർത്താൻ നോക്കുന്തോറും എന്റെ വാശി കൂടുകയേ ഉള്ളൂ.”
അന്ന് രാത്രി ഹർഷനും നീതുവും തമ്മിൽ വലിയ വഴക്കുണ്ടായി. ഹർഷൻ പൂർണ്ണമായും അമ്മയുടെ പക്ഷത്തായിരുന്നു. “നീ അധികം തർക്കിക്കണ്ട നീതു. അമ്മ പറയുന്നതാണ് ഈ വീട്ടിലെ അവസാന വാക്ക്. നീ പഠിക്കാൻ പോകുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.” നീതുവിനെ മാനസികമായി തളർത്താനാ യിരുന്നു അവന്റെ ശ്രമം. “നീ നാളെ മുതൽ കോളേജിൽ പോകില്ല, അതാണ് എന്റെ തീരുമാനം. ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ പാടില്ല.. ബസിന് ഒരു രൂപ ഞാൻ തരില്ല. ഫീസിനുള്ള പൈസയും ഇനി എന്നോട് ചോദിക്കണ്ട.” ഹർഷൻ അന്ത്യശാസനം നൽകി.
എന്നാൽ അതൊന്നും നീതുവിനെ ബാധിച്ചില്ല.. പണ്ട് തന്റെ ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ഓവർടൈം ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖമാണ് അവൾക്ക് മനസ്സിലേക്ക് അപ്പോൾ ഓടിവന്നത്.. എല്ലാവരും ചേർന്ന് തന്നെയും വീട്ടുകാരെയും പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് എല്ലാം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നീതു നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു. കുളിച്ചു റെഡിയായി ബാഗും എടുത്ത് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഹർഷൻ വാതിൽക്കൽ വഴി തടഞ്ഞു. “ഞാൻ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടില്ലേ? ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് നിനക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ല.” മാത്രവുമല്ല ഒരു അഞ്ചിന്റെ പൈസ നിനക്ക് ഞാൻ തരില്ല..
” ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ എന്നെ വിട്ടില്ല എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കും.. പിന്നെ പൈസ… എന്റെ അച്ഛൻ പലപ്പോഴായി തരുന്നത് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഇനിയുള്ള എന്റെ പഠനത്തിന് അത് മതി പിന്നെ ബസ്സിനു പോയില്ലെങ്കിലും നടന്നുപോകാൻ എനിക്കറിയാം!”” നീതു വാശിയോടെ പറഞ്ഞു..
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ നീതുവിന് അഗ്നിപരീക്ഷയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ആരും അവളോട് സംസാരിക്കില്ല. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം പോലും ആരും അവൾക്ക് എടുത്തു കൊടുത്തില്ല.
” തന്നിഷ്ടം കാണിച്ച് പഠിക്കാൻ പോകുന്നവർക്ക് ഇതൊക്കെ സ്വയം ചെയ്യാമല്ലോ” എന്നായിരുന്നു പ്രസന്നയുടെ പരിഹാസം. ഭക്ഷണം പോലും അവൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കേണ്ടി വന്നു. ഗർഭകാലത്തെ തളർച്ചയും പഠനത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദവും അവളെ തളർത്താൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ തോറ്റുകൊടുത്തില്ല. ഹർഷൻ അവളെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിച്ചു. അവൾ ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ പോലും അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. സാമ്പത്തികമായ സഹായങ്ങൾ പോലും അവൻ നിർത്തി. പക്ഷേ, നീതു തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സമ്പാദ്യം ഉപയോഗിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് സ്വന്തം വീട്ടുകാർ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൾ സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കി ചിരിച്ചു. “എല്ലാം ഇവിടെ സുഖമാണ് അച്ഛാ” എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. കാരണം, ഈ പോരാട്ടം ജയിക്കേണ്ടത് അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ ആവശ്യമാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.. മാത്രവുമല്ല തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ ചെന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, രോഗിയായ അച്ഛൻ തന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ തിരിച്ചറിയും. മക്കളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ച ആ പിതാവിന് ചിലപ്പോൾ അത് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് വരും അത് ഭയന്ന് അവൾ അങ്ങോട്ട് പോയില്ല..
പരീക്ഷാക്കാലമായപ്പോഴേക്കും വയറ് കുറച്ചുകൂടി വലുതായി. ഓരോ ചുവടും വെക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നു. നടുവേദനയും ക്ഷീണവും അവളെ അലട്ടി. എങ്കിലും അവൾ എല്ലാ പരീക്ഷകളും നിറഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ എഴുതി. പരീക്ഷാ ഹാളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ കുഞ്ഞ് ഉള്ളിലിരുന്ന് അനങ്ങുന്നത് അവൾക്ക് കൂടുതൽ കരുത്ത് നൽകി.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. നീതു ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. കുഞ്ഞുണ്ടായതോടെ പ്രസന്നയുടെയും ഹർഷന്റെയും സ്വഭാവത്തിൽ നേരിയ മാറ്റം വന്നു. അവർ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിച്ചു, അവളെ കളിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, നീതുവിനെ ഇപ്പോഴും ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെയാണ് അവർ കണ്ടിരുന്നത്. നീതു പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചു കാണുമെന്ന് അവർ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. “ഇനിയിപ്പോൾ കുഞ്ഞായില്ലേ, അവളുടെ പഠനമൊക്കെ അവിടെ അവസാനിച്ചു” എന്ന് പ്രസന്ന അയൽക്കാരോട് പറയുന്നത് നീതു കേട്ടു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം രാവിലെ പത്രത്തിൽ റിസൾട്ട് വന്നു. നീതു തന്റെ വിഷയത്തിൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി തലത്തിൽ ഉയർന്ന വിജയം നേടിയിരിക്കുന്നു. ഗോൾഡ് മെഡൽ അവൾക്കാണെന്ന വാർത്ത അറിഞ്ഞ് നാട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഹർഷൻ സത്യത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അവൻ വിചാരിച്ചത് വീട്ടുജോലികൾക്കിടയിലും ഗർഭകാലത്തെ അവഗണനകൾക്കിടയിലും നീതു തോറ്റുപോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നാണ്. തന്റെ എതിർപ്പുകൾക്കിടയിലും അവൾ ഇത്രയും വലിയ വിജയം നേടിയത് അവന്റെ പുരുഷാഹങ്കാരത്തിന് വലിയൊരു തിരിച്ചടിയായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഹർഷൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നീതു തന്റെ സാധനങ്ങളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. “നീയിത് എങ്ങോട്ടാ? മാർക്ക് കിട്ടിയെന്ന് കരുതി നീ വലിയ ആളായെന്നാണോ വിചാരം? ഈ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങിയാൽ നിന്നെ ആര് നോക്കും?” പ്രസന്ന പതിവുപോലെ ശബ്ദമുയർത്തി ചോദിച്ചു.
നീതു തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അമ്മേ, ഹർഷാ… നിങ്ങൾ തടഞ്ഞിട്ടും പരിഹസിച്ചിട്ടും ഞാൻ പൊരുതിയത് ഈ ഒരു ദിവസത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. എനിക്ക് അത്യാവശ്യം നല്ല ഒരു ജോലി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നിയമന ഉത്തരവ് എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ കൊണ്ടു പോകാൻ ഇപ്പോൾ വരും.” ഇതിനകം അവൾ സാവകാശം തന്റെ അവസ്ഥ അച്ഛനോട് പതിയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു അതോടെ അച്ഛൻ അവളെ ചീ,ത്ത പറയുകയായിരുന്നു എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും നാൾ പറഞ്ഞില്ല എന്ന്.. ഇനി മോള് അവിടെനിന്ന് കൂടുതൽ ഒന്നും സഹിക്കേണ്ട അച്ഛൻ കൊണ്ടുവരാൻ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ശരിക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. താൻ ലോകത്ത് തനിച്ചല്ല എന്നറിയുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു കരുത്ത് അവളിൽ നിറഞ്ഞു..
ഹർഷൻ ആകെ തകർന്നുപോയി. അവന്റെ മുഖത്തെ ഗർവ്വ് അലിഞ്ഞുപോയി
“നീ ഈ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് പോകുമെന്നോ? അത് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല! എന്റെ കുഞ്ഞാണവൾ.” അവൻ ആ,ക്രോശിച്ചു.
നീതു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “ഈ കുഞ്ഞ് വളരേണ്ടത് സ്ത്രീകളെ വെറും അടിമകളായി കാണുന്ന നിങ്ങളുടെ ഇടയിലല്ല. അവൾ വളരേണ്ടത് എന്നെപ്പോലെ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവരുടെ കൂടെയാണ്. ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ പഠിച്ചവളും അധ്വാനിക്കുന്നവളുമായ ഒരമ്മയാണ് വേണ്ടത്. എന്നെ ഭരിക്കാൻ നോക്കിയ നിനക്ക് എന്നെയും ഈ കുഞ്ഞിനെയും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള യോഗ്യതയില്ലെന്ന് നീ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഒരു തുണ വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ മടങ്ങി വരും… പക്ഷേ നിന്റെ ആജ്ഞകൾ കേട്ടു കഴിയാനല്ല, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയായി മാത്രം.” നീതു പടിയിറങ്ങി. പുറത്ത് അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ സൂര്യൻ ഉദിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രസന്നയും ഹർഷനും ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഒന്നുമല്ലതാകാതെ നിശബ്ദരായി നിന്നു. ആരെയും അടിച്ചമർത്താൻ കഴിയില്ലെന്നും സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുള്ളവരോട് തോറ്റു പോകുമെന്നും അവർ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഈ കഥ നീതുവിന്റെ പോരാട്ടത്തിന്റെ വിജയമാണ്. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിയിയെയും ചേർത്തുപിടിച്ച ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മബലത്തിന്റെ വിജയം.